liefde, hoe dan ook

Woensdag 20 februari 2008

zand op je hand

Ik moest denken aan deze titel toen ik een gesprek aan het voeren was over hoe moelijk het toch is op vandaag om vriend te worden van iemand, laat staan te blijven. Ik denk dat het komt omdat we te veel grijparm zijn geworden, verlatingsangst ook misschien of gewoon angst om te verliezen wat we ogenschijnlijk al hebben gevonden. Ik zie het hoe langer hoe meer ook in meerdere forums. Men denkt eindelijk de ware gevonden te hebben en doet krampachtig tot één of andere partij al vlug afhaakt. Tijdens dat gesprek heb ik gezocht naar de bekende tekst die heel goed weergeeft wat ik probeer te zeggen. Ondertussen heb ik met deze woorden een zoeker, zoals we eigenlijk allemaal een beetje zijn, terug op weg geholpen, want liefde en vriendschap is vooral ook af en toe loslaten.

De parabel van hand en zand.

Een wijze les in liefde gegeven door een moeder aan haar dochter op de vooravond van haar huwelijk.

“Er was eens een jonge vrouw
Op de vooravond van haar huwelijk
stond ze bij haar moeder en keek naar de zon
die over het strand onderging in volle zee.
Toen vroeg ze haar moeder:
“Moeder, mijn vader houdt van je
en is je altijd trouw gebleven.
Wat moet ik doen
opdat mijn man ook altijd van mij zal blijven houden?”
De moeder zweeg en dacht even na.
Toen bukte ze zich en vulde elke hand met zand.
Zo kwam ze bij haar dochter staan.
Zonder verder iets te zeggen,
knelde zij de vingers van één hand krampachtig om het zand.
Het zand glipte eruit.
Hoe meer zij haar vuist balde,
hoe sneller het zand eruit weggleed.
Toen deed ze haar hand open,
er kleefden nog slechts enkele vochtige korreltjes aan haar handpalm.
Maar haar andere hand had de moeder open gehouden als een kleine schaal.
Daar bleven de zandkorrels liggen.
Ze schitterden in het licht van de zon
“Dit is mijn antwoord”, zei de moeder zacht. “

Geschreven door maarten om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 19 februari 2008

lentevoor jou

even aanklikken

Geschreven door maarten om 10:49 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 19 februari 2008

weerbaar en broos

Goede mensen,

Misschien herkennen sommigen van jullie nog deze woorden als titel van het doctoraat van mijn zus over kansarmoede. Nu de integrale tekst eindelijk op het web is verschenen deel ik u hem graag met zij die daar interesse voor betonen. U weet dat ook ik altijd aan de kant heb gestaan van zwakken en misdeelden. Maar hier worden de kernen van een diep gewordelde generatiearmoede blootgelegd. Vooral was het de bedoeling mensen, de regering en/of welke instantie dan ook verder op te roepen daar structureel aan te werken; zeg maar weg te werken. Mijn zus heeft dan ook zich eerst ingewerkt in de leefwereld van de kansarmen om er dan een indringend werk over te schrijven. Bij de verdediging van de thesis werd het heel stil omdat een mens dan heel uitdrukkelijk geconfronteerd wordt met die cirkel van armoede, waar sommige Vlamingen nog niet eens de kans hebben gehad voor één dag naar zee te gaan.

Lees zelf maar. Met dank voor uw aandacht!.

http://www.kuleuven.be/doctoraatsverdediging/cm/3H05/3H050175.htm

Geschreven door maarten om 10:23 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 18 februari 2008

bidden 2

een aandachtige lezer bezorgde me volgende tekst waarvoor dank.

als stille getuige

Als iets wat je lief had uit het leven verdween
Dan vraag je: waarom God, laat u mij alleen
Ik weet dat u mens noch een dier ooit verlaat
Maar zie zoveel leed als ik rond kijk op straat
Zij die zich verrijken waar een ander voor boet
Nooit in u geloofden, juist hun gaat het goed
Wat is en wat doet God, ik kom er niet uit
Toch hoor ik een stem als het kerkklokje luidt

