VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Dinsdag 27 november 2007

brood

"ELK KRUIMELTJE DAT JE AAN EEN MENS KAN GEVEN
IS VOOR DE ANDER MISSCHIEN EEN BROOD!

maarten"

En deze keer hoef je dat brood niet letterlijk te nemen, al is het wel de basis voor alles; pas zo mogen en kunnen we er zijn voor elkaar. Wat ik bedoel is dat een heel klein beetje aandacht, het 'horen' dat iemand op weg is naar liefde en daar op inspelen, juist voor die persoon levenskracht kan geven, net als de voedingswaarde van een brood.
Het kan soms niet méér zijn dan door een gewone email, maar bewust en vooral oprecht.

Ik ben blij wanneer hier en daar een kruimel van deze blogtafel kan vallen.
Ik ben ook dankbaar dat we elkaar tot brood mogen zijn, soms onverwacht!

Dankbaar voor de vriendschap, u mij gegeven.

Geschreven door maarten om 19:03 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

roze28 november 2007 om 16:42

Samen is er altijd voor elkaar zijn

Lieve Maarten, dank je wel dat we weer samen mogen zijn...en zonder een kruimeltje zou ik net als Klein Duimpje, de weg terug niet vinden.Zoals ik in mijn nieuwe gedicht ook al liet weten...Al is het met vallen en opstaan...zo kan ik steeds tóch verder gaan.Deze keer een kus voor jou...en lieve groetjes van Rozemarijn.

Reageer op dit bericht

Zondag 25 november 2007

Ik hoef niet

Ik hoef niet te weten hoe jij in je levensonderhoud voorziet.
Wat ik graag wil weten is waar jij voor gaat
en of je het aandurft oog in oog te staan met de verlangens van je hart.

Het interesseert me niet hoe oud je bent, maar of je het aandurft voor
gek te staan omwille van de liefde,
omwille van je dromen,
omwille van het avontuur dat leven heet.

Het maakt me niet uit welke planeten jouw horoscoop beïnvloeden.
Waar het mij om gaat is of je ooit tot de kern van je eigen verdriet
bent doorgedrongen en of de verraderlijkheden en beproevingen
van het leven je juist ontvankelijk hebben gemaakt,
of dat deze je hebben doen terugdeinzen en afsluiten uit angst voor nog meer pijn.

Wat ik wil weten is, of jij pijn, die van mij of van jezelf,
kunt laten zijn voor wat het is zonder een vinger te verroeren,
zonder het te verbergen, te laten verdwijnen of vast te houden.

Ik wil weten of je vreugde kunt zijn, de mijne of de jouwe.
Of je durft te dansen vanuit je oerkracht,
in totale extase van top tot teen ...te zijn,
realistisch of rationeel te zijn,
zonder je te laten afremmen door herinneringen aan beperkingen vanuit je menselijk bestaan.

Het kan me niet schelen of je verhaal waar is of niet.
Wat ik zou willen is of je anderen durft af te wijzen om trouw te zijn aan jezelf.
Of jij het aankunt om voor verrader te worden uitgemaakt,
om verschoond te blijven van verraad uit je eigen ziel.

Geef me een bewijs van je trouw, opdat ik zal weten dat ik je vertrouwen waard bent.

Ben jij in staat schoonheid te zien, ook al is niet iedere dag even mooi. En is het leven zelf voor jou de bron van waaruit je levenskracht kunt putten?

Kun jij leven met fouten, zwakheden en kwetsbaarheid, die van jou en mij,
en toch aan de rand van een meer staan en luidkeels tegen het zilver van de volle maan roepen: "Yes"?!

Ik hoef niet te weten waar je woont en hoeveel geld je hebt.
Wat ik graag wil weten is of je het op kunt brengen om na een nacht vol wanhoop,
tot in het diepst van je ziel gekwetst,
op te staan en datgene te doen wat gedaan moet worden voor je kinderen.

