Zaterdag 16 februari 2008
gedachte
HOUDEN VAN
WOORD HOUDEN
maarten
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Vrijdag 15 februari 2008
Kahil Gibran had ongelijk; liefde is niet gebaat bij afstand.
Als de liefde u wenkt, volg haar dan, hoewel haar wegen
moeilijk begaanbaar zijn en steil.
Als ze haar vleugels om u heen slaat, zwicht dan voor haar;
hoewel gij wellicht wordt gewond door het zwaard
dat schuilgaat tussen haar vederen.
En als ze u toefluistert, schenk haar dan geloof.
Vrijdag 15 februari 2008
omhelzen
Ik hoorde zowat overal rond Oud en Nieuw dat dit voor vele mensen de meest eenzame dagen zijn en dat één van de oorzaken zou zijn dat alles zo commercieel wordt uitgebuit dat de waarde en de echte betekenis van die feesten in de mist gaat. Men MOET zich goed voelen.Is het ook niet zo wat Valentijn betreft, zeker in een tijd waar liefde gekocht wordt en zovele gebroken relaties het hard te verduren hebben? Ik hoorde het daarnet nog van iemand. "Aan wie moet ik iets geven, ik heb toch niemand". Zovele mooie dingen zie je overal, mooie en zinvolle dingen ook, maar aan wie te geven, te versturen, terwijl op dit eigenste moment ik onafgebroken gestoord word door de rode Valentijntips hier op blog.
Ok, we kunnen er maar het beste van maken en de waarde van liefde haar plaats geven die ze verdient en wanneer dat dan moet gaan met een gemeend presentje, waarom niet en wie ben ik dan om dat tegen te spreken? Maar ik weet en besef evenzeer dat er velen niet aan een mooi gedekte tafel zullen zitten met rozen en champagne.
Hoe kunnen we elkaar omhelzen als we elkaar niet eens kennen, als er zo een afstand tussen ons bestaat, als er geen moeite meer gedaan wordt de ander echt beter te leren kennen? We durven niet eens onszelf te omhelzen. En we mogen niet eens proberen elkaar en anderen liefde te geven. Dat is dwaas. Dat is ouderwets ...
Mag ik bij deze die paar mensen danken die me heel recent een compliment hebben gestuurd voor mijn blogpogingen. Een reden om door te gaan waarvoor van harte dank!
Lat ons elkaar maar terug omhelzen, ook na Valentijn, vandaar latere publicatie!
Donderdag 14 februari 2008
aan
alle blogvrienden en vriendinen,
mailvrienden en vriendinnnen,
stuur ik een hart vol
liefde en vriendschap!
Donderdag 14 februari 2008
Valentijn
Nu eens heb ik je in mijn
hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in
mijn hart als een roos,
of ben je een bang voorgevoel
in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn
en weg zijn.
Ik wacht, levenslang
als het moet,
en iedereen
mag het merken.
Woensdag 13 februari 2008
Love is a fascinating theme for me.
It is a mystery I keep exploring.
God/Jesus, Life, nature and you,
are amazing mysteries I love to be in touch with
to learn to walk in Love.
Woensdag 13 februari 2008
Mag ik even?
Mag ik even?
Mag ik even je stem horen?
Ik wil je mijn naam horen fluisteren,
niemand kan dat zo liefdevol als jij.
Mag ik je gezicht even aanraken?
Ik wil het bewonderen en bedelven onder
zachte strelingen.
Mag ik je even diep in je ogen kijken?
Ik wil je ziel aanraken en
mezelf erin verliezen.
Mag ik je even kussen?
Ik wil je proeven, hartstochtelijk en teder tegelijk, loskomen van de
zwaartekracht.
Mag ik je even omhelzen?
Ik wil me aan je warmen en je hart voelen kloppen en je nooit meer loslaten.
Mag ik je even strelen?
Ik wil je aanraken zoals ik nog nooit eerder heb gedaan, ieder plekje
opnieuw ontdekken.
Mag ik je even verleiden?
Ik wil je gek maken van verlangen en daarna mezelf overgeven aan de passie
en de liefde.
Mag ik even...?
Ik wil je!
Dinsdag 12 februari 2008
een nieuwe naam
Jij bent van jou,
onachterhaalbaar eigen.
Ik ben van mij,
geen ander zal mij krijgen.
Wat ik jou vraag,
wat jij mij vraagt,
is leeg en zonder zin gevraagd.
Een oogwenk ver in schemergebied,
ooit verder komen doen wij niet.