Het is God die ons lief heeft, hij is overal
Hij is het die ons troost kan geven
Vertrouw steeds op hem wat het lot geven zal
Dat is heel veel waard in ons leven
Een bede tot Hem geeft licht in de nacht
Schaam je nooit om je handen te vouwen
Al worden gebeden niet altijd verhoord
Het is goed om in God te vertrouwen

De bijbel vertelt ons van Jezus, uw zoon
Die vijanden lief had maar het kruis droeg als loon
Ik leerde als kind, als ik slapen moest gaan
Uw zegen te vragen voor aller bestaan
Zie ik nu de bloemen door de zonne verlicht
In vriendelijke tooi, dan zie ik uw gezicht
Als stille getuige leeft u om ons heen
Geen mens is verlaten, geen mens is alleen

Het is God die ons lief heeft, hij is overal
Hij is het die ons troost kan geven
Vertrouw steeds op hem wat het lot geven zal
Dat is heel veel waard in ons leven
Een bede tot Hem geeft licht in de nacht
Schaam je nooit om je handen te vouwen
Al worden gebeden niet altijd verhoord
Het is goed om in God te vertrouwen.

Geschreven door maarten om 21:17 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 18 februari 2008

bemind

Het is van enorm belang in je leven de ervaring gehad te hebben dat je gratis bemind wordt, om jezelf, niet om wat je waard bent of om wat je was. Alleen zo kun je een beetje aan de lijve voelen wat of hoe God is en hoe hij liefheeft. Want God gebruikt normaal de dingen die hij zelf in zijn schepping heeft gelegd en de leerschool die hij zelf oprichtte. Als het al zo een boeiend avonturr is van je medemens te houden en met hem op weg te gaan, in het huwelijk, met je vrienden, ... hoe oneindig veel boeiender moet het dan zijn het risico aan te gaan te durven met God op weg te gaan.

Kardinaal Danneels stelt zich terecht de vraag hoe het toch komt dat er om me heen niemand merkt hoezeer God ons bemint; dat hij elk mens oneindig bemint, tot in zijn diepste zwakheden toe, en hem aanhaalt en naar zich toetrekt. Hoe komt ht dat geen mens dit opmerkt, dat men eraan voorbij leeft, dat de wereld inslaapt terwijl het essentiële gebeurt.

Ik denk dat we het allemaal een beetje weten, zelfs goed aanvoelen daar onze relaties niet langer het humane overstijgen. En toch is er een diep verlangen naar die God die je ook laat aanvoelen hoe mooi soms liefde kan zijn tussen twee personen. Misschien durven we gewoon daarom niet langer dank te zeggen wanneer ons iets overvalt dat meer is dan een gevoel, een gedachte, een intens verlangen. Uit vrees? Elkaar terug te verliezen, noem het verlatingsangst ... Maar we hebben toch God die alles gemaakt heeft naar zijn beeld en gelijkenis, hoe zou hij dan zijn schepselen miskennen?
Ik weet een hele opdracht voor de generatie waar me nu in leven omdat bemind worden niet langer duurzaam is, er veel te weinig of geen inspanning meer wordt voor gedaan, en dan wellicht vroeg of laat één van de partners zich in de steek voelt gelaten. Maar eens het intense en echte gevoel te hebben gekend bemind te worden, weet ik ook dat er in stilte gedankt en gebeden zal worden, omdat Hij ons samen bracht.

Geschreven door maarten om 11:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 17 februari 2008

pluimen

PLUIMEN OP JE HOED KUNNEN SNEL WEGVLIEGEN ....

deze uit het leven gegrepen zinsnede is maar al te vaak een grote waarheid, zeker voor hen die o zo graag met de pluimen van een ander weglopen of met hun eigen geringe prestatie te koop lopen.
Laat ons dan maar proberen bescheiden te zijn en te blijven, want voor we het weten worden deze woordenn nog eens naar eigen kop gegooid en zijn de pluimen echt gaan vliegen ... en iedereen zal het hebben gezien. De regel geldt nog altijd:doe stille voort.

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 februari 2008

150 jaar Lourdes

Beste,

misschien hebben sommigen onder jullie me wel gemist of zich de vraag gesteld of hij nu echt niets rond Lourdes zou schrijven, nu er 150 jaar Lourdes wordt gevierd in dit jaar.
Wel ik wil dit dan meteen goedmaken en jullie laten delen in enkele reportages rond de openingsplechtigheden van dit Jubeljaar te Lourdes.