Ik hoef niet te weten wie je bent of hoe je hier gekomen bent,
wat ik wil weten is, of jij zonder terughoudendheid bereid bent met mij door het vuur te gaan.
Het gaat er voor mij niet om waar, wat, en met wie je gestudeerd hebt.
Van mij is het van groot belang om jou te horen, welke innerlijke kracht jouw steun en toeverlaat is, als al het andere om je heen is weggevallen.

Of jij alleen kunt zijn met jezelf en of je het werkelijk goed hebt met jezelf wanneer het stil wordt, in eenzaamheid.

Gedicht van Oriah Mountain

Geschreven door maarten om 18:31 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 25 november 2007

innerlijke reis

Nu we net onze cel verlaten hebben kunnen we aan de innerlijke reis beginnen, juist op tijd om straks de advent aan te vangen.

Wanneer wij in gebed of meditatie alleen zijn, bereiken wij vrede, vreugde, liefde en wijsheid. Die vertrouwelijke tijd voedt ons voor eeuwigheid.

Elk van ons gaat door zijn eigen geestelijke reis. Maar alvorens wij lopen, alvorens wij beklimmen, alvorens wij vliegen, moeten wij op onze knieën gaan. Vele besluiten moeten in volgzaamheid worden genomen. De volgzaamheid is geen zwakheid. De volgzaamheid is het zaad van sterkte, wijsheid en liefde.

Elk van ons moet zijn eigen weg vinden naar liefde, oprechtheid en geluk.

Geschreven door maarten om 10:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 24 november 2007

mijn cel 2

Heel even nog aansluiten op wat ik eerder schreef. Na een leven in die cel, welke die voor u elk afzonderlijk is geweest, komt er ooit een tijd van ommekeer en dan pas kan je zeggen dat niet alles voor niets is geweest. Het kan maar doorheen dat blijvend zorgen voor, luisteren naar, gehoord worden, soms ook anoniem zoals mensen precies die woorden vonden die hun hart raakten. Ja, het gaat over aanwezig zijn, een groeiproces soms dat jaren kan duren tot je eindelijk JA en NEEN kan zeggen ...tegen het leven, tegen de liefde. Het kan inderdaad gebeuren dat je omwille van anderen je niet je echte zelf mag zijn, jouw gevoelsleven niet mag beleven, geen ja mag zeggen tegen de liefde die je geboden wordt en zo minder mens bent.

Lezen we het niet op zovele blogs, uitdrukkelijk of tussen de regels? Ik denk dat velen zich in volgende zullen herkennen:

"Maar ik heb eerst mezelf moeten leren kennen vooraleer ik het aan anderen kon doorgeven. En eens je die innerlijke aanwezigheid, die innerlijke onmetelijke liefde kent, laat het je niet meer los en is er een verlangen om anderen te helpen".

Het is een antwoord van vele senioren dat pas nu schoorvoetend mag gegeven worden. LIEFDE lijkt wel een levenslange opgave te zijn. Misschien staan we niet genoeg met open handen in dit leven!

Geschreven door maarten om 23:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 24 november 2007

Waar liefde heerst, heerst geen agressie, en omgekeerd.
Daar liefde agressie niet wenst te bevechten, promoot zij zichzelf net zolang tot zij wint.

Geschreven door maarten om 00:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 23 november 2007

innerlijke bron

Er is zoveel goeds te doen als we uit het hart kijken en daar liggen onze "regels" of onze waarden. Onze "innerlijke bron" herkent de warmte van de liefde. Wie uit het hart kijkt ziet de noden en handelt ernaar.

ingestuurd door een bloglezer die goed aanvoelt wat ik hier probeer te verwoorden in het bloggen.

Geschreven door maarten om 23:08 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 22 november 2007

mijn cel

"Het dringt tot me door hoeveel tijd van mijn leven ik heb doorgebracht met het betreuren van mijn lot, dat het de afgelopen jaren, toen ik mijn vrijheid en jeugd nog bezat, er steeds nog iets mis moest zijn nu ik in mijn cel zit opgesloten".

