Hiebij een tweede bijdrage over samengebalde bedenkingen door blogbezoekers die omwille van de titel van dit blog me hebben gevonden en voor wie we een wederzijdse inspiratiebron mogen zijn, niet enkel en alleen in woorden, maar vooral in daden, zoals recent nog een bezoeker me mailde.

“Prachtig hoe je deze blog verwoordde , ik hoop dat inderdaad de mensen hieruit het woord God begrepen wordt als de goede gave.....Jezus had ook deze gave en mocht ze verspreiden over de wereld, leven als mens, net zoals wij....met de kracht van God...om ze te verspreiden ....te delen , te geven en zo heel veel meer... Op weg naar vrede altijd weer, en weer en weer...

 “… Maar ik zet me in de liefde weer recht, en hoop op genade …”

 “Van harte dank … in delen en uitwisseling, in verbondenheid en begrepen worden. Het gebeurt niet vaak dat mensen elkaar hier echt vinden via een item als vriendschap,  maar als dit gebeurt is het voor mij als een ervaring van een 'gelijke noemer', vanuit een innerlijke levenshouding waarbij je de andere (h)erkent in diezelfde, eenvoudige diep-innerlijke waarden van het leven die als belangrijke tekenen van gave en weer-gave (en soms over-gave) zichtbaar worden …”

 Hierbij, lieve mensen,  een tweede en voorlopig laatste deel van wat mensen aanspreekt doorheen ons geliefd blogland. Bloggen is dus helemaal niet vrijblijvend, maar een weg naar de ander, een weg ook naar de ontdekking van mezelf, en hierbij spreek ik de hoop en het verlangen uit dat ieder van u op zijn eigen wijze de vruchten mag plukken van wat hij doorheen de ontspanning (wat bloggen vooral moet blijven) van zijn bloguurtjes en creaties een ander mens mag ontmoeten, in liefde, vriendschap en respect! Het ga jullie goed, héél goed!

 Maarten

Beste,
Ik nam heel even de tijd om te zien naar de technische mogelijkheden wat bloggen betreft, en toen las ik dat blijkbaar items die twee jaar oud zijn worden verwijderd. Vandaar keek ik even terug in mijn archief ... gelukkig nog niets verwijderd, maar misschien een gelegenheid iets terug te posten, niet uit gebrek aan 'materiaalkeuze', maar eerder voor de 'nieuwkomers' ... of gewoon voor mezelf.

geloof en leven

beste, geloof en leven, deze titel bedacht bij de wisselvalligheden van elke dag, leven tussen "engel" en "duivel", dit n.a.v. enkele mails die ik kreeg, de ene heel ernstig met serieuse boodschap, de andere dan weer "ondeugend". maar het valt me toch op dat mensen hun oprechte gevoelens en hun mening graag kwijt willen via een mail, en nog liever via een pps-voorstelling waar de waarden als liefde en vriendschap, geloof in de ander, bemoediging, heel sterk naar boven komen.  is dit zich verbergen achter een vorm van anonimiteit of precies het goede en mooie met elkaar willen delen en er ook ergens voluit achterstaan?!  of is het zich juist niet langer durven voordoen als gelovig en zoekend getuige te zijn van onze diepere wortels in deze meer en meer oppervlakkige wereld? het internet kan dan ook bron zijn van engel en duivel om ze nogmaals zo te noemen, al lonken de vele sites naar oppervlakkigheid , naar ont-waarding waar we dagelijks aan bloot gesteld worden. zelfs op een blog is het haast 'verboden', 'gevaarlijk' de echte waarden die ons zo dierbaar zijn te delen, want wie zal ons nog begrijpen? ja, er is nog ergens een "big brother" die toeziet wat we schrijven en delen; mogen we wel vrijuit zijn met onszelf en anderen wanneer het om geloof en liefde gaat, om het echte leven of lezen we liever de erder pikante en ondeugende mails? ja, vele vragen komen naar boven wanneer je voor jezelf je van dit medium bedient, haast een meditatief moment, inkeer zoals het werd genoemd.  en alles is dan ook zo vluchtig, want eens deze blog afgesloten krijg ik straks wellicht een volgende mail binnen met juist tegenovergestelde berichten die ik hier juist heb gepost ... de engel .... en de duivel. dan maar een goed boek lezen?! 11-05-2005 om 00:00 geschreven door maarten   0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (2 Stemmen)

» Reageer (0)

LEER HET MOEILIJKE RAADSEL VAN HET LEVEN,

LIEFHEBBEN, VERGETEN EN VERGEVEN.

