spanningen

Reactie op 'eigen-naam' :

Ik gebruik steeds mijn eigen naam, waarom zou ik me verbergen, ik ben en blijf wie ik ben , want....welke naam je ook gebruikt , je eigen persoonlijkheid komt toch vroeg of laat uit en....

Roddels zijn niet te vermijden.
Roddels kan je ook niet bestrijden.
Er zijn mensen die je kleineren.
En bewust proberen je te bezeren.
Die alles verdraaien...
Om onrust te zaaien.

Je kunt ze maar beter laten gaan.
En er ver boven gaan staan.
Jij weet het beste hoe je bent.
En laat een ander maar...
Denken dat hij je kent.

 

Dus...
Verlaag je niet tot deze persoon.
Dan zal de pret ook niet lang duren.

Dit was trouwens het lot van Socrates.

Het is niet de eerste maal dat ik hier iets acchterlaat met een gelijkaardige titel. En wat me opvalt, het is bij deze derde maal ook weer eens een 'jong' afscheid.

TE GOED VOOR DEZE WERELD. 

Eric, wie was je eigenlijk? Waar ben je nu?
In elk geval nog steeds in mijn gedachten en herinneringen.
Ook al hebben we nooit veel gedeeld met elkaar, maar misschien daardoor wel heel intens, woordeloos, en juist daardoor heel veel!

We werkten in zelfde bedrijf, jij de gedreven verpleegkundige eens je de groene operatieschort had aangetrokken; ik, de ‘bediende’.
Hoe we elkaar vonden mag een raadsel zijn – hebben we elkaar wel echt mogen vinden in die korte tijd? - ; misschien door je zoeken op de weg van het geloof via bijscholingen – een woord dat geen goed doet aan dit doel – rond ‘gelovig aanwezig-zijn in het ziekenhuis’. We hadden weinig tijd op de werkvloer elkaar te spreken. Enkel die luttele minuten waren ons gegund tijdens de miiddagpauze, maar die was zo afhankelijk van de werkzaamheden dat het meerdere keren al lang over de middag was, en we elkaar niet meer zagen. Toch was die ene blik soms genoeg. Een blik van genegenheid. Eric, het blijft delicaat hier iets neer te schrijven; het is als op een koord dansen maar het mag na al die jaren.

Je was innemend, graag gezien, een jonge papa. Maar was je gelukkig? Wat verhinderde je geluk, je huwelijk misschien .. We hebben er nooit echt kunnen over praten al voelde ik dat je eens je hart wou luchten, maar toen ik na langere tijd bij je aanbelde was ik niet welkom … Neen, niet door jou. Ik wou zo graag bij jou binnen, maar die ogen van je vrouw spraken boekdelen. Mocht er überhaupt wel iemand over de vloer komen? Was er jaloersheid? Nooit zullen  we er een antwoord op krijgen, maar ik weet dat je hunkerde naar het beleven van diepere waarden, Eric.

Zelfs nu blijft het moeilijk te spreken met jou over deze dingen, vriend … Andere mensen zagen blijkbaar dat er een sterke band was tussen ons, al hebben we dat zelf nooit zo ingeschat; zeker niet aangevoeld. Maar jij weet dit nu wel door de woorden van een directielid. Eric, laten we teruggaan naar die laatste dagen. Ik had gehoord van je collegae dat je even out was; later hoorde ik dat je was opgenomen in het ziekenhuis. Ik kon je dus niet bereiken, want niet in het ziekenhuis dat we beiden ‘bewoonden’. “Psychiatrie” … het woord alleen al. Al mijn moed verzameld fietste ik naar je huis, maar ook toen kon ik even je zoontje zien … al was het alsof er op de voordeur stond “toegang verboden” door je vrouw. De tijd ging voorbij. Ik hoorde niets van jou … Het werd december, licht en duisternis doorkruisen de dagen, maar ondertussen ook jouw onbeantwoorde vragen.

Ik had die vraag nooit zo uitdrukkelijk gehoord (en eigenlijk toen ook niet echt) wanneer op mijn bureau te telefoon rinkelde en ik een directe verbinding kreeg met jou!

Jij, Eric, had aan mij gedacht. Je had het nummer gevormd; je had het dus blijkbaar ergens in je agenda opgeslagen, want we hoefden elkaar voor het werk niet te bellen. Je kon me namelijk ook privé gebeld hebben, maar dat deed je ook vroeger niet. Je had maar één vraag. “Kom naar me toe, ik wil je spreken”. Het was namiddag, volle drukte op dat uur. “Eric, je weet toch dat ik nu niet wegkan” … Maar hij bleef aandringen en ik bleef maar denken hoe vlug ik hem zou kunnen bereiken. “Oké, Eric, nog even, ik neem de eerste trein na het werk (was toen nog slechts twee uren) en kom naar je toe”.  …

Waarom ik die avond toen toch niet ben afgereisd is me ontgaan. Misschien heeft hij geantwoord dat ik het toch mocht uitstellen.

24 december 1986... De dag na het telefoontje van Eric aan mij. Ik word in de voormiddag bij de directeur geroepen met de vraag of het kan dat ik een goede band heb met Eric. (las je hoger) En dan: “Eric is overleden”. STILTE aan beide kanten tot de directeur me vertelde dat Eric een tweepersoonskamer deelde. Hij vroeg zijn kamergenoot voor hem om cigaretten te gaan. Tegen de tijd dat die andere terugkwam had hij zich van het leven benomen.

Kijk, het eerste wat toen bij me opkwam, en tot op vandaag … "Kon ik dan op dat eigenste moment niet alles hebben laten vallen, mijn jas aantrekken en de trein nemen?" Ik weet het zou misschien niets verholpen hadden, maar toch, waarom had hij juist aan mlij gedacht; hij had toch vle vrienden en kennissen?! Het is bijna een dankbare gedachte ...

“Hij was te goed voor deze wereld”, waren de woorden van zijn nonkel-priester (tevens gerenomeerd theoloog) tijdfens de begrafenishomilie.  

Eric, dank dat je tot op vandaag je voetsporen hebt achtergelaten in mijn leven en in dat van anderen, ook al werd je pas 30 jaar jong, nu straks op Kerstavond 21 jaar geleden.
Blijf bij ons, maat!
   

Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet.
Wat ik graag wil weten is waar jij voor gaat
en of je het aandurft oog in oog te staan met de verlangens van je hart.

Het interesseert me niet hoe oud je bent, maar of je het aandurft voor
gek te staan omwille van de liefde,
omwille van je dromen,
omwille van het avontuur dat leven heet.

Het maakt me niet uit welke planeten jouw horoscoop beïnvloeden.
Waar het mij om gaat is of je ooit tot de kern van je eigen verdriet
bent doorgedrongen en of de verraderlijkheden en beproevingen
van het leven je juist ontvankelijk hebben gemaakt,
of dat deze je hebben doen terugdeinzen en afsluiten uit angst voor nog meer pijn.
     
Wat ik wil weten is, of jij pijn, die van mij of van jezelf,
kunt laten zijn voor wat het is zonder een vinger te verroeren,
 zonder het te verbergen, te laten verdwijnen of vast te houden.

Ik wil weten of je vreugde kunt zijn, de mijne of de jouwe.
Of je durft te dansen vanuit je oerkracht,
in totale extase van top tot teen ...te zijn,
realistisch of rationeel te zijn,
zonder je te laten afremmen  door herinneringen aan beperkingen vanuit je menselijk bestaan.

Het kan me niet schelen of je verhaal waar is of niet.
Wat ik zou willen is of je anderen durft af te wijzen om trouw te zijn aan jezelf.
Of jij het aankunt om voor verrader te worden uitgemaakt,
om verschoond te blijven van verraad uit je eigen ziel.

Geef me een bewijs van je trouw, opdat ik zal weten dat ik je vertrouwen waard bent.

Ben jij in staat schoonheid te zien, ook al is niet iedere dag even mooi. En is het leven zelf voor jou de bron van waaruit je levenskracht kunt putten?

Kun jij leven met fouten, zwakheden en kwetsbaarheid, die van jou en mij,
en toch aan de rand van een meer staan en luidkeels tegen het zilver van de volle maan roepen: "Yes"?!

Ik hoef niet te weten waar je woont en hoeveel geld je hebt.
Wat ik graag wil weten is of je het op kunt brengen om na een nacht vol wanhoop,
tot in het diepst van je ziel gekwetst,
op te staan en datgene te doen wat gedaan moet worden voor je kinderen.

Ik hoef niet te weten wie je bent of hoe je hier gekomen bent,
wat ik wil weten is, of jij zonder terughoudendheid bereid bent met mij door het vuur te gaan.
Het gaat er voor mij niet om waar, wat, en met wie je gestudeerd hebt.
Van mij is het van groot belang om jou te horen, welke innerlijke kracht jouw steun en toeverlaat is, als al het andere om je heen is weggevallen.

Of jij alleen kunt zijn met jezelf en of je het werkelijk goed hebt met jezelf wanneer het stil wordt, in eenzaamheid.

Gedicht van Oriah Mountain

Heel even nog aansluiten op wat ik eerder schreef. Na een leven in die cel, welke die voor u elk afzonderlijk is geweest, komt er ooit een tijd van ommekeer en dan pas kan je zeggen dat niet alles voor niets is geweest. Het kan maar doorheen dat blijvend zorgen voor, luisteren naar, gehoord worden, soms ook anoniem zoals mensen precies die woorden vonden die hun hart raakten. Ja, het gaat over aanwezig zijn, een groeiproces soms dat jaren kan duren tot je eindelijk JA en NEEN kan zeggen ...tegen het leven, tegen de liefde. Het kan inderdaad gebeuren dat je omwille van anderen je niet je echte zelf mag zijn, jouw gevoelsleven niet mag beleven, geen ja mag zeggen tegen de liefde die je geboden wordt en zo minder mens bent.

Lezen we het niet op zovele blogs, uitdrukkelijk of tussen de regels? Ik denk dat velen zich in volgende zullen herkennen:

"Maar ik heb eerst mezelf moeten leren kennen vooraleer ik het aan anderen kon doorgeven. En eens je die innerlijke aanwezigheid, die innerlijke onmetelijke liefde kent, laat het je niet meer los en is er een verlangen om anderen te helpen".

Het is een antwoord van vele senioren dat pas nu schoorvoetend mag gegeven worden. LIEFDE lijkt wel een levenslange opgave te zijn. Misschien staan we niet genoeg met open handen in dit leven!