Opgeven?

Lied: Die laatste dag ( Willem Vermandere )

Ne mens ga niet dood op die laatste dag

met sombere klokken en met rouwbeklag

misschien overleed ie al zonder geween

nauwelijks merkbaar, zoveel jaren geleën.

Zoveel grote mensen in werk en verkeer

zoveel dode zielen zo druk in de weer

zoveel arme sukkels in grote nood

als ’ t kind in ons sterft, dan gaan we dood !

Ne mens ga niet dood, als ie moe is getjokt

zijn herte begeeft en zijnen asem stokt

dat sterven is al jaren aan de gang

dood gaan, dat doe je heel uw leven lang.

Gaan vader en moeder naar den overkant

trekt uw kind, uw liefste, naar t’ ander land

je zinkt en verdrinkt in een tranenzee

bij ieder sterven, sterf j’ ook wat mee…

Ne mens ga niet dood, als zijn lijf ontbindt,

tot stof en as zijn lichaam verzwindt

misschien is de dood een vereenvoudiging

door vuur en eerde een soort loutering

Kijk naar het licht en hoort hoe dat ’t waait

kijk, hoe dat moeder eerde altijd verder draait

zegen de regen, onze wijn en ons brood

der is gene grens tussen leven en dood !

Nu er veel te doen is rond een hertaling van het Onzevader, zowel in Frankrijk als bij ons, kwam mij volgende gedachete naar boven. Kunnen we de woorden van het kruisteken dat we maken ook niet aanvullen en wel in die zin dat we er MARIA een plaats geven die haar toekomt?!

Zij stond toch onder het kruis en zij wijst ons naar haar Zoon, en zo naar de Vader, in wie Zijn naam we het kruisteken maken.

Dan zou her ergens iets worden als:

In de naam van de Vader

en de Zoon

en Maria,

en de Heilige Geest.

Amen.

Dat dit blog Mariaal geïnspireerd is weten jullie al langer, maar ik kan er niet altijd iets rond posten. Ik weet ook dat er sommigen het blog niet direct meer volgen na dit blogje, maar kan me ook niet wegcijferen.

Er zijn zo van die boeken waar je van hooppt dat er nooit een einde aan komt. Die lezen als een wervelwind met een vleugje humor, en erotiek met zich meedragen, en die je ondertussen laten genieten van een wereldstad en zijnkeuken. Neen, geen getrokken recvolvers in deze !

1836. Europa moderniseert en het Ottomaanse Rijk zal snel volgen. Maar nog voordat de sultan de radicale veranderingen kan doorvoeren, schrikt een reeks brute moorden de inwoners van Istanbul op en raakt het toch al fragiele machtsevenwicht aan het hof danig verstoord. Een mooie courtisane wordt in haar bed gevonden: gewurgd. Enkele soldaten van de sultan worden vermist en vreselijk verminkt aangetroffen. Yashim Togalu is de aangewezen persoon om te achterhalen wie er achter deze gruweldaden schuilt. Hij is een briljante detective die zich, als eunuch, toegang weet te verschaffen tot de afgeschermde haremverblijven van het paleis. Zijn zoektocht in de schimmige onderwereld van Istanbul brengt hem op het spoor van de janitsaren. Eeuwenlang vormden ze de elitetroepen van de sultan, totdat ze te veel macht kregen en de sultan opdracht gaf hen massaal te vermorzelen. Zinnen de janitsaren op een bloedige wraak?
De brand van Istanbul is het eerste deel van een reeks onweerstaanbare historische misdaadromans met, naast het Istanbul van de negentiende eeuw, de detective Yashmin Togalu in de hoofdrol.

We kennen allemaal wel mensen die de sfeer maken..., op je werk, in een lerarencorps, in de voetbalclub. Iemand die met zijn vriendelijkheid de stemming bepaalt op familiebijeenkomsten of tijdens een busreis.

Zo heb je dus ook de zonnetjes-in-huis, de mensen die smaak geven aan de avond, aan het etentje, de camping of de wandeling. Eén is genoeg. Je hebt aan één smaakmaker, een lichtgever genoeg voor een gezellige buurt, voor een fijne flat of een prettige afdeling in het ziekenhuis. 

In het evangelie noemt Jezus deze mensen ‘het zout in de pap’. Zout en licht zijn er voor de omgeving. En dan is het niet onduidelijk hoe de smaak van het zout moet zijn: het moet naar Jezus smaken! En het is ook duidelijk welke kleur het licht moet hebben: het moet de glans van Christus verspreiden! 

Het gaat erom, dat de mensen dwars door mijn daden, door heel mijn leven heen zien wie Gód is. Door zó te schijnen in deze wereld ontdekt men hét Licht: God. 

Zout en licht … het zijn op zich maar kleine dingen. En toch belangrijk! Zijn ze er niet dan missen we ze!Het is erg bemoedigend dat je zout niet over het hoofd kunt proeven en dat je licht niet over het hoofd kunt zien. 

Wees gewoon die je wezen mag: zoutkorreltje, lichtgevertje!

De eerste voorwaaarde om iemand te kunnnen helpen: tijd hebben, niet voorbarig ooordelen of besluiten. Luisteren is vaak een rebus ontcijferen. Als je te vlug raadt, maak je fouten. Het verdriet asl het er is boven laten komen. Etter moet je immers niet willen stelpen. Neen, neem de tijd bij een kopje koffie als het kan en mag.

Een bakje troost is dan ook niet zomaar een uitdrukking!