 

Het is met deze gedachte dat ik even enkele bedenkingen wil samenvatten die me de afgelopen maand bereikten, of waar ik in elk geval de inspiratie vond om mijn thema over VRIENDSCHAP EN LIEFDE verder uit te diepen. Na de toeloop van bezoekers, waarvoor ik dankbaar ben, meen ik dat we een forum zouden kunnen opstarten rond deze gedachten voor zover dit nog niet zou bestaan, wat ik ten zeerste betwijfel. Zelf kan ik daarvoor geen tijd genoeg nemen, hoe graag ook, maar het doet deugd dat mensen zich herkennen, willen delen in hun ervaringen, en van een persoonlijke invalshoek schrijven wat voor hen LIEFDE, VRIENDSCHAP, GENEGENHEID, AFFECTIE betekent. Zoals ik hier recent blogde, had ik nooit kunnen vermoeden wat voor impact een woord kan hebben, op juiste moment aan juiste persoon gericht, zonder die persoon daarom persoonlijk  te kennen.  

Wellicht een te lange inleiding voor wat hier volgt. Ik zal het misschien proberen in verschillende blokjes mee te geven om u niet te overdonderen met te veel tekst, aan de andere kant is het goed die overdenkingen in éénmaal door te nemen. 

Even een reactie op je blog, “de ideale liefde is”…. 

Wat is ideaal ?

Wat voor mij ideaal is , kan voor een ander niet ideaal zijn….Ik denk dat ideaal een woord is dat niet bij “liefde” past; ik zou het eerder bij een voorwerp , plaatsen…Je kan voor jezelf een ideale kast , of stoel of iets dergelijks hebben….Neen, een ideale mens, een ideale liefde ….een ideale voet , een ideaal oor…en noem maar op…Ik denk niet dat je ideaal kan plaatsen bij iets natuurlijks…tegen de natuur kan je niets; je kan ze een beetje onderhouden en bijschaven …en voor de rest moet je de natuur zijn gang laten gaan…

Er bestaat  liefde….ware liefde …vurige liefde…zachte liefde, tedere liefde…enz. Liefde kan nooit ideaal zijn, maar wel puur….en wordt ons gegeven door de natuur,(maar vooral door mens voor de mens te zijn!) wij stralen ze uit….Liefde kan je niet maken; die is er of die is er niet…..Vriendschap is geen liefde….vriendschap kan liefdevol zijn …. 

"Wanneer een liefde afhankelijk is van verplichtingen, spreek ik niet meer over liefde…verantwoordelijkheden hebben we wel…maar zeker geen verplichtingen….Dan is de liefde niet echt….liefde is vrij, ze komt vanzelf, ze is er gewoon…."

" Ik was blij te lezen hoe je liefde beschreef als uitstraling, en in andere waarden dan de romantische liefde. Liefde en vriendschap hebben "gradaties", van een schouderklopje tot gave te zijn voor de andere. In deze over-gave wordt liefde delen en helen. En inderdaad, de maatschappij is maar weinig bezaaid met deze diepere normen van genegenheid."

" Het innerlijke van de mens is onzichtbaar, dat is net het mooiste in het leven. Er zijn talloze onzichtbare dingen, dat zijn net de mooiste. De kunst is ze voor jezelf zichtbaar maken, en er uit leren.....We krijgen levenspaden aangeboden om te bewandelen; hoe...dat geeft ons de vrijheid....ze zijn er om ons zelfvertrouwen op te bouwen, en dat schenkt ons vertrouwen."

Zelfde vertouwen vond ik bij een ander, want waar vriendschap is, daar is er vertrouwen, een woord dat ik al langer en intens gebruik op mijn blog. Een blog waardoor mensen een weg gaan om elkaar heel even of voorgoed te ontmoeten, in wederzijds respect, soms ook geborgenheid. 

