STRAF - BIRGER BAUG brengt 'pesten' in beeld.

NATUURLIJK .... ANDERS KEN JE ME NOFG ALTIJD NIET

het was een aanleiding voor velen terug de ezel van zolder te halen.
trouwens, wie zo iets wil maken mag dat gerust doen.
ik heb nog een mooi plaatsje in huis daarvoor.
gewoon aanmelden waarvoor dank!

waar vind je ze nog in 2013?

Aan alle studenten en hun familie, sterkte, moed en volharding!

VREDE, de vrede die machtiger is dan alle geweld.

Het mag geen nobele kerstwens blijven, noch wat we elkaar soms toewensen bij het nieuwe jaar.
Maar Vrede moet een jaar lang een werkwoord worden.
Vrede met jezelf,
vrede met en in de familie,
vrede met de buren,
vrede in gemeente en parochie,
vrede in dit land,
VREDE waar dan ook ter wereld!

Een onvoltooid verlangen, maar een blijvende hoop!
Laat ons er samen aan werken,
elk op zijn plaats,
op zijn manier!

Geluk vind je alleen in jezelf Zo hard gezocht naar je geluk, naar iemand die je goed kan laten voelen, maar steeds liep het weer stuk, weer verloren in je doelen. Ben er achter gekomen, dat een ander je nooit gelukkig kan laten zijn, want dat zijn alleen maar zinloze dromen, als je niet eens gelukkig met jezelf kunt zijn. In de stilte van jezelf, bezit je een waardevolle kracht, niet langer medelijden met jezelf, omdat je niets meer van een ander verwacht. Wees blij met wie jezelf bent, en leef je eigen leven, vertrouw op jezelf, in het stilste moment, dat is wat jou geluk kan geven.

“Wie zich onderdompelt, krijgt een nieuwe ziel.

Een druppel viel. Zij hart kromp. De rimpeling op het water stierf weg. Hij zou zich willen uitkleden, de treden afdalen tot op de bodem van het oude bassin, zijn lichaam onderdompelen, het reinigen van het vuil van de wereld. Zelfs van het vuil dat er niet afging, zou hij zich schoonwassen. Een  nieuwe ziel. Daar diep in de aarde, bij het magische water, leek zoiets werkelijk mogelijk. Wat een aangename troostende gedachte… Zijn oude ziel afleggen, dat rafelige, versleten ding, er een nieuwe voor in de plaats krijgen. Wie wilde dat niet? Wie zou zoiets afwijzen?”

Maar gebaseerd op VERTROUWEN.
Het waren de eerste woorden van mijn blog, en ik blijf ze zo graag herhalen.

Het was in Jerusalem jaren terug. Na de verplichte bezoeken te hebben afgelegd was er een pauze en ik herinner me nog dat we in een rij naast elkaar op de trappen zaten. Een soldaat, zwaar bewapend, kwam zomaar tussen ons door zitten. Wellicht blij eens ander gezelschap te hebben.
De man werd dan ook door allen meermaals gefotografeerd.