Ik wens een leven meer, mocht ik jou vinden,
ik bond mij aan je vast, kon ik mij binden.
Ik zou in jou vergaan, en jij
ontstaan in mij, en wij in wij.
Eens lag ik neeer, versteend van kou,
ik droomde dat ik vocht met jou.
Die nacht werd mij een nieuwe naam gegeven.
Geschonken werd mij nog een tijd van leven.
En even, tot de morgen daagt,
is wat ik vraag en wat jij vraagt,
vervuld en één. Toen ging jij heen
en bleef ik met mijn droom alleen.
G+S
Maandag 11 februari 2008
ER IS GEEN SLEUTEL DIE DE LIEFDE KAN SLUITEN.
Zondag 10 februari 2008
liefde
Er is geen kleinheid meer noch duisternis of onwil, geen onbegrip of droefheid, geen liefdeloosheid of onmacht wanneer Hij alles in allen zal zijn. Zolang we hier niet aan toe zijn zal elke liefde broos en kwetsbaar blijven. Maar ook dan moet ze blijven.
Vrijdag 8 februari 2008
kaarslicht
Als je komt
Laat het vandaag nog zijn
En blijf
Tot in de stille nacht
Bij kaarslicht
Dat geen haast
Heeft.
Maarten 09061980
Donderdag 7 februari 2008
Gebeurt het bij u soms ook dat een woord, een zin, iets op tv of radio onbewust blijft hangen, en dat dit precies de aanleiding is er werk van te maken, wat het ook moge wezen. Precies een proces dat op gang wordt gebracht. Zo hoorde ik onze aller tante Kaat vertellen dat met dit vroege voorjaar en de milde temperaturen misschien het wel goed is nu al te beginnen met opruimen. Kerstkaarten en-artikles die nog blijven slingeren, losse paperassen ... Ik keek even in de tuin en zag dat die bloembak, of toch de inhoud ervan nog altijd niet naar de compostdienst is gebracht; een meter verder turend wist ik meteen dat er in mijn tuinhuis ook nog heel wat naar één of andere container kon gebracht worden. Het staat niet echt in de weg, maar of ik het ooit nog zal gebruiken? Ik denk maar aan die verouderde bespikkelde tuinstoelen of dat laddertje waar ik ben vanaf gevallen.
En zo gebeurde het. Bij het kraaien van de haan, geluklkig nog niet zo vroeg in deze tijd, met frisse moed naar dat huisje, er haast alles buiten gehaald. Gelukkig kon ik beroep doen op een lief familielid om alles op te halen. Terwijl hij er was vroeg ik of hij ook niet even tijd kon maken om te zien of mijn verlichting in mijn bureau niet aan vernieuwing toe was, want laatste lampen hebben het begeven en eigenlijk verlang ik al lang naar wat moderner design. Niet dat die oude luchter niet goed was, want ooit nog gekregen van ouders toen ik nog krap bij kas was, nadat ik pas huis en grond gekocht had.
En wat met de verlichting van de kamer ernaast, vroeg ik op mijn kouse voeten? Je hebt het al gemerkt.
De raad van tante Kaat heeft zijn vruchten afgeworpen. Het tuinhuis is ontruimd, de borstel heeft gezorgd dat ik goed onder het stof zat, maar deed zo een deugd bij die middagtemperaturen. Met enige vakkennis zijn er twee nieuwe lampen geplaatst. En nog eens alles opgeruimd. En zo zit ik hier dus, heel veel meer werk verzet dan vorige avond gedacht.
Maar blijkbaar ben ik niet die enige met vroege lentekriebels. En koffie die ik heb gezet, man man, voor die familie en tussen door voor mezelf. Dus deze keer een "dagboek" zonder "bedenkingen".
Met de handen werken en tevreden zijn over het resultaat, ondanks de onvoorziene uigaven, geeft een goed gevoel.
Die hint kan ons morgen misshien aanzetten gewoon er te zijn voor een ander, wie weet.
Zalige avond, goede morgen!
Woensdag 6 februari 2008
Gods droom
Is dit geen droom?
Het is Gods droom.
ER IS HOOP VOOR DE TOEKOMST ZEGT GOD
Hoever is de toekomst?
Zover als God is ... en zo dichtbij.
MET EEN EEUWIGE LIEFDE HEB IK U LIEF ZEGT GOD
En intussen?
Doe wat nu kan, wat nu moet en hoop op wat worden zal.