Hallo,

Voor wie het heeft gemist.

Klik voor video van:

Getuigenis van drie bisschoppen

http://www.lejourduseigneur.com/accueil/l_evenement/l_universalite_de_lourdes

Film over bedevaart met kankerpatienten

http://www.lejourduseigneur.com/emissions/2008/04_02/lourdes_de_l_espoir_a_l_esperance

Mis aan de Grot op 10 februari

http://www.lejourduseigneur.com/emissions/2008/04_02/messe_a_lourdes

De volledige homilie van Mgr. Perrier kan je nalezen op http://lourdeshospitaliteit.blogspot.com

Geschreven door maarten om 21:22 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 februari 2008

bidden

Bidden is met liefde a a n God denken; niet over God ...
de voorbije dag bekijken, de komende overschouwen
met de ogen van de Heer - danken voor het mooie dat we mochten beleven,
                                       - Zijn geduld vragen voor de moeilijke situaties die zullen komen;
                                       - op Zijn leiding in het leven rekenen
                                          of proberen gehoorzaam te zijn voor Zijn stem.

Hoe zou je anders in staat zijn de heerlijkheid van God te kennen als je helemaal alleen stond?
Daarom moeten we samen bidden, op welke manier dan ook, of met welke woorden;
misschien het Weesgegroet, een Onzevader, of gewoon eens stil staan bij de tekst die we overal wel al eens tegenkwamen, maar eigenlijk een heel mooi gebed is.

God, schenk mij het geestelijk evenwicht, om de dingen die ik niet kan veranderen
te aanvaarden; de moed om de dingen die ik kan veranderen, metterdaad te veranderen,
en de wijsheid om het onderscheid tussen beiden te kennen.

Bidden maakt ons leven, ons samenzijn boeiend en verrijkend. Het verplicht me je echt lief te hebben, zoals je bent en zo maken we het goed tussen ons. Want het is goed te weten dat het laatste goddelijk waarde-oordeel over een een mens is: "Wat gij voor de geringsten van de mijnen hebt gedaan, hebt gij aan Mij gedaan. Zo wordt je leven bidden en je bidden leven.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 februari 2008

gedachte

HOUDEN VAN

WOORD HOUDEN

maarten

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 15 februari 2008

Kahil Gibran had ongelijk; liefde is niet gebaat bij afstand.

Als de liefde u wenkt, volg haar dan, hoewel haar wegen

moeilijk begaanbaar zijn en steil.

Als ze haar vleugels om u heen slaat, zwicht dan voor haar;

hoewel gij wellicht wordt gewond door het zwaard

dat schuilgaat tussen haar vederen.

En als ze u toefluistert, schenk haar dan geloof.

Geschreven door maarten om 22:07 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 15 februari 2008

omhelzen

Ik hoorde zowat overal rond Oud en Nieuw dat dit voor vele mensen de meest eenzame dagen zijn en dat één van de oorzaken zou zijn dat alles zo commercieel wordt uitgebuit dat de waarde en de echte betekenis van die feesten in de mist gaat. Men MOET zich goed voelen.

Is het ook niet zo wat Valentijn betreft, zeker in een tijd waar liefde gekocht wordt en zovele gebroken relaties het hard te verduren hebben? Ik hoorde het daarnet nog van iemand. "Aan wie moet ik iets geven, ik heb toch niemand". Zovele mooie dingen zie je overal, mooie en zinvolle dingen ook, maar aan wie te geven, te versturen, terwijl op dit eigenste moment ik onafgebroken gestoord word door de rode Valentijntips hier op blog.

Ok, we kunnen er maar het beste van maken en de waarde van liefde haar plaats geven die ze verdient en wanneer dat dan moet gaan met een gemeend presentje, waarom niet en wie ben ik dan om dat tegen te spreken? Maar ik weet en besef evenzeer dat er velen niet aan een mooi gedekte tafel zullen zitten met rozen en champagne.