Mensen, ik heb even mijn werk onderbroken en deze passage uit "Het geheim van Montségur" nagelaten als enerzijds indirect antwoord op een paar mails die ik mocht ontvangen, ook n.a.v. eerdere berichten rond verlies en angst. Ik denk heel concreet aan een paar mensen die hun leven zien als één groot gemis waar alles lijkt mis gegaan te zijn. Anderzijds trof het me ook te lezen dat door de eeuwen heen ook nog op vandaag mensen in hun cel vastzitten, ook bevindt die zich op vandaag in eigen hart, soms in eigen woning. ... (tussendoor: is pesten op vandaag niet veel erger dan de marteltuigen van eeuwen geleden! Ik moet hier misschien eens uitgebreid op terugkomen.)

Velen hebben elkaar hier gevonden, juist door het feit dat men hier uit zijn cel (lees schelp) durft, kan en mag komen. Deze rijkdom is onbetaalbaar en is soms dé hint om terug in het echte leven te stappen ondanks vele hindernissen. Ik weet en besef dat het normaal is dat men soms bepaalde dingen uit eigen leven en verleden, soms ook pijnlijk heden, betreurt en dat daar een hele tijd kan over gaan, maar dit brengt geen uitkomst naar morgen. Ik weet ook dat er soms niet veel nodig is om herinneringen weer tot leven te brengen, maar dan wens ik jullie mensen om jullie heen die het écht goed met jullie voorhebben, die luisteren maar ook zeggen: Ik sla met jou deze bladzijde om! En zo zijn er ook nog velen, laat ons ook daar niet te negatief over doen.

Ik wens en bid dan ook om moed aan die mensen, die blogvrienden, om door te gaan ondanks de angst. U hoeft uw leven niet te betreuren, daar is het te kort voor. Probeer jouw cel te verlaten en te GENIETEN van elke nieuwe dag, ons gegeven ... want er zal wel altijd iets "mis" zijn zolang wij mensen zijn, maar leer vooral jouw eigen talenten te waarderen
.
Ter afsluiting wens ik dan ook dat sommigen die nog even aarzelen terug hun blog op te starten, dit misschien best nu kunnen doen ... en zo hun cel hun eilandje) verlaten.

God, leer ons stil te staan
bij wat leeft in onszelf
en in anderen,
dat we steeds de keuze mogen maken
voor wat deugddoend en goed is
voor de ander,
dan kunnen we samen gelukkig zijn.

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 21 november 2007

Ook al is het verleden soms pijnlijk, het heeft je wel de kennis geschonken om het in de toekomst beter te kunnen te doen.

kan je pas zeggen na een heel lange periode met alle vormen van agressie, woede, angst, pijn, verwachting, ontgoocheling, kwaadheid, teleurstelling, rouw ... maar inderdaad een onzichtbare groeikans!

Geschreven door maarten om 10:34 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 21 november 2007

Innerlijke aanwezigheid

Innerlijke aanwezigheid is heel belangrijk ....en een heel mooi deel van het leven met en voor mensen....

Je kan onmogelijk zonder innerlijke aanwezigheid, bezorgheid.... liefde uitstralen....

Bidden is de basis....het spreekwoord zegt toch ook...ik aanbid jou.. het komt eigenlijk steeds weer terug , de liefde en vriendschap....iets waar je van houdt aanbid je....waarom zouden we het echte bidden ( kerkelijke bidden ) dan verwaarlozen....waarom de Heer vrezen, hij is toch onze herder, engelbewaarder, redder, helper....Hij is ons alles...een dank u zeggen dat we mogen ontwaken en een dank u zeggen voor de mooie dag die we krijgen , ondanks soms tegenslagen , ook daar zitten positieve lessen in....
Een luisterend oor en een helpende hand is het mooiste geschenk dat je kan delen....