RICHT MIJLPALEN OP, PLAATS WEGWIJZERS ZEGT GOD
Waarheen?
Een grote menigte is op weg, de hele wereld is op weg,
door de woestijn op weg.
ISRAEL IS OP WEG NAAR ZIJN RUST ZEGT GOD
Wie kan dat geloven?
Zij die Gods droom durven dromen.
De droom van Rachel uit het oude verbond,
tranen van vreugde
de droom van Ghandi
zalig de geweldlozen
de droom van King
I have a dream
de droom van Johannes
pacem in terris
de droom van de verdrukten
vrijheid nu
de droom van het kind
een hemel vol sterren
de droom op het slagveld
nooit meer oorlog
de droom van Jezus
dat allen één zijn
Gods eigen droom
een wereld van mensen.
Maandag 4 februari 2008
uw broer 2
Heel goed aansluitend bij "uw broer" vond ik deze dagelijkse gedacht zeer toepasselijk.
Veel erger dan je geld verliezen is je enthousiasme verliezen.
Maandag 4 februari 2008
Ik ben op reis
Ik ben op reis, al weet ik niet waarheen
maar ergens stond geschreven dat ik deze weg moest gaan,
en al aarzel ik soms even langs deze eindeloze baan,
toch weet ik, iemand ging me voor, en daarom ga ik door.
Ik heb geen geld geen kaart en geen kompas,
maar ik zie de letters en die zeggen me genoeg,
en al geeft er niemand antwoord op de dingen die ik vroeg
toch weet ik,
aan het eind vind ik gehoor, en daarom ga ik door.
Ik ben een vogel die zijn vleugels spreidt.
Al wil ik vliegen verder dan de zon
ik ben een paard dat zonder teugels rijdt,
maar er is iemand die me leidt, en die zegt: kom!
Ik ben op reis, al weet ik niet waarom
maar ik luister naar de stilte
en die zegt me om te gaan.
En al verlaat ik al mijn vrienden,
moet ik overal vandaan,
toch weet ik, er is geen ander spoor,
en daarom,
ga ik door!
Zondag 3 februari 2008
uw broer
Beste,
een tijdje terug heb ik terloops de vraag gesteld wat jij zou doen wanneer iemand aan de deur zou kloppen om brood. Wellicht heb je toen tussen de regels gelezen, of precies begrepen dat dit niet zomaar een zinsnede was. Neen, het was een persoonlijke vraag aan mij gericht van iemand die ergens in een garage logeert omdat hij zijn studiebeurs niet meer kan betalen ... Ik weet dat een mens dan niet staat te springen om hulp aan te reiken, maar hoe langer ik contact had met die persoon, die op studiegebied alles op alles zet; toen ik zijn warme, gemeende tranen over zijn wangen zag rollen; in wanhoop gehuld, zelfs denkend aan zelfdoding "omdat het allemaal niets meer te betekenen heeft"; je dan uiteindelijk de uitdrukklijke vraag krijgt de nood te lenigen, op welke manier dan ook; ja, dan lig je daar wel even wakker van, temeer ik juist nu aan het uitzien ben om mijn Indische vriend-missionaris ook zo goedkoop mogelijk Rome te willen laten zien. Mag dan de ene hand niet weten wat de andere geeft?! Voorwaar een dilemma. Maar ben ik dan zelf arm, heb ik niet genoeg om van te leven? Wat ik heb gedaan werd me dan ook ingegeven door een citaat dat ik een paar dagen daarvoor had gelezen in een folder. Ik kon het ook zomaar geblogd hebben, maar nu krijgt het nog meer zin, niet alleen een bezinning en een vraag aan mezelf, maar meteen aan blogland:
"ER IS GEEN MENS DIE, ZOALS KAIN, KAN BEWEREN DAT HIJ NIET VERANTWOORDELIJK IS VOOR HET LOT VAN ZIJN BROER" JP.II.
Ik hoor er onder jullie al zeggen dat iedereen maar moet zijn plan trekken; maar er zijn uitzonderingen en soms moet een mens maar eens overgaan tot daden, even afstand doen, die pijn voelen; dan pas wordt bloggen ook echt, raakt het echt je vel alsof je in je arm hebt gekerfd. Zeker wanneer de vrager dan nog moslim is ...
Maar die avond kon ik met even veel comfort naar mijn eigen bed, hij daarentegen misschien voor even ... Wat zou jij doen wanneer het water tot aan de kin staat van uw broer?