Hoe kunnen we elkaar omhelzen als we elkaar niet eens kennen, als er zo een afstand tussen ons bestaat, als er geen moeite meer gedaan wordt de ander echt beter te leren kennen? We durven niet eens onszelf te omhelzen. En we mogen niet eens proberen elkaar en anderen liefde te geven. Dat is dwaas. Dat is ouderwets ...

Mag ik bij deze die paar mensen danken die me heel recent een compliment hebben gestuurd voor mijn blogpogingen. Een reden om door te gaan waarvoor van harte dank!

Lat ons elkaar maar terug omhelzen, ook na Valentijn, vandaar latere publicatie!

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 februari 2008

aan

alle blogvrienden en vriendinen,
mailvrienden en vriendinnnen,
stuur ik een hart vol
liefde en vriendschap!

Geschreven door maarten om 11:16 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 februari 2008

Valentijn

Nu eens heb ik je in mijn

hoofd als een windvlaag,

een gekke gedachtengang.

Dan schiet je weer in

mijn hart als een roos,

of ben je een bang voorgevoel

in mijn schulp.

Ik ben vervuld van je hier zijn

en weg zijn.

Ik wacht, levenslang

als het moet,

en iedereen

mag het merken.

Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 13 februari 2008

Love is a fascinating theme for me.

It is a mystery I keep exploring.

God/Jesus, Life, nature and you,

are amazing mysteries I love to be in touch with

to learn to walk in Love.

Geschreven door maarten om 10:58 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 13 februari 2008

Mag ik even?

Mag ik even?

Mag ik even je stem horen?
Ik wil je mijn naam horen fluisteren,
niemand kan dat zo liefdevol als jij.

Mag ik je gezicht even aanraken?
Ik wil het bewonderen en bedelven onder
zachte strelingen.

Mag ik je even diep in je ogen kijken?
Ik wil je ziel aanraken en
mezelf erin verliezen.

Mag ik je even kussen?
Ik wil je proeven, hartstochtelijk en teder tegelijk, loskomen van de
zwaartekracht.

Mag ik je even omhelzen?
Ik wil me aan je warmen en je hart voelen kloppen en je nooit meer loslaten.

Mag ik je even strelen?
Ik wil je aanraken zoals ik nog nooit eerder heb gedaan, ieder plekje
opnieuw ontdekken.

Mag ik je even verleiden?
Ik wil je gek maken van verlangen en daarna mezelf overgeven aan de passie
en de liefde.

Mag ik even...?
Ik wil je!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 12 februari 2008

een nieuwe naam

Jij bent van jou,
onachterhaalbaar eigen.
Ik ben van mij,
geen ander zal mij krijgen.
Wat ik jou vraag,
wat jij mij vraagt,
is leeg en zonder zin gevraagd.
Een oogwenk ver in schemergebied,
ooit verder komen doen wij niet.

Ik wens een leven meer, mocht ik jou vinden,
ik bond mij aan je vast, kon ik mij binden.
Ik zou in jou vergaan, en jij
ontstaan in mij, en wij in wij.
Eens lag ik neeer, versteend van kou,
ik droomde dat ik vocht met jou.

Die nacht werd mij een nieuwe naam gegeven.
Geschonken werd mij nog een tijd van leven.
En even, tot de morgen daagt,
is wat ik vraag en wat jij vraagt,
vervuld en één. Toen ging jij heen
en bleef ik met mijn droom alleen.

G+S

Geschreven door maarten om 10:44 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 11 februari 2008

ER IS GEEN SLEUTEL DIE DE LIEFDE KAN SLUITEN.

Geschreven door maarten om 21:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 10 februari 2008

liefde

Er is geen kleinheid meer noch duisternis of onwil, geen onbegrip of droefheid, geen liefdeloosheid of onmacht wanneer Hij alles in allen zal zijn. Zolang we hier niet aan toe zijn zal elke liefde broos en kwetsbaar blijven. Maar ook dan moet ze blijven.

Geschreven door maarten om 23:45 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 8 februari 2008

kaarslicht

Als je komt

Laat het vandaag nog zijn

En blijf

Tot in de stille nacht

Bij kaarslicht

Dat geen haast

Heeft.

Maarten 09061980

Geschreven door maarten om 22:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

als stille getuige

Meer van liefde en vriendschap als sleutel