WAAROM? DAAROM

Alles wat ik heb, heb ik van een ander.

Alles wat ik ben, ben ik voor een ander.

Sommige werkgevers kunnen niet om met mensen die een probleem, een ziekte, of een handicap hebben. Dat ze niet kunnen aannemen dat die toch ook in staat zijn om goed te werken. Dat mensen in die toestand meestal 20%, zeg maar, meér of beter moeten presteren dan anderen, om au serieux geomen te worden.

(dat doet mij denken aan wat kansarme ouders altijd zeggen: zij moeten, veel meer dan andere ouders, bewijzen dat ze goede ouders zijn, bijna perfect zijn, vooraleer ze als ouders geaccepteerd worden door de samenleving)

Werkgevers mogen zich sowieso niet  moeien met de dingen uit de privésfeer, ziekte, handicap,…  en zeker niet gebruiken als voorwendsel een voortijdig einde aan een contract te maken, of iemand op een zijspoor  zetten zodat deze zelf er onderdoor gaat of moet uitkijken naar een andere werkplek, ook al wordt daar wel een "officiële reden" voor ontslag aan gegeven ...

En nu lees ik volgende: "Iedere organisatie moet van tijd tot tijd een onderhoudsbeurt ondergaan om zo efficiënt mogelijk te zijn. Dat kan pijnlijk ervaren worden, dat besef ik terdege."  ... Beseft deze werkgever dit "terdege" of ook maar een doekje tegen het bloeden?!

Martin Vanhee (aankoopdienst)

Martin begon zijn loopbaan in het toenmalig Maria’s Rustoord.  Zijn werkterrein bevond zich op de eerste verdieping bij Mr. Huyghe, Mr. Duyck en Zr. Paula.  Hij stond er in voor de aankoop van zowel medisch als niet-medisch materiaal en voeding.
Het was nog de tijd met de typmachine en alles werd intern bijgehouden op een schriftje.
In die tijd was hij tevens secretaris van de interventieploeg. 

In 1981 stond hij mede aan de doopvont als redactielid van ’t Rustwoordje.  In die hoedanigheid is hij dan ook overgestapt naar de redactie van ’t Piekuurke die in 1987 heropgestart werd.   

Ook na de fusie bleef zijn werkterrein in de Westlaan.  Hij moest eerst uitwijken naar ’t vierde.  Toen de RVT aan uitbreiding toe was, werd er afgezakt naar de derde verdieping.  Met de komst van SP-neuro kwam hij zelfs terecht op de gelijkvloers.

De aankoop werd opgesplitst in specialisaties.  Martin stond voortaan in voor aankoop van voeding, kantoor en drukwerk van beide campi.  Dit is ook zo gebleven na de fusie met Menen met dat verschil dat er nu moest aangekocht worden voor 4 campi. 

In campus Westlaan staat Martin verder ook gekend als verantwoordelijke van de postbedeling en het badgebeheer.Hij is dan ook een Westlaner gebleven tot eind april 2004.  Dan verhuisde de volledige aankoopdienst, samen met magazijn en drukkerij immers naar de Weststraat. 

Een goede gezondheid, Martin, en het ga je goed.  Johan

- een interview destijds na 25 jaar dienst, zopas teruggevonden in mijn archief -

Als ik kon toveren…

Bij het “septemberen” en de aanvang
van een nieuw jaar
zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,
één waarin alle warme momenten
van de voorbije zomer in bewaard zijn,
om ze dan af en toe weer boven te halen
midden de drukke activiteiten:
de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,
sprankels energie, grote familiedagen,
vriendschappelijke babbels,
vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,
ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag… 

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een toverstok bezat
om al mijn vrienden
het grootste geluk to te zwaaien:
geslaagde activiteiten,
levendige aanpak en inzet,
sterke verbondenheid,
enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,
perfect teamwerk…

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een formule bezat
om elk ongenoegen weg te toveren,
om het wijd verspreide jammeren in te dammen,
om kracht binnen te halen die open maakt
en onze blikken met hart en ziel
richt naar een levendige toekomst! 

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een magische formule bezat
om boeiend, verrassend, veelzijdig
te bewegen naar morgen.

Om een wereld die werkt
met helpende handen,
met solidaire harten en diepe dromen,
met creatieve geesten,
met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid. 

Maar toveren is niet aan de orde.
Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.
Het zijn wij, wij samen,
die het mogen en kunnen doen,
we weten het al lang:
als je iets met al je energie en enthousiasme aanpakt lukt het.

Er is één toverformule die werkt:
"we doen het samen"