Zaterdag 2 februari 2008
lichtmis
Vandaag, 2 februari, lichtmis of het feest van de opdracht van van het kind Jezus in de tempel.
Ik zou hier lang kunnen blijven bij stilstaan, maar oudere senioren kunnen dat wellicht nog beter.
Ik zou als "Mariamens", zoals sommige bloggers me ondertussen durven te noemen, kunnen stilstaan bij de figuur van Maria die het kind "gedragen" heeft als moeder, maar ook op haar schoot toen haar zoon gestorven was. Het woord "opDRACHT" is dus nog niet zo gek bedacht, naar onze taal vertaald.
Heb jij nog herinneringen aan vroeger, op een moment dat je gedragen werd? Alle moeders zullen daar heel veel weten over te vertellen. Of herinner je nog dat je als kind werd gedagen op de schouders van je vader; of die keer dat je na een val tijdens een kamp u zich dermate had bezeerd, dat je toch de ganse tijd mocht uitdoen omdat er een leider was die je al die tijd heeft gedragen waar je niet op eigen krachten kon komen?
Hoe vaak worden wij niet gedragen in het leven door famlilie en vrienden wanneer het allemaal even niet meer gaat ?! En is het niet mooi waar bij een begrafenis de familie de kist van van het betreurde familielid op de schouders draagt. Hier is de cirkel rond.
Ooit :mocht ik zelf drager zijn van 'lasten en liefde' tijdens een ziekenbedevaart te Lourdes, maar dat uitgebreid relaas en die toespraak lees je in het archief.
Ik ben nu wel heel ver gaan uitwijden, maar ik heb deze avond de misviering mogen bijwonen t.g.v. Lichtmis en dan zie je dat er ineens weer heel wat meer aanwezigen zijn. Jonge gezinnen, de pasgebore in de arm of in de wieg, huilend of slapend. Ook nog andere kinderen die de start namen naar hun eerste communie. Er was leven, veel leven, jong leven en lawaai, maar niemand heeft er zich aan gestoord. Echt een familiedag die je niet vaak meer meemaakt in onze kerker. Waardoor worden mensen zo intens aangesproken, zelfs al gaat de mis 'over tijd' en kijkt niemand naar zijn uurwerk of gsm?
Mooi is het te zien hoe een papa van drie kinderen er één op de schoot heeft, het knuffelt en op dat zelfde moment zijn hood laat rusten op een pasgeboren zoontje. Ontroerend wanneer plots 2 kinderen naar voor gevraagd werden om de gaven aan te brengen en tot verwondering de priester ziet hoe een volledig klasje zich opstelt om stoet te vormen. De zegen over kleine kinderen, jonge ouders, opa's en oma's. Het was weer eens echt kerk, zo gewoon, maar ook zo verrijkend waar blijkbaar iedereen zeer veel deugd aan heeft gehad. Ik zag af en toe een zakdoek, een traan wegpinken. We hebben dus toch nog gelovige gemmenschappen al laten ze zich minder zien. Het leven kan toch eenvoudig mooi zijn.
Mochten we achter de opvoeding staan van al onze kinderen, groot of klein!
Maria, zegen Uw kinderen. Wees gegroet!
Donderdag 31 januari 2008
Franciscus
Kijk, dat is het
wat ik wil,
dat is het wat ik zoek,
dat is het,
wat ik vanuit het diepst
van mijn hart
met brandend verlangen
wil vervullen.
Franciscus
Deze tekst schreef ik op een reis naar Assisi in 1978, wetende dat dit het was voor mij!
Woensdag 30 januari 2008
zwakte
“Mijn vader verafschuwde elke verslaving aan zwakte, en vooral het misbruik van de zwakte van anderen, en zei dat het de taak van ieder mens was zijn naaste te helpen om sterker te worden en een niveau te bereiken waarop hij in zijn eentje tegen de gevaren en de ellende van het bestaan zou zijn opgewassen, en daarom moest elke vader zijn zoon leren zwemmen in de zee, leren paardrijden en schieten met een geweer. … want zo zou de jongen zich redden.”
Het zou een getuigenis uit dankbaarheid mogen zijn aan mijn vader én aan mijn moeder, die me inderdaad op deze manier in de wereld heeft gezet, en dat is het ook voor een groot deel ook al citeer ik deze tekst uit “Zwijgen”, een boek van Joodse jongen/man, Joshua Sobol.
