Moeder, zorg voor ons.

Er zijn zo van die boeken waar je van hooppt dat er nooit een einde aan komt. Die lezen als een wervelwind met een vleugje humor, en erotiek met zich meedragen, en die je ondertussen laten genieten van een wereldstad en zijnkeuken. Neen, geen getrokken recvolvers in deze !

1836. Europa moderniseert en het Ottomaanse Rijk zal snel volgen. Maar nog voordat de sultan de radicale veranderingen kan doorvoeren, schrikt een reeks brute moorden de inwoners van Istanbul op en raakt het toch al fragiele machtsevenwicht aan het hof danig verstoord. Een mooie courtisane wordt in haar bed gevonden: gewurgd. Enkele soldaten van de sultan worden vermist en vreselijk verminkt aangetroffen. Yashim Togalu is de aangewezen persoon om te achterhalen wie er achter deze gruweldaden schuilt. Hij is een briljante detective die zich, als eunuch, toegang weet te verschaffen tot de afgeschermde haremverblijven van het paleis. Zijn zoektocht in de schimmige onderwereld van Istanbul brengt hem op het spoor van de janitsaren. Eeuwenlang vormden ze de elitetroepen van de sultan, totdat ze te veel macht kregen en de sultan opdracht gaf hen massaal te vermorzelen. Zinnen de janitsaren op een bloedige wraak?
De brand van Istanbul is het eerste deel van een reeks onweerstaanbare historische misdaadromans met, naast het Istanbul van de negentiende eeuw, de detective Yashmin Togalu in de hoofdrol.

We kennen allemaal wel mensen die de sfeer maken..., op je werk, in een lerarencorps, in de voetbalclub. Iemand die met zijn vriendelijkheid de stemming bepaalt op familiebijeenkomsten of tijdens een busreis.

Zo heb je dus ook de zonnetjes-in-huis, de mensen die smaak geven aan de avond, aan het etentje, de camping of de wandeling. Eén is genoeg. Je hebt aan één smaakmaker, een lichtgever genoeg voor een gezellige buurt, voor een fijne flat of een prettige afdeling in het ziekenhuis. 

In het evangelie noemt Jezus deze mensen ‘het zout in de pap’. Zout en licht zijn er voor de omgeving. En dan is het niet onduidelijk hoe de smaak van het zout moet zijn: het moet naar Jezus smaken! En het is ook duidelijk welke kleur het licht moet hebben: het moet de glans van Christus verspreiden! 

Het gaat erom, dat de mensen dwars door mijn daden, door heel mijn leven heen zien wie Gód is. Door zó te schijnen in deze wereld ontdekt men hét Licht: God. 

Zout en licht … het zijn op zich maar kleine dingen. En toch belangrijk! Zijn ze er niet dan missen we ze!Het is erg bemoedigend dat je zout niet over het hoofd kunt proeven en dat je licht niet over het hoofd kunt zien. 

Wees gewoon die je wezen mag: zoutkorreltje, lichtgevertje!

De eerste voorwaaarde om iemand te kunnnen helpen: tijd hebben, niet voorbarig ooordelen of besluiten. Luisteren is vaak een rebus ontcijferen. Als je te vlug raadt, maak je fouten. Het verdriet asl het er is boven laten komen. Etter moet je immers niet willen stelpen. Neen, neem de tijd bij een kopje koffie als het kan en mag.

Een bakje troost is dan ook niet zomaar een uitdrukking!

Dank U, Heer, voor het cadeau van vrolijkheid, het geschenk van de lach, voor een blij hart en een opgewekte instelling. Een vrolijk hart brengt een lach op het gezicht. Laat me vandaag merken hoe genezend lachen kan zijn. Geef mij een bijzonder gevoel voor humor en een vrolijke band met U! Amen.

Een vrolijk hart brengt een lach op het gezicht, een verdrietig hart pijnigt de geest, blijmoedigheid maakt het leven tot een feest. Een vrolijk hart bevordert een goede gezondheid. (Spreuken 15 vers 13, 15 en Spreuken 17 vers 22a).

De huidige paus Franciscus wijst voortdurend op armoede.

Op de eerste plaats ziet hij één van de wezenlijke taken van de Kerk om zich te bekommeren om mensen in armoede, mensen zonder kansen, kinderen die de straat als ‘thuis’ hebben… kortom mensen die ‘moeten’ leven in mensonwaardige omstandigheden. De Kerk moet het niet zoeken in kathedralen en kastelen… juist in de ogen van de arme is God te vinden en met hen kun je geloof delen en vieren. ...

Op de tweede plaats pleit deze paus voor armoede als zelfgekozen levenshouding en als armoede als een deugd. Wil je de diepe armoede van mensen nabij zijn en ervaren, dan zul je zelf op zijn minst niet mogen verdwalen in bezit en rijkdom… delen van wat je bezit is onvoorwaardelijk in het waarachtig omgaan met mensen in armoede.

Hoe graag heb ik dit boek gelezen!

Wanneer de Franse archeoloog Lefèvre in1838 in Istanbul arriveert met het doel eenverloren Byzantijnse schat op te diepen, is de Griekse gemeenschap direct op haar qui-vive:de man beschikt namelijk over zeer gevoelige informatie. Yashim Togalu, de eunuch die op briljante wijze de mysterieuze moorden uit De brand van Istanbul oploste, wordt ingeschakeld om Lefèvre in de gaten te houden. Maar wanneer het verminkte lichaam van de archeoloogwordt ontdekt naast de Franse ambassade, lijkt er maar één verdachte te zijn: Yashimzelf. In een race tegen de tijd moet Yashim de ware moordenaar zien te ontmaskeren om zijn eigen onschuld te bewijzen.
De slangensteen is een meesterlijk geschreven thriller over historisch Istanbul. Het bevat een heerlijk duistere intrige en de glansrijke terugkeer van de kleurrijke personages uit De brand vanIstanbul.

een onverwachte ontmoeting...
  een open gesprek met een wildvreemde...
  een zonnestraal op een grauwe dag...
  een lief kaartje bij de post
  een vriendelijk telefoontje...
  een mens die je ongevraagd
  - maar o zo welkom - terzijde staat
"t zijn de kleine dingen die het doen"
  is de titel van een populair liedje
't zijn de kleine dingen die het doen...
  inderdaad...
  maar als gelovig mens
  wil ik die kleine gouden momenten in het leven
  graag vertalen als "knip-oogjes van God"