Ik praat graag, maar luisteren doe ik heeeeeeeeeel graag...samen lief en leed delen....is toch zalig...maar spijtig genoeg...waar kan en mag het nog....

... bedenkingen van een blogger op laatste artikelen ...

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 21 november 2007

zingeving

Ik vraag me soms af of het emotionele enkel nog een plaats krijgt in de late avonduren na een drukke werkdag. Is er nog ruimte voor wie we echt willen zijn, wie we gewoon zijn met onze vele gevoelens die ons ten diepste gelukkig kunnen maken. Of krijgt juist dat geluk geen kans meer omdat ons zijn beperkt wordt door het economisch aspect? Vroeger had je de baan van je leven, vandaag is je baan je leven. Moeten we niet dringend af van die eenzijdige nadruk op werk als enige vorm van zingeving of mag er ook een vrijplaats zijn voor het emotionele? Voor mensen die ongewild hun baan verloren in deze drukke wereld is het misschien een uitgelezen kans zich volop te ontplooien en zo zinvol te worden voor zichzelf en zo voor de anderen. Maar schreef ik dat een paar dagen eerder ook al niet? In elk geval hoef je geen doetje te zijn om echte waarden een grotere plaats te geven in je leven al leven we in een cultuur van "moeten". Maar wie de weldaad heeft ervaren van het zich bemind weten zal dit ook vanzelf uitsralen, ook op het werk.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 20 november 2007

familiegeluk

waarom niet het gehele plaatje?
en dan nog wel een foto, genomen op de begrafenis van een dierbaar familielid!

Geschreven door maarten om 22:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 20 november 2007

familiegeluk

WAT IS ER MOOIER DAN ECHT FAMILIEGELUK ?!

met dank en groeten aan Connie ...

Geschreven door maarten om 22:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 20 november 2007

man en vrouw

Ondanks alle verschillen willen mannen en vrouwen uiteindelijk hetzelfde:

een persoon die ze kunnen vertrouwen

en die hen vergezelt op de reis door het leven.

Edp

Geschreven door maarten om 17:51 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 20 november 2007

dankbaarheid

Dankbaarheid is het enige criterium van het geloof,
dankbaar blijven tot in de duistere nacht,
tot in de beproeving.
Zoals een medeblogger schreef:
de nacht is immers de plaats waar je zuiver met God
kan praten. Dit kan je soms het best via Maria.

Geschreven door maarten om 10:46 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 november 2007

maandag

Probeer niet anders te zijn dan je bent en probeer dat perfect te zijn.

St. Francis de Sales

Geschreven door maarten om 01:18 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 18 november 2007

AANWEZIGHEID

AANWEZIGHEID.

Hebt u iets gemist in vorige overwegingen rond ‘aanwezig-zijn’? Ja, dat hebt u inderdaad en terecht! Want een luisterend oor mogen en kunnen bieden, een ander op verhaal laten komen, zichzelf mogen zijn met zichzelf en bij de ander kan dan wel van veel geduld en medemenselijkheid getuigen, van geloven en vertrouwen dat het wel allemaal weer ergens goed komt, toch zal deze mooie grondhouding die we al eerder ‘sociale liefde’ noemden maar zijn blijvende kracht halen indien die het alledaagse overstijgt; anders houdt deze solidariteit niet stand, hoe goed ze ook was bedoeld en met wat voor een enthousiasme je er ook voor bent gegaan. De sociale liefde kan maar gedragen worden door die innerlijke AANWEZIGHEID die voortkomt uit een blijvend geloven in Diegene die naast me loopt en nederig mee zoekt en blijft luisteren, de Heer zelf. Slechts door die spirituele kracht van het diep en echt geloven en vertrouwvol volharden in ons nabijzijn wordt deze taak een lichtheid. Enkel in het gebed zullen wij de energie vinden verder en nog betrokkener aanwezig te zijn. Uiteindelijk is wat wij doen vrucht van ons gebed, en niet omgekeerd. Het is met een christelijke grondhouding dat we naar elkaar kunnen toegaan, en dat maakt het verschil met de ‘sociale liefde’, want wij mogen ondanks alles terugvallen op de Heer, in blijvend vertrouwen, want God kan niet alles; Hij kan alléén maar barmhartig zijn, keer op keer!