Waarom deze passage me vandaag misschien meer raakt dan anders, is het feit dat door o.a. mijn opvoeding en doorheen de goede en kwade jaren van mijn bestaan, ik blijkbaar genoeg weerbaarheid heb gekweekt (“Weerbaar en broos” was misschien niet toevallig ook de titel van het doctoraat van mijn zus wat ze behaalde in mei vorig jaar) om heel concreet vandaag, en dit ondanks alles, toch verder aan dit blog te werken na een korte periode van bezinning, de gedachte in het achterhoofd: “Heer, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen”.
Wat niet wegneemt dat een mens assertiever in dit blogland wil staan. Het gevolg van voorgaande laat zich dan ook zien in de wijzigingen in mijn blog.
Eigenlijk wou ik op dit uur alleen maar het bovenvermelde citaat publiceren. Lees het daarom nog eens, want ook ik blijf kiezen voor de zwakke en het misbruik van zwakke mensen, ook al word je zelfs in dit medium blijkbaar hard aangepakt daarvoor. Had ik toevallig niet eerder al geschreven over mensen die zelfs afhaken?!Toch ook een proficiat aan nieuwe starters.
De bijdrage die je straks elders vindt, blijft dan ook aansluiten bij mijn ‘roeping’ als ‘unblessed deacon”, nu, dertig jaar geleden, en wellicht tot bij het graf, daar LIEFDE en VRIENDSCHAP boven alles gaat.
Dinsdag 29 januari 2008
gelukzak
Ooit al het gevoel gehad dat je een gelukzak bent? De weelde van je bestaan, het genoegen van je familie, kinderen om je heen, een prachtvrouw liefhebben. Het geluk een job uit de duizend te mogen doen, mensen helpen, kansen creëren. Met en voor mensen werken, sociaal bezig zijn, culturen ontdekken, fantasieën beleven en delen.
De keren dat we klagen over gebrek aan respect, de keren dat we zeuren over het niet begrepen worden: het verdwijnt in het niets wanneer je echt de vergelijking maakt. Verwende kerels, gelukzaligen. We beseffen niet half hoe gelukkig we zijn. Een dak boven het hoofd hebben, een luxueus dak bovendien. Nooit honger leiden, steeds overvloed. Steeds mensen om ons heen. Nooit echt alleen. Nooit vervloekt of uitgesloten. Vrienden hebben, mogen studeren, kunnen werken.
Dat het goed met ons gaat, moeten we niemand verwijten. Dat we gelukkig zijn, moet ons niet tot wanhoop drijven. Maar we mogen het wel beseffen, prularia relativeren, bijzaak banaliseren, ongemak minimaliseren. En vooral dankbaar zijn. Beseffen dat we ons opwinden om niets, ons eindeloos opblazen voor een zucht.
Leren genieten, daar komt het op aan. En er de kracht uit puren om dat genieten ook voor anderen mogelijk te maken. Zeker wanneer er wel iemand aan de deur klopt en honger heeft, echt honger en je hem geen brood kan geven. Dan knaagt het aan het hart en word je stil. Concreet denk ik aan een student die slaapt in een garage omdat hij zijn studies niet kan betalen omdat hij ouders verloor, en ik denk natuurlijk ook aan Pramod.
De keren dat we klagen over gebrek aan respect, de keren dat we zeuren over het niet begrepen worden: het verdwijnt in het niets wanneer je echt de vergelijking maakt. Verwende kerels, gelukzaligen. We beseffen niet half hoe gelukkig we zijn. Een dak boven het hoofd hebben, een luxueus dak bovendien. Nooit honger leiden, steeds overvloed. Steeds mensen om ons heen. Nooit echt alleen. Nooit vervloekt of uitgesloten. Vrienden hebben, mogen studeren, kunnen werken.
Dat het goed met ons gaat, moeten we niemand verwijten. Dat we gelukkig zijn, moet ons niet tot wanhoop drijven. Maar we mogen het wel beseffen, prularia relativeren, bijzaak banaliseren, ongemak minimaliseren. En vooral dankbaar zijn. Beseffen dat we ons opwinden om niets, ons eindeloos opblazen voor een zucht.
Leren genieten, daar komt het op aan. En er de kracht uit puren om dat genieten ook voor anderen mogelijk te maken. Zeker wanneer er wel iemand aan de deur klopt en honger heeft, echt honger en je hem geen brood kan geven. Dan knaagt het aan het hart en word je stil. Concreet denk ik aan een student die slaapt in een garage omdat hij zijn studies niet kan betalen omdat hij ouders verloor, en ik denk natuurlijk ook aan Pramod.