" Tja, God's wegen ... hoe wegen naar elkaar geleid worden om te helpen, gaandeweg soms vragen, maar in vertrouwen wordt het stilaan duidelijk en wordt liefde - vriendschap als het ware - een genezingsproces...." (voor sommige bloggers is bloggen echt een goed medicijn - Maarten)

"Wat ik nog zou willen vertellen is  mijn stille verwondering van Gods' leiding … in een vriendschap voor de andere. Eerlijk gezegd, ben ik aangedaan van de "ogenschoonlijke" aanwezigheid van God in de andere of : "Waar twee of meer in mijn naam aanwezig zijn ..."

Beste Blogvrienden, dit waren enkele bedenkingen die me bereikten en die ik even wil delen met jullie! Alvast dank voor het mee-denken en mee-doen, want zo bouwen we elk op onze eigen plek een beetje mee aan een betere wereld waar overal LIEFDE de sleutel is tot een mooiere wereld!

 

Maarten

ZIEL MET JE MENSELIJK OMHULSEL,

GEEF ME JE HAND EN KOM MET MIJ ,OM TE LUISTEREN VOORBIJ DE STILTE.

kOM MET MIJ, OM TE ZIEN VOORBIJ DE DUISTERNIS

 EN SAMEN TE SMELTEN IN EEUWIGE COSMISCHE ENERGIE.

 

LATEN WIJ ONZE HARTEN VULLEN ,

VOORBIJ DE LEEGTES EN MET GODDELIJKE LIEFDE.

 

kOM MET MIJ, DAARMEE WE GROEIEN

 VOORBIJ  DE STILSTAND VAN HET DENKEN.

 

ZIEL MET JE MENSELIJK OMHULSEL,

LEG EEN ARM OM MIJN SCHOUDER,

VOOR AL HET VERDRIET OM MIJ TE TROOSTEN.

 

KOM LAAT ONS OPGAAN IN HOGE SFEREN EN EXPANDEREN TOT EEN GOD,

LAAT ONS ASTRAAL, VOORBIJ DE VERBITTERING REIZEN,

VOORBIJ HET GELOOF,HET WETEN DOEN ONTDEKKEN.

LATEN WE EEN ZIJN MET HET GODDELIJKE UNIVERSUM ,

OM TE REIZEN VOORBIJ DE EEUWIGHEID.

 

ZIEL MET JE MENSELIJK OMHULSEL,

GEEF ME JE KRACHT EN KOM MET MIJ,EEN BLIK TE WERPEN NAAR ONZE AFKOMST,

REIS MET MIJ VOORBIJ DE STERREN,

TERUG NAAR DE BRON VAN LIEFDE WAAR WIJ DEEL VAN ZIJN,

KOM EN GEEF ME JE VERTROUWEN EN REIZEN VOORBIJ HET ZIJN.

 

ZIEL MET JE MENSELIJK OMHULSEL,

REIS MET MIJ VOORBIJ HET GISTEREN EN VOORBIJ HET MORGEN.

HET,, NU ,,VERSTOKEN VAN DE TIJD,VERZONNEN DOOR HET AARDSE

.GEEF ME JE HAND EN LEID ME ,DOOR VOORBIJ HET DWALEN,

TE VINDEN WAT IK ZOLANG AL ZOEK EN MIS MAAR ALTIJD HEB GEWETEN.

ZIEL MET JE MENSELIJK OMHULSEL,

SMELT MET MIJ SAMEN TOT EEN GEHEEL ,

MIJN ,,ZIJN,,.

KOM MAAK EEN EINDE AAN HET ZOEKEN EN REIS MET MIJ DE VRAGEN VER VOORBIJ.

WANT ANTWOORDEN WORDT NU WETEN,

LEVEN IN DE LIEFDE, ZIJN DE WEGEN VAN MIJN,, ZIJN,, DIE IK NU VOLGEN WIL

.KOM MET MIJ HET IS DE TIJD DIE NIET BESTAAT,

KOM LATEN WE EINDELIJK GAAN.

JOHRLEY.

Schoonmaak

Houd eens grote schoonmaak
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.

Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.

Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!

Frits Deubel

Ik kon het niet beter gezegd hebben en ik denk daarbij aan vele bloggers die misschiuen vandaag hier een hint krijgen om NU te beginnen aan die schoonmaak van hart en zinnen, door te beginnen met heel kleine eenvoudige dingen, om dan in de avond blij en dankbaar terug te kijken en te zeggen IK KAN HET WEL!

