verlof voorbij

Martin Vanhee (aankoopdienst)

Martin begon zijn loopbaan in het toenmalig Maria’s Rustoord.  Zijn werkterrein bevond zich op de eerste verdieping bij Mr. Huyghe, Mr. Duyck en Zr. Paula.  Hij stond er in voor de aankoop van zowel medisch als niet-medisch materiaal en voeding.
Het was nog de tijd met de typmachine en alles werd intern bijgehouden op een schriftje.
In die tijd was hij tevens secretaris van de interventieploeg. 

In 1981 stond hij mede aan de doopvont als redactielid van ’t Rustwoordje.  In die hoedanigheid is hij dan ook overgestapt naar de redactie van ’t Piekuurke die in 1987 heropgestart werd.   

Ook na de fusie bleef zijn werkterrein in de Westlaan.  Hij moest eerst uitwijken naar ’t vierde.  Toen de RVT aan uitbreiding toe was, werd er afgezakt naar de derde verdieping.  Met de komst van SP-neuro kwam hij zelfs terecht op de gelijkvloers.

De aankoop werd opgesplitst in specialisaties.  Martin stond voortaan in voor aankoop van voeding, kantoor en drukwerk van beide campi.  Dit is ook zo gebleven na de fusie met Menen met dat verschil dat er nu moest aangekocht worden voor 4 campi. 

In campus Westlaan staat Martin verder ook gekend als verantwoordelijke van de postbedeling en het badgebeheer.Hij is dan ook een Westlaner gebleven tot eind april 2004.  Dan verhuisde de volledige aankoopdienst, samen met magazijn en drukkerij immers naar de Weststraat. 

Een goede gezondheid, Martin, en het ga je goed.  Johan

- een interview destijds na 25 jaar dienst, zopas teruggevonden in mijn archief -

Bestaat toeval? Nog nooit heb ik een blogger in de kijker geplaatst via mijn blog tot heel recent. "Krelis" schreef dan ook heel zinvolle dingen en liet menig doordenkertje achter uit zijn rijk archief. Wanneer ik dan deze avond een mail ontvang met onderstaand bericht, dan valt een mens even stil.
Nu Krelis zelf noodgedwongen, maar UIT LIEFDE zijn bloggen moet onderbreken, wil ik eerder bericht herplaatsen alsook zijn bericht aan alle bloggers.
Goede vriend, we missen je nu al en hopen dat alles zo vlug mogelijk ten goede komt. Onze oprechte wensen voor een spoedig en zo volledig mogelijk herstel voor je lieve echtgenote!

Aan de bloggers, je vindt mijn link naar KRELIS onder AANDACHT in het archief van enkele dagen terug.

06-09-2007

AANDACHT

BLOGVRIENDEN, https://blog.seniorennet.be/krelis/ MAG IK VANDAAG EENS HEEL IN HET BIJZONDER VOLGEND BLOG IN DE KIJKER PLAATSEN, ANDERS DAN ANDERE EN TOCH EEN INSPIRATIEBRON VOOR VELEN! In elk geval een wijs man die deze dingen weet te delen op zijn "jeugdige" leeftijd en met zin voor alledaagse en ook wat humor. Misschien is hij zomaar een wegwijzer naar de ander, de ANDER!

25-09-2007

Attentie

KORTE MEDEDELING AAN ALLE BEZOEKERS Vanaf half december 2006 heeft mijn vrouw verschillende problemen en zit daardoor in de 'lappenmand'. Enkele malen is ze voor onderzoek naar het ziekenhuis geweest en sinds 16.00 uur ligt ze aan een bloedinfuus.  Vervolgens zal ze aan een verder onderzoek worden onderworpen.  Het is nog niet duidelijk hoe het verder zal verlopen maar natuurlijk zal ik zoveel mogelijk bij haar zijn. Daarom haak ik voorlopig af en vraag hiervoor begrip.  Ik wens allen nog heel veel blogplezier en hopelijk tot gauw, Hartelijk groetend, Krelis.  25-09-2007 om 20:44 geschreven door krelis

 

Als ik kon toveren…

Bij het “septemberen” en de aanvang
van een nieuw jaar
zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,
één waarin alle warme momenten
van de voorbije zomer in bewaard zijn,
om ze dan af en toe weer boven te halen
midden de drukke activiteiten:
de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,
sprankels energie, grote familiedagen,
vriendschappelijke babbels,
vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,
ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag… 

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een toverstok bezat
om al mijn vrienden
het grootste geluk to te zwaaien:
geslaagde activiteiten,
levendige aanpak en inzet,
sterke verbondenheid,
enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,
perfect teamwerk…

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een formule bezat
om elk ongenoegen weg te toveren,
om het wijd verspreide jammeren in te dammen,
om kracht binnen te halen die open maakt
en onze blikken met hart en ziel
richt naar een levendige toekomst! 