Ja, vrienden, deze dimensie hebt u gemist in vorige bijdragen. Bidden is soms niets méér dan het kijken naar zoals ik graag kijk naar het bruin houten beeld van de Lieve Vrouwe. Ik hou van de manier waarop de plooien van haar kleed vallen, zo natuurlijk, en de tedere schuine stand van haar hoofd, alsof ze niet allen mijn gedachten kent, maar ze ook stilzwijgend goedkeurt. Dat dit Licht je mag begeleiden wanneer je probeert menselijk gelovig aanwezig te zijn!

Geschreven door maarten om 17:26 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 18 november 2007

zelfbeeld

ALS JE WEET DAT JE IETS GOED KAN
DAN KRIJG JE OOK EEN BETER ZELFBEELD.

ZEER BELANGRIJK JOUW TALENTEN
AAN TE BOREN; ZE LIGGEN SOMS NOG
HELEMAAL ONAANGEROERD,MAAR VOOR
ANDEREN EEN BRON VAN INSPIRATIE!
EN VELE BLOGGERS HEBBEN GAANDEWEG
ONDERVONDEN DAT ZE IETS MEER IN ZICH HEBBEN,
DAT ZELFS EEN TEGENVAL EEN NIEUWE
UITDAGING KAN WORDEN.

MAAR PROBEER NIET KEER OP KEER JE HIERIN TE LATEN BEVESTIGEN.

Geschreven door maarten om 17:25 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 18 november 2007

zondag

mag ik elk van u een aangename zondag toewensen ?!
dit is de foto van de dag op een betere fotosite.

... in elk geval fraaier nieuws dan wat ik deze morgen hoorde ... twee jonge gasten in elkaar geslagen op een parking door een andere jonge gast ...

Geschreven door maarten om 12:14 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 november 2007

aanwezig zijn 2

"wil je nog eens
en nog eens
luisteren naar mijn verhaal,
naar wat ik voel en denk?

je hoeft alleen maar stil te zijn,
mij aan te kijken,
mij tijd te geven."

Deze woorden van gisteren heb ik samengetrokken en ik leg ze jullie nogmaals voor. In de woorden van Marinus klinkt misschien voor senioren van alle leeftijden pijn, gemis, verlies en ziekte door. Maar geconfronteerd met een schijnbaar losse babbbel met een jongere hoor ik eveneens die grote vraag van "LUISTER NAAR MIJ". Neen, hij heeft het niet met zoveel woorden gezegd, maar wanneer je tussen de cola en het pintje door hoort hoe moeilijk het is een (h)echte vriend en vriendenkring te vinden, dan word je daar even stil bij, dan laat je die mens spreken, zijn verhaal doen. Neen, ik had niet te maken met iemand die het überhaupt niet meer ziet zitten , maar toch, waar kan hij nog zijn gevoelens kwijt, zijn oprechte inzet voor anderen zonder belachelijk gemaakt te worden. Kan hij nog en mag hij nog op vandaag zijn diepere gevoelens blootleggen of gebeurt dit hoe langer hoe meer onder vier ogen, waar alléén vertrouwen is dat blijkbaar enkle nog gevonden wordt bij een senior. Ik denk dat vele oma's, opa's, grootouders - maar waarom ook niet een vertrouweling - hier een heel waardevolle inbreng kunnen hebben. Ik geloof er ook echt in al hoef je zelf geen grootouder te zijn. Maar het is verontrustend dat jonge mensen - niet eens tieners meer - ergens met een kwinkslag om aandacht vragen voor hun vragen. O ja, er zijn vele chatkanalen en "vriendenlinks" via het internet, maar ook hier is er een schreeuw (zie artikel over 'dit blog') naar echt contact, naar méér dan wat sociale liefde (nieuw woord dat weergeeft dat deze vorm van liefde zeer voorbijgaand is) ... "Kijk me gewoon aan en voel wat ik denk". Vrienden bloggers, ook dat is aanwezig zijn, doodgewoon bij een glas, maar het kan zo bevrijdend werken. Ja, luisteren hoeft zich niet te beperken tot die groep mensen die oud, ziek en zich verlaten voelen. ... Ook al zien onze jongeren er op vandaag heel hip uit en modieus gekleed, ik denk dat ook daar veel eenzaamheid te bespeuren valt. Wie echt rond zich heen kijkt kan daar wellicht op inspelen. Het kan ons beiden, oud én jong, maar te goede komen!