Ik wens het U en U en U, vrienden!
Maarten

Goede vrienden,

Ik zal nu even heel bewust alle mails sluiten, de vele boterbriefjes laten liggen voor wat ze zijn - al zijn het de graantjes van de komende oogst in blogland - en even proberen samen te vatten hoe ik hier beland ben en hoe mijn weg hier verder ging.

Ik zat op een avond naar het tv-nieuws te kijken op "één" (Belgische zender-noot), en zag daar dat Pascal Vyncke in de schijnwerper werd gezet door de manier waarop hij zijn oma aan het comuputeren hielp. Meteen volgde een korte mededeling van de site: "SeniorenNet" genoemd. Ik veerde uit mijn zetel recht - het wereldnieuws achter me latend -, spoedde me naar mijn bureau , en na even Googelen  kwam ik op de startpagina terecht. Ik vulde zomaar een naam in zonder daar veel bij na te denken en zie, het bloggen was begonnen ... vrij aarzelend zoals je leest in eerste bericht, maar wie had toen kunnen denken dat voor mij een grote en neiuwe wereld zou opengaan, zelfs een nieuwe roeping misschien ?!

03-05-2005

welkom en toch even afwachten

goeie vrienden van vroeger, mensen van gisteren, toevallige voorbijganger, dit is een eerste welkom op voor mij een nieuw medium, en dus even afwachten wat het brengt ... in elk geval een brug zo nu af en toe van mij naar u en hopenlijk wederzijds! van harte 03-05-2005 om 00:00 geschreven door maarten   0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)

» Reageer (0

Dat van "zo nu af en toe" is ondertussen een fulltimejob geworden en geeft me heel veel voldoening, maar zoals jullie me ondertussen kennen is het een "geven en ontvangen", zomaar, gratis, belangeloos, voor niets. Waar ik eerst ging kijken in mijn dagboeken en -boekjes om iets achter te laten (waar ik nog altijd moet aan beginnen!), was het leven van een paar gekwetste mensen me genoeg om zelf daar iets over neer te pennen en zo mijn eigen verhaal te doen of bedenkingen achter te laten over hoe alles beter kan.  De titel van dit blog moet al langer in mezelf liggen, is eigenlijk MIJ! ... maar wanneer ik aan het inloggen was bij die eerste keer, dan lag er een boek open met de titel "Liefde en vriendschap". Ja, dat was het  en zo zal het wellicht blijven. Even later kwamen de reacties wat meer foto's te plaatsen, en omdat ik daar van kindsbeen af van hou zoals van postkaarten, werd dat een bijkomend genoegen, zelfs een aansporing een ander blog te openen met enkel en alleen foto's.

Gaandeweg verliet ik mijn eigen leven; en een bericht op tv of in de krant, iets gehoord op het werk, gegrepen door ziekte en eenzaamheid van mensen dichtbij en veraf, werden van toen af aan geleidelijk dagelijkse bijdragen, maar telkens werd alles gekleurd door liefde, vriendschap, genegenheid; en hoe langer hoe meer gevoed door een persoonlijk geloof dat ik ook wou delen.

Over laatste wil ik kort zijn, maar wat ik doe via bloggen hoorde ik tijdens een telefoongesprek toen de persoon in kwestie het woord "GELOOFSCOMMUNICATIE" gebrukte. Hij was er zich op dat moment niet van bewust, maar voor mij was dat onder meer het antwoord naar het waarom.
 
Het was dus niet echt bewust, maar mensen reageerden op deze berichtjes; vonden er zelfs moed in, en voegden me toe als "vriend" of "favoriet" in hun eigen blogstekje. Anderen vonden een weg die ze langer waren verloren, ontplooiden een eigen hobby. Was dit alles door mijn taal, wie zal het zeggen? In elk geval ben ik dankbaar wanneer ik hier en daar een lichtpunt en soms een klankbord mocht zijn. Maar dit gevoel is wederkerig, want mijn bloggen wordt opgebouwd door hints van liefdevolle attente mensen, die het beste met me voor hebben. En zo blijft er een kring van geven en ontvangen ... "in éénheid", zoals een blogbezoeker me af en toe mailt. Ja, naast het bloggen zijn er de vele mailcontacten gegroeid met een oprecht bericht, een grap, een aansporing, een delen van , met, een zorgen voor... zoveel.

