Papa verjaart

EPILEPSIE

De psychologische kant

Epilepsie is een aandoening die psychologisch sterk invaliderend is. De patiënt moet leven met het idee dat hij op ieder ogenblik zijn bewustzijn kan verliezen of gedragsstoornissen kan vertonen. Dat maakt hem onzeker en soms zelfs emotioneel labiel. Omwille van de mogelijke aanvallen worden onvoldoende gecontroleerde patiënten bovendien uitgesloten voor een aantal "gevaarlijke" jobs en mogen ze evenmin een wagen besturen. Epilepsiepatiënten worden beschouwd als gehandicapten. De ziekte tast de eigenwaarde aan.

Bovendien worden deze patiënten nog steeds met een scheef oog bekeken door hun omgeving.

Tot op heden worden ze vaak niet voor vol aanzien of boezemen ze hun omgeving angst in.

Ik vond dat deze ziekte die voor de meesten "levenslang" krijgt in al zijn gevolgen best even in de aandacht mocht komen want blijkt nog altijd een groot taboe te zijn. Dit heb ik eerder ooit gedaan rond adhd bij ouderen. Mogen we op een beetje meer begrip rekenen voor deze groep  van mensen. Een mens hoeft niet op straat te vallen maar kan wel een zware epilepsiepatiënt zijn, waarbij zijn ziekte soms terug toeneemt eens hij ouder wordt ondanks medicatie.

“Geen kind dat speelt, geen kind dat lacht, geen kind dat huilt.
Allen hangen ze stilletjes tegen hun moeder aan en staren ze
met veel te grote ogen uitdrukkingsloos voor zich uit.

Moeders wachten op een nieuw rantsoen dat niet meer voorradig is.
Ze verdelen het dan maar onder hun andere kinderen en offeren zo
hun jongste op om de anderen te redden”. 

Bankcrisis bij jou?

Lieve Moeder Maria,

U zijt in Lourdes verschenen aan Bernadette, dat kleine arme meisje. Zie hoeveel mensen met vertrouwen tot U komen met hun pijn en hun verdriet, met hun nood en hun verlangen, met hun hoop en hun vertrouwen en met een groot dankbaar hart. Luister naar hen en verhoor hen, door Jezus Christus, Uw Zoon en onze Heer.

Ja, Maria mogen wij elke dag en uur eren, het ganse jaar door. De meimaand is daarvoor een sterke tijd, maar de advent en Kestmis zijn dat eveneens, want ook daar staat Maria centraal. Hoogdagen ook zoals vijftien augustus en tijdens de vele bedevaarten ver of dichtbij; daar ontmoeten wij onze Moeder keer op keer. Maar ook deze oktobermaand sinds mensenheugenis toegedicht als de rozenkransmaand.

Misschien zijn wij soms teveel een volk van klagers en vragers. Laat ons deze maand dankbare mensen zijn om Wie Maria voor de mensheid, voor u en mij is en zal blijven, een Goede Moeder!

Vrede.

 Wanneer zal er overal eens vrede komen?
Wanneer zullen de wapens worden neergelegd?
Wanneer zal er een einde komen aan al het gevecht?
Zullen de mensen ooit aan het geweld ontkomen? 

“Vrede op aarde, in mensen een welbehagen “
Zingen we graag met de kerstdagen in de kerk
Maar het is hier en daar nog steeds een strijdperk
Hoelang moeten de mensen het nog verdragen? 

In Irak en ook elders is het nog altijd raak
En wordt er steeds  heel veel leed geleden
Terwijl er aldoor om vrede wordt gebeden
Het lijkt een uitzichtloze en verdrietige zaak. 

Toch blijven we bidden om wereldvrede, Heer
Voor al die gebieden, waar nog altijd oorlog is
Waar mensen verkeren in angst en droefenis
O God, geef vrede, wil ons vrede geven, Heer.

Even was ik alles kwijt, mijn inkomen... Het eerste wat ik deed was zitten. Zomaar zitten. Mensen die werken zijn jaloers op mensen die thuiszitten en mensen die thuiszitten zijn jaloers op mensen die werken. Thuis moet je zoeken waarmee je je bezig kunt houden. Je moet je forceren om ergens aan te beginnen. Anders blijf je zomaar zitten. Als je gaat werken ga je 's ochtends misschien tegen je zin als het niet goed gaat op het werk of als je een slechte dag hebt, maar je vertrekt en ginder ga je werken. Je hebt contacten met andere mensen. Je kunt eens babbelen. Je bent weg van huis. Als je 's avonds thuiskomt, zeg je:'Ik ben moe en nu zou ik nog iets willen doen voor mezelf.' Je gaat naar boven, naar je hobby. Wist je dat je een hobby mag hebben als je overdag gaat werken?

God zal je nooit met lege handen achterlaten.
Alles wat je leek verloren te hebben zal Hij vervangen.
Zelfs mocht Hij vragen iets van het uwe achter te laten,
dan is dit omdat Hij wil dat je iets groters,
iets waardevollers aanneemt.




Hebben we dat allemaal niet vroeg of laat ondervonden.
Misschien zijn we nu zelfs heel dankbaar
dat Hij iets dierbaars van ons wegnam
om er vandaag te zijn voor elk-ander.

God zij geprezen!

GELOVEN IS DE MOED

OM TE AANVAARDEN

DAT JE AANVAARD BENT.

“Ik merk dat wij in onze cultuur op materieel vlak veel gewonnen hebbenen daar vooral ook heel krampachtig aan vasthouden. Maar we hebben veel verloren op het vlak van intermenselijke relaties, vooral wanneer het gaat om zorgen voor andere mensen.” 

Toen ik dit las gingen mijn gedachten meteen uit naar de woorden van een Indische student die bovenstaande heel recent enkel maar bevestigde toen hij schreef hoe in welk vlug stadium de sociale contacten in Europa aan het slinken zijn. Blijkbaar is het zelfs tot in Azië doorgedrongen hoe “arm van geest “ wij zijn geworden; wij die ooit eens zelf “onze zonen” over de wereld stuurden.   Wie zijn de echte armen, de echte rijken dan wel? Deze vraag heb ik me reeds in 1992 gesteld toen ik voor de eerste maal in India was en zelf getuige was van een waardevolle samenleving, ondanks materiële tekorten en diversiteit.  Meerdere malen heb ik hen toegesproken dat ik in elk geval wenste dat ze het materieel zo vlug mogelijk beter mochten hebben, ook al ben ik niet “the big americain” (want lang gespaard voor die reis), maar nog meer heb ik hen op het hart gedrukt hun echte waarden rond geloof en vriendschap niet te verloochenen.  

Wij echter zijn deze waarden ondertussen wel degelijk verloren; getuige hiervan het citaat hierboven. (Visie 19092008)