Geschreven door maarten om 20:52 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 november 2007

aanwezig zijn

je denkt misschien
dat je wat moet zeggen,

je denkt misschien
dat je me moet opvrolijken,

je wilt me misschien
weer zien lachen en genieten,

je denkt misschien
dat je moet troosten en adviseren,

wat ik vraag is dit:
wil je nog eens
en nog eens
luisteren naar mijn verhaal,
naar wat ik voel en denk?

je hoeft alleen maar stil te zijn,
mij aan te kijken,
mij tijd te geven.

je hoeft mijn verdriet
zelfs niet te begrijpen,
maar als het kan
slechts te aanvaarden
zoals het voor mij voelt.

je luisterend aanwezig zijn
zal mijn dag anders maken
en feestdagen verlichten.

Marinus van den Berg.

Goeie vrienden,

Wanneer ik dit stukje in handen kreeg en terwijl ik dit nu aan het neerpennen ben op dit blog, denk ik intens aan heel veel mensen die ik hier leerde kennen. Het is een manier om aan velen te laten weten, maar ook aan elk van u uitdrukkelijk persoonlijk, dat we doorheen het bloggen elkaar tot een luisterend oor mochten en mogen zijn, toen maar ook tot op vandaag, zelfs in dit eigenste uur. Velen kunnen dit pas zeggen na jaren van vechten, lijden - onder welke vorm dan ook - maar het is inderdaad héél belangrijk dat we tijd nemen voor elk-ander, om naar het verhaal van de andere te luisteren, ook al kan 'de plaat grijs gedraaid zijn', (ben zo zelf ooit die plaat geweest) want op een gegeven moment komt de dag dat wij zelf een luisterend oor meer dan nodig hebben. En dat kan soms uit totaal onverwachte hoek komen.

Mag ik dan van deze gelegenheid ook gebruik maken u allen van harte te danken voor de spontane en hartelijke reacties op mijn blog, hetzij via gastenboek of mail. Danke voor de lovende, benmoedigende woorden - soms juist die hint op dat moment door te gaan op de ingeslagen weg - die me vertrouwen geven dat dit alles niet voor niets is, maar integendeel levengevend is, ook voor mezelf al weet een mens niet waar het graan in de aarde valt! Ik kan hier heel wat van mezelf in kwijt, maar weet goede vrienden dat ik dankbaar ben dat ik juist via dit medium een klankbord mag zijn; wellicht zélf de vrucht van bezinning op eigen leven en werk. Ik dank u dan ook voor alles, want julie gaven me een echt nieuw leven!

Om af te sluiten nemen we nog eens deze bezinning tot ons waarmee ik hier begon.

Genegen groeten,
Maarten

p.s. vandaag ben ik voor de laatste maal bij de kinesist geweest (dit voor zij die me iets beter kennen en zich afvragen hoe het nu gaat), dus toch bijna 3 maanden voor die ene hand!

Geschreven door maarten om 00:02 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

1 reactie op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van liefde en vriendschap als sleutel