Een vriendenkring groeide verder uit, zelfs van over de grenzen, want ik wist niet eens dat SeniorenNet in Nederland geestdriftig werd gevolgd. Ik was aanvankelijk gewoon maar aan het schrijven, voor mezelf, omdat ik altijd graag heb geschreven ... tot op ik een dag een mail kreeg van een bekende om me te feliciteren met mijn plaats in de top 20. Ik wist niet eens van dat bestaan af , en de teller stond toen al op 2222 wanneer ik bericht werd hoe die tellers e.d. werken.  Het gaat echt niet om cijfers, maar om MENSEN. Het is door die vele mensen, ondertussen goede bekenden, of geïnteresserde bezoekers, dat het hier vol ligt met boterbriefjes, mails te beantwoorden, nog een pps te bekijken, een gedachte te bewerken of zelf uitschrijven! Schrijven is ook schrappen en herbeginnen  én corrigeren (al was het maar voor mezelf!) of even wachten en rusten om er geen sleur in te krijgen. Het mag géén MOETEN worden; laatste wil ik aan anderen meegeven. Beter even stil vallen om met mer plezier en zin verder te gaan.
 
Het mooie van al dit bloggen is voor mij in elk geval dat ik anders, beter,  nog "volwassener" geworden ben; opener misschien?! Alhoewel  ik toch niet alles te grabbel wil gooien. Tijdens het bloggen ben ik me heel bewust van wat er om me heen gebeurt, dat het om mensen gaat en dat het in elk geval véél zinvoller is dan op welke site dan ook te surfen! Het gaat na een tijd om mensen die je wilt helpen dragen in lijden en smart, een steun of soulmate zijn; ook af en toe terug komen naar hun blog met een gemeende groet. Bloggen is een huisbezoek brengen!
Het mooste compliment dat ik kon krijgen is dat een paar mensen hierdoor een weg tot elkander hebben gevonden, voor nog anderen een weg naar de Ander!

Deze bedenkingen wilde ik even kwijt. Ik zou hier heel graag en aantal mensen willen noemen en danken, maar anderen vallen dan misschiuen uit de boot. In elk geval ga ik door met heel veel dankbaarheid in LIEFDE EN VRIENDSCHAP, en ik wens van ganser harte alle opstartende bloggers veel succes toe, en voor de anderen een aangename verderzetting tot voldoening van jezelf en van de anderen!

Heel hartleijk,
Maarten

Alles wat ik heb, heb ik van een ander.

Alles wat ik ben, ben ik voor een ander.

Val ik terug op een verleden, vooral in het begin van mijn bloggen?! Misschien, maar soms komen de dingen zomaar naar boven en dan deel ik deze ook  terug even mee, zeker voor hen die een verliessituatie hebben te verwerken en het zelf aan de lijve hebben ondervonden. Hierbij denk ik heel concreet aan een paar blogbezoekers.

Sommige werkgevers kunnen niet om met mensen die een probleem, een ziekte, of een handicap hebben. Dat ze niet kunnen aannemen dat die toch ook in staat zijn om goed te werken. Dat mensen in die toestand meestal 20%, zeg maar, meér of beter moeten presteren dan anderen, om au serieux geomen te worden.

(dat doet mij denken aan wat kansarme ouders altijd zeggen: zij moeten, veel meer dan andere ouders, bewijzen dat ze goede ouders zijn, bijna perfect zijn, vooraleer ze als ouders geaccepteerd worden door de samenleving)

Werkgevers mogen zich sowieso niet  moeien met de dingen uit de privésfeer, ziekte, handicap,…  en zeker niet gebruiken als voorwendsel een voortijdig einde aan een contract te maken, of iemand op een zijspoor  zetten zodat deze zelf er onderdoor gaat of moet uitkijken naar een andere werkplek, ook al wordt daar wel een "officiële reden" voor ontslag aan gegeven ...

En nu lees ik volgende: "Iedere organisatie moet van tijd tot tijd een onderhoudsbeurt ondergaan om zo efficiënt mogelijk te zijn. Dat kan pijnlijk ervaren worden, dat besef ik terdege."  ... Beseft deze werkgever dit "terdege" of ook maar een doekje tegen het bloeden?!