schaal

Een jonge man in de lente van zijn leven ontdekt de schoonheid van lichamelijkheid en heeft in zijn jonge volwassenheid geprobeerd een antwoord te geven op een zich verscheurende vraag rond zijn eigen sexualiteit en vindt vrede en rust, zelfs geluk zodat hij volgende schrijft aan zijn geestelijk leider:

Niet alles komt uit
zoals jij dat wilt.
Niet alles is zoals het lijkt;
maar weet dat er mensen voor je zijn,
en dat die van je houden
in tijd van nood en angst,
vreugde en houden van.

Die luistert naar je
maar je niet alles geven kan.

Ja, zijn ouders hadden de beide oorlogen meegemaakt; zijn vader had vier jaren in de loopgraven gevochten en al die tijd hadden beiden heel weinig kunnen sparen. Men had een klein familiebedrijfje, amper genoeg om in het levensonderhoud te voorzien. Een paar koeien en verder werkte zijn moeder “bij de boer” van ’s morgens heel vroeg tot ’s avonds.  Vader ging naar Frankrijk werken juist over de grens in “het papierekot”. Van leren en studeren hadden die mensen niet veel gezien buiten “den doktoor”, “den paster”  en de notaris …  Zijn moeder wilde wél degelijk een betere toekomst voor haar kinderen maar vader was blijven steken in de denkwereld van toen. “ Zoek u een vrouw in het landbouwmilieu, je kunt haar trouwen en een boerderijtje er op na houden”. Ja, dat was het ideaalbeeld van de man. 

Het is dat laatste beeld dat hem soms zo kwaad kan maken nu hij zijn leven overziet. Ik heb hem de laatste maal dan ook eens heel aandachtig beluisterd, al kende ik die jammerklacht al langer.  “Een boerderij, daar zat zéker toekomst in, hé!” vloekt hij erbij. Dank zij die opleiding in het technisch onderwijs, beter gekend als “vakschool”, kwam hij terecht in een smidse. In elk geval een vaste dagindeling en niet langer dag en nacht “bij dienen boer gaan werken tegen kost en inwoon”. Hij werkt algauw opgemerkt, legde een paar proeven af in het lassen, en al gauw vond hij een andere werkgever die ook meer betaalde per uur: 3 cent! Ja, uurloon was toen 5 frank! (1942) 

Toen na de tweede wereldoorlog de auto-industrie op gang kwam, had hij eindelijk zijn  dada gevonden. Hij zou tot aan het einde van zijn loopbaan in een garage blijven werken met de hoop ooit een eigen bedrijf te leiden, maar hij zag daarvan af gezien de risico’s. De jongen van toen bleef en blijft inventief; heeft een zolder waar je tot op vandaag alles kan vinden van buizen, ijzer, staal, koper, oude onderdelen van … Ja, we hebben thuis nooit een technicus nodig gehad. Na wat denkwerk, soms na een nacht woelen, heeft hij een oplossing hoe hij uit verschillende dingen iets nieuws kan toveren, en écht alles kon dienen: onderdelen van de eerste “kever” (VW) als dragers voor een vensterbank.  Zo wil ik mijn vader herinneren, als de man die tot op heden geliefd is voor zijn kunnen en waar iedereen van jong tot oud met bewondering naar opkijkt, die nog naar zijn raad wordt gevraagd bij een technisch probleem. Die “hij” van het begin … het is mijn vader, vandaag 81 jaar jong! 

Uit liefde en met heel veel respect en dankbaarheid, Maarten.

Ik heb hem deze avond nog gebeld om een oplossing voor een futiliteit (in zijn ogen) maar voor mij een steun en toeverlaat. Elk woord in wat ik een korte tijd geleden opdroeg aan hem is dan ook gemeend!


Hierbij nog een reactie, zopas binnengekregen van een goede blogvriend op dit artikel:

'Wij lezen het verleden bij het licht van het heden,
 en de vormen veranderen al naar de schaduwen vallen, of al naar het gezichtspunt verandert.'
James Anthony Froude (1818-1894)

Liefhebben is zo eenvoudig. 

 Maar hoe vaak vergeten we het?

Tony Samara

Indien gij wist hoe men moet wenen
omdat men eenzaam is altijd
dan zoudt gij soms de landweg nemen
die naar mijn woning leidt.

Indien gij wist wat warme blikken
betekenen voor een droevig hart
dan zoudt gij soms naar 't venster blikken
waar ik zo dikwijls op u wacht.

Indien gij wist hoe stil verkwikkend
soms voor een hart een hart kan zijn
dan kwaamt gij op mijn drempel zitten.
Gij zoudt een vader voor mij zijn.

