Het mooiste moment
Het mooiste moment.
Daar ma en pa slechts veertien dagen na elkaar verjaren en beiden er van af zien dit zo kort op elkaar nog afzonderlijk te vieren, mede de altijd maar groter wordende kring van familie – lees: neefjes en nichtjes en hun lief of vriend - besloten ze er één feest van te maken en dat ook niet langer thuis, toch niet voor het warm eten.
En zo verzamelde iedereen tegen de middag op de parking van het restaurant. Niemand had blijkbaar onmiddellijk zin om binnen te gaan door het mooie zonnige herfstweer. Ja, we zijn inderdaad al weer een week verder en terwijl iedereen de handen drukt, pa en ma de wensen en de kussen in ontvangst nemen en de al dan niet bijhorende bloemen en geschenken, merk ik opeens hoe een wagen halt houdt voor de ingang van de zaal – juist daar waar we aan het verzamelen waren. Een dame stapt uit en de chauffeur rijdt verder de parking op.
Een mens gaat dan meteen denken dat die dame misschien niet zo ver te voet kan gaan, maar op dat eigenste ogenblik kruisen mijn blikken de hare, mijn ogen haar ogen en nog voor ik het wel en goed besef roep ik uit: Martine! waarop we op zelfde moment elkaar in de armen vallen. Bij mijn broer die even verder staat gebeurt net hetzelfde.
Op zich niets bijzonders zal je denken mocht het niet zijn dat die “dame” eigenlijk een dicht familielid is van ons en die ik haar al ken vanaf mijn kindertijd. Nog altijd niets speciaals? Inderdaad niet tot ik je vertel dat Martine van bij de geboorte “doofstom” is zoals men dat gemeenzaam noemt. Ik werd ooit zwaar aangepakt toen ik dat woord gebruikte op een school met als wederwoord: “ Doof en stom zijn oorzaak en gevolg”.
Toen ‘vroeg’ Martine naar mijn pa die even de geschenken wegbracht en ook hij herkende haar meteen, want het was voor ons allen zeker meer dan 15 jaar terug dat we haar nog hadden gezien. Kortom, we geraakten de feestzaal niet binnen. Toen verscheen die chauffeur en tot ons aller blijdschap vernamen we dat dit haar vriend was! Hoe gelukkig waren we allen dit te horen en te zien, want niemand had ooit gedacht dat Martine in een relatie zou kunnen stappen het haar handicap.
Ja, de toon was gezet al verliet ze ons gezelschap. Maar op een gegeven moment hebben we haar teug naar onze tafel gebracht. (Eigenlijk was ze er per toeval om gewoon iets te gaan eten met haar vriend).
Het is moeilijk om te beschrijven hoe het gesprek vorderde, van de gebruikelijke ‘hoe gaat het’ tot er echt gelachen werd. Ik was verbaasd hoe verstaanbaar zij zich kon maken. Ze had zoveel te vertellen dat ze op de duur communiceerde met briefjes. Alle aandacht was op haar gericht en omgekeerd. We voelden ons zo één, en wat nog meer is, die vriend van haar die eveneens zelfde handicap heeft, voelde zich alsof hij ons al altijd had gekend.
Eigenlijk was het al lang tijd om naar huis te rijden en daar de koffie en taart te gebruiken maar niemand stoorde zich er aan, integendeel!
We stonden al recht toen Martine voorstelde elkaar verder te vinden via de computer. Wij zouden er niet eens hebben aan gedacht. Vlug mailadressen uitgewisseld en dan maar afscheid genomen als een zus, een goede vriendin, een goede maat …met een kus en een dikke knuffel en dit na zoveel jaren van stilte – hier ook letterlijk!
Wij hebben er allen van genoten en tot op heden. Dat was het mooiste moment van dat feest, voor ons, maar wellicht ook voor haar.
Wat ik ervan onthoud is hoe alles van je afvalt wanneer mensen als deze in jouw nabijheid zijn. Zij was het door gewoon er te zijn die ons deed beseffen wat geluk is.
Het was zij die ons aan het lachen bracht en die ons nog meer samen bracht, hoe mooi en deugddoend de dag ook was geweest, dan we het hadden verwacht. Ja, werkelijk een mooi verjaardagsfeest!
op foto tijdens verdediging doctoraat van zus Lieve merk je mijn ouders .
Nu ik die foto geplaatst heb denk ik er aan dat voor mijn ouders wellicht dit één van de mooiste momenten waren in hun leven: hun dochter die de doctoraatstitel behaalde.
1 reactie op dit bericht
Hallo Maarten,
Het moet een hele beleving zijn om na 15 jaar, een nichtje onverwachts tegen te komen. Ook je nichtje zal wel raar hebben gekeken toen ze de familie terug zag. Je zal maar een dagje op stap zijn en dan...
Door deze ontmoeting waren je ouders natuurlijk ook verrast. De foto is mooi en blijft altijd een leuke herinnering.
Maarten ik stop ermee,
nog een gezellige avond.
Mhg