Een oester zei tot een andere in haar bu­urt:

"Ik voel zo' n diepe pijn binnen in me:

het lijkt wel iets hards en ronds,

en 'k voel er me ellendig van."

Zelfvoldaan antwoordde de andere oester:

"God en zee zij dank,

ik heb helemaal geen pijn.

Lekker fit en gezond voel ik me,

zowel van binnen als van buiten."

Op dat ogenblik kroop een krab voorbij,

die beide oesters hoorde praten.

Tot degene die zich tiptop voelde

van binnen zowel als van buiten zei ze:

"Ja, lekker en wel ben je,

maar de pijn die je buurvrouw draagt

is een parel van onschatbare schoonheid."

KAHLIL GIBRAN. The Wanderer.

BUIKPIJNGEVOEL

Het leven blijft gewoon doorgaan, ook als je niet langer geluk hebt.

Ook als men al lang niet meer jong is blijft men ongelukkig genoeg het gevoel van de jeugdigheid houden.

Behoefte aan liefde is er altijd, ook al neemt de kans steeds verder af dat iemand je nog lief zal hebben of dat je iemand zult kunnen liefhebben, en het buikpijngevoel van verliefdheid blijft altijd acuut voelbaar.

Ware liefde en begeerte zijn weliswaar twee verschillende dingen, maar ze zijn ook moeilijk los van elkaar te zien of van elkaar te onderscheiden.

"... Hongerige man-vogel op leeftijd, wat haat ik verlangen, wat velang ik naar genot, wat geniet ik van liefde, en hoe zwaar moet het vallen om niet langer jong te zijn!"

Dat is het moment waarop je door gebrekkige oordelen verliefd wordt op iemand die je lefde onmogelijk kan beantwoorden.

Als je in het verleden geen geluk hebt gehad in de liefde, zul je de liefde niet weten vast te houden als ze zich aan je opnbaart: het zal onmogelijk zijn er greep op te houden.

Beschaamd en gefrustreerd blijf je op je vaste plek. Zo is het leven:

vrijwel voortdurend op je plaats zitten.

Een nest is er niet en er is niemand bij je, niet op dezelfde rots en niet op dezelfde tak.

De omstandigheden van je hartstochten zijn veel te onbeduidend om uitnodigend te zijn voor anderen. Dus blijf je daar maar zitten, sluimerend en dromend, om je voor onheil te behoeden. 

En ondertussen jeuken je vingers, wil je tong zich roeren en sper je je ogen machteloos open...

Kreten van verlangen en van pijn doen je oren tuiten.

Niemand die het hoort.

.... en toch heb ik liefde altijd hoog ingeschat ...

ik begrijp die mensen echt niet meer....ze zitten wel alles te volgen om zo snel mogelijk en om ter eerst hun vergif de wereld in te spugen via allerlei twittertoestanden en reactiemogelijkheden in de media...

Ik vond deze mail heel terecht van een blogvriendin, want ik hoorde op de radio gisteren nog van "onze lieve madammen' hoe er zich één van hen zich had geërgerd dat het tv-nieuws zo lang had geduurd .. om dan uiteindelijk 'hem te zien staan', waarmee ze bedoelde onze nieuwe paus!

Niemand is toch verplicht te kijken; er wordt al zo vaak gezapt, maaar blijkbaar was haar drang naar sensatie groot genoeg om toch iets in haar programma van de volgende dag kwijt te raken, en dt tn koste van haar geliefde tv-soap!

Arm Vlannderen!

... en LIEFDE!

veel meer woorden moeten daar niet aan gewijd worden
 als het over vriendschap en liefde gaat!

Waarom doofde de lamp?

Ik hield er mijn mantel voor,

om haar voor de wind te beschermen.

Daarom doofde de lamp.

Waarom verwelkte de bloem?

Ik drukte haar aan mijn hart

in angstige liefde.

Daarom verwelkte de bloem.

Waarom verdroogde de stroom?

Ik legde er een dam door,

om hem nuttig voor mijn gebruik te maken.

Daarom droogde de stroom.

TAGORE RABINDRANATH. De hovenier.

Een filosoof, die naar het front trok,

kreeg, zoals hij had verwacht,

een brief met een foto van zijn vriendin.

Ze zat op het strand, met een paar op de achtergrond,

een gelukkig paar, dat erg verliefd deed en als in extase was.

Zij zat daar alleen, terneer­geslagen, bedroefd.

Een ogenblik voelde hij zich diep gelukkig

omdat zij zo bedroefd was om hem.

Maar onmiddellijk daarop begon hij te twijfelen:

Wie is de jongeman die de foto nam?

Réhabiliter l'amour érotique !

J'ai souvent remarqué chez les chrétiens une certaine gêne à parler de sexualité, et en particulier de désir sexuel et d'érotisme. Ils sont souvent "coincés", comme s'il s'agissait là de quelque chose d'"impur" et de moins beau que l'amour fraternel (le fameux agapè) ou d'amitié (philia) . Pourtant Dieu nous a créé avec ce désir. C'est ce désir qui nous pousse à vouloir nous unir à l'autre dans un mouvement qui nous décentre de nous-mêmes. Voulu par le Créateur, comment ne pas en conclure, comme dans la Génèse, que "Dieu vit que cela était bon" ?

Benoit XVI lui-même évoque l'importance de l'eros dans sa très belle encyclique "Dieu est amour" qu'il vient de publier. Le définissant comme " l’amour entre homme et femme, qui ne naît pas de la pensée ou de la volonté mais qui, pour ainsi dire, s’impose à l’être humain" (autrement dit instinctif), et ailleurs comme "l'amour ascendant" (par opposition avec l'amour descendant qu'est l'agape), l'évêque de Rome va jusqu'à dire que "l’eros veut nous élever «en extase» vers le Divin, nous conduire au-delà de nous-mêmes". Oui, vous avez bien lu, c'est bien Benoit XVI qui s'exprime ainsi, même s'il restreint cet amour au couple homme-femme! Personnellement, je pense qu'il n'y aucune raison de ne pas étendre cet "amour sensuel" (autre terme désignant l'eros dans l'encyclique) aux relations de même sexe.

Purifié et discipliné, l'amour eros n'est donc pas mauvais en soi. Au contraire, il donne à l'homme "un certain avant-goût du sommet de l’existence, de la béatitude vers laquelle tend tout notre être". Il doit cependant être équilibré avec l'amour agape qui cherche le bonheur de l'autre et qui est même prêt à se sacrifier pour lui. Alors, oui à l'union sexuelle vécue dans le don de soi comme voie vers Dieu!

Altijd weer de rol gespeeld.
Een rol, waarvoor ik uit mezelf nooit gekozen zou hebben.
Maar ik wilde niet teleurstellen
Kostte wat kost wou ik geaccepteerd worden, totdat het niet meer acceptabel was voor mijzelf.

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt.  En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is.  En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen.  Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht.  Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok.  Niet teveel omzien.  Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen