
Vandaag, 2 februari, lichtmis of het feest van de opdracht van van het kind Jezus in de tempel.
Ik zou hier lang kunnen blijven bij stilstaan, maar oudere senioren kunnen dat wellicht nog beter.
Ik zou als "Mariamens", zoals sommige bloggers me ondertussen durven te noemen, kunnen stilstaan bij de figuur van Maria die het kind "gedragen" heeft als moeder, maar ook op haar schoot toen haar zoon gestorven was. Het woord "opDRACHT" is dus nog niet zo gek bedacht, naar onze taal vertaald.
Heb jij nog herinneringen aan vroeger, op een moment dat je gedragen werd? Alle moeders zullen daar heel veel weten over te vertellen. Of herinner je nog dat je als kind werd gedagen op de schouders van je vader; of die keer dat je na een val tijdens een kamp u zich dermate had bezeerd, dat je toch de ganse tijd mocht uitdoen omdat er een leider was die je al die tijd heeft gedragen waar je niet op eigen krachten kon komen?
Hoe vaak worden wij niet gedragen in het leven door famlilie en vrienden wanneer het allemaal even niet meer gaat ?! En is het niet mooi waar bij een begrafenis de familie de kist van van het betreurde familielid op de schouders draagt. Hier is de cirkel rond.
Ooit :mocht ik zelf drager zijn van 'lasten en liefde' tijdens een ziekenbedevaart te Lourdes, maar dat uitgebreid relaas en die toespraak lees je in het archief.
Ik ben nu wel heel ver gaan uitwijden, maar ik heb deze avond de misviering mogen bijwonen t.g.v. Lichtmis en dan zie je dat er ineens weer heel wat meer aanwezigen zijn. Jonge gezinnen, de pasgebore in de arm of in de wieg, huilend of slapend. Ook nog andere kinderen die de start namen naar hun eerste communie. Er was leven, veel leven, jong leven en lawaai, maar niemand heeft er zich aan gestoord. Echt een familiedag die je niet vaak meer meemaakt in onze kerker. Waardoor worden mensen zo intens aangesproken, zelfs al gaat de mis 'over tijd' en kijkt niemand naar zijn uurwerk of gsm?
Mooi is het te zien hoe een papa van drie kinderen er één op de schoot heeft, het knuffelt en op dat zelfde moment zijn hood laat rusten op een pasgeboren zoontje. Ontroerend wanneer plots 2 kinderen naar voor gevraagd werden om de gaven aan te brengen en tot verwondering de priester ziet hoe een volledig klasje zich opstelt om stoet te vormen. De zegen over kleine kinderen, jonge ouders, opa's en oma's. Het was weer eens echt kerk, zo gewoon, maar ook zo verrijkend waar blijkbaar iedereen zeer veel deugd aan heeft gehad. Ik zag af en toe een zakdoek, een traan wegpinken. We hebben dus toch nog gelovige gemmenschappen al laten ze zich minder zien. Het leven kan toch eenvoudig mooi zijn.
Mochten we achter de opvoeding staan van al onze kinderen, groot of klein!
Maria, zegen Uw kinderen. Wees gegroet!