Indien gij wist dat ik u liefheb
vooral indien gij wist hoe diep
dan zoudt gij simpel binnenkomen
alsof 'k u riep ...

"lieve maarten,
inderdaad, woorden zeggen heel veel, en de manier waarop ze uitgesproken worden nog meer..
maar éénmaal neergeschreven, geven ze een blijvende waarde;
een waarde voor diegene die ze respectvol gebruiken en lezen....
woorden geven heel veel liefde, maar kunnen ook diepe wonden meebrengen,
wonden die erger zijn dan de diepste snee....
een wonde door woorden gegeven zal nooit genezen...
het laat de hartjes bloeden!
maak dus steeds een hartje gezond, 
gebruik liefdevolle woorden, en de hartjes zullen bloeien....!

liefdevolle groetjes...liefdevol geschreven....

een mooie bedenking van Susanna (deze uit Nederland!) en goed aansluitend bij wat ik gisteren schreef.

GEKNIELD

… zat ik aan de voeten van de Vrouw die “ja” zei toen ze ook “neen” had kunnen zeggen, waarna een engel een ander gezocht zou hebben, want God kent maar al te goed de zwakheid van zijn kinderen.

“Uw wil geschiede”, zie ze, ook al voelde ze dat ze met de woorden van de engel ook alle pijn en lijden ontving die bij haar lot hoorden; ook al konden de ogen van haar hart haar geliefde Zoon zien die het huis zou verlaten, en de mensen die Hem zouden volgen en daarna ontkennen.

“Uw wil geschiede”, zei ze, zelfs als moest ze, op het meest heilige moment van het leven van een vrouw, temidden van dieren in een stal Hem ter wereld brengen, want zo wilde het de Heilige Schrift.

“Uw wil geschiede”, zei ze, zelfs toen ze bezorgd haar Zoon  in de straatjes aan het zoeken was, Hem tenslotte in de tempel vond, en Hij Haar vroeg Hem niet te storen want Hij moest andere plichten en taken vervullen.

“Uw wil geschiede”, ook al wist ze dat ze Hem de rest van haar dagen zou blijven zoeken, terwijl haar hart doorboord werd met het zwaard van de smart en ze ieder ogenblik voor zijn leven vreesde, want ze wist dat Hij werd vervolgd en bedreigd.

“Uw wil geschiede”, ook al slaagde ze er niet in, toen ze Hem midden in de menigte vond, om dicht bij Hem te komen.

“Uw wil geschiede”, ook al liet haar Zoon, toen zij iemand vroeg Hem te zeggen dat zij daar was, haar zeggen: “Mijn moeder en mijn broers zijn zij die met Mij zijn.”

“Uw wil geschiede”, ook al vluchten ten slotte allen en bleven alleen zij, een andere vrouw en een van hen bij het kruis achter, waarbij ze de hoon en de lafheid van zijn

vrienden moest verdragen: “UW WIL GESCHIEDE”.

Geknield zat ik voor het beeld van de Vrouw, mijn Hemelse Moeder, in die holte van de grot wanneer alle bedevaarders weg waren en toen één jongeman naar de rots holde, ze hulpeloos aanrakend, vragend en smekend naar een laatste woord van redding, zijn blik gericht op het verlichte beeld alsof Zij zo naar hem toe zou stappen.
Vandaag nog zie ik dat vertrouwen voor me. Geknield zit ik telkens opnieuw wanneer ik te Dadizele kom en me echt als kind van Haar thuis voel, zo voor haar beeltenis die niet langer een beeld is maar …. Hoe zeg je dat wanneer er geen woorden meer zijn, maar enkel een Ware Aanwezigheid?!

Mag ik jullie allen van harte een deugddoende meimaand toewensen … langs Vlaamse wegen, meikapelletjes, maar vooral in volle overgave en vol vertrouwen in Haar, de vrouwelijke kant van God. …. (geïnspireerd naar Paulo Coelho en de mooie momenten te Lourdes)

Waarom ik dit hier en nu schrijf is niet meer dan een liefelijke genadevolle “plicht” die me roept dit nu te doen.

Maarten

p.s. Zou dit artikel nooit verschenen zijn? Staat in mijn archief onder "1999" en toen was ik nog niet eens begonnen met bloggen. Het artikel heb ik hier wel achtergelaten voor zover mijn geheugen strekt. Dus een late meimaaand of juis op tijd voor oktober, de rozenkransmaand?! Ja, ik kom blijkbaar nogal vaak bij Maria uit, bewust of niet.