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een magische formule bezat
om boeiend, verrassend, veelzijdig
te bewegen naar morgen.

Om een wereld die werkt
met helpende handen,
met solidaire harten en diepe dromen,
met creatieve geesten,
met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid. 

Maar toveren is niet aan de orde.
Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.
Het zijn wij, wij samen,
die het mogen en kunnen doen,
we weten het al lang:
als je iets met al je energie en enthousiasme aanpakt lukt het.

Er is één toverformule die werkt:
"we doen het samen"

"In ons geloof worden rechtvaardigheid en mededogen als de twee belangrijkste eigenschappen van de Schepper beschouwd, en eeniedere van ons wordt geacht zich daaraan te spiegelen. Laten we maar aan zijn oordeel overlaten om te bepalen wiens smart groter is, die van u of die van mij. " Deze woorden van een Jood troffen me in het bijzonder en zelfs los van godsdienstige overtuiging overzag een tachtiger zijn leven en zag dat het goed was, en hij vatte dat samen in volgend citaat:

" Uit alles wat ik gezien heb, heb ik geleerd de Schepper te vertrouwen voor alles wat ik niet gezien heb." (Emerson)

Blogvrienden, rechtvaardigheid en mededogen, een uitdaging voor elke nieuwe dag voor onszelf, naar de nabije andere of de verre vreemde. Wanneer wij ons zo spiegelen en leven naar wat wijzelf verkondigen, dan valt een mantel van vertrouwen over ons heen, ondanks of juist dank zij! Op deze eenvoudige manier mogen we inspiratiebron zijn voor nieuwe bloggers, ook al hebben we elkaar niet gezien van aangezicht tot aangezicht! Laat ons maar vertrouwen in het goede van elk-ander en dan ondervinden we de weldaad van het mededogen, heel direct ervaren de voorbije maand tijdens herstelperiode.

Een "dagelijkse gedachte" vinden op het moment dat ik een passage aan het lezen ben die vrij goed op mezelf kon slaan, is de aanleiding om nog heel even terug in de tijd te gaan, maar dan zonder de bitterheid van toen, en  alle gevoelens van haat, woede, agressie, onbegrip, onmacht ... die ik toen wel tussen de lijnen neerschreef op het blog, eens daar terug toe  in staat. Door alles heen ben ik mezelf trouw gebleven, ook al werd ik de speelbal van een goedmenende directeur en een "een onverschillige ambtenaar die gevoelloos de regels volgde; door "de manager" en zelfbenoemde hooggeplaatste persoon (zonder persoonlijkheid) die betoogde dat we ons moesten richten op de toekomst en het verleden moesten laten rusten ... En zo kwam het dat "zoals de druppel die de berg uitholt, het niet één aantoonbaar feit was dat men mij heeft gesloopt, maar een aaneenschakeling van kleine vernederingen. Ik vind het belangrijk u dit te vertellen na al die jaren, niet om uw medelijden op te wekken, verre van dat, maar opdat u begrijpt wat mij beweegt; voor sommigen onder u misschien een antwoord na enkele jaren. Ja, ik kreeg dageliijks complimenten en dat van hoog tot laag, van de poetsvrouw tot het directielid zoals: "U bent succesvol in uw werk, gedreven en correct, perfectionist, kent veel mensen, (kende ik ze wel goed?  kenden ze mij wel goed of werd ik "gebruikt" als hun engel?!) kunt met ze omgaan, en met een enkeling (met name S. en D.  hebt u zelfs een nauwere band". ... en dan kwam het mensen! .... "Toch lijkt u nergens deel van uit te maken. U functioneert, maar ik heb geen flauw idee wat het is dat u beweegt."
Een manager die geen flauw idee heeft van de waarden die zijn personeelslid drijft (-of is dit juist eigen aan MANAGER?-), en wanneer hij dan, eens ze blijken dat deze van medemenselijkheid  getuigen, er te zijn voor elkaar - zelffs tot ver buiten het opgedragen takenpakket- , smalend zijn schouders ophaalt, dan kan het intimideren alleen maar verder gaan, geruisloos ... tot in een lange en diepe coma.
MAAR, en hier sluit ik af met deze mooie gedachte - naar mezelf en naar jullie allen:

In welke taal men zich ook uitdrukt,
men kan nooit iets anders zeggen dan wat men is.
Ralph Waldo Emerson