Weer eens een psychologische thriller van de bovenste plank; sterk aanbevolen! Voor u graag gelezen!

Isabel en Marcus Raine zijn het volmaakte stel: zij is een bekende romanschrijfster, hij een briljante game-ontwerper. Hun huwelijk is nog even romantisch als toen ze vijf jaar geleden trouwden en het geluk lijkt op hun hand. Tot op een ochtend als alle andere Marcus zijn tas pakt, Isabel gedag kust en van de aardbodem verdwijnt.

Hoe vaak Isabel hem die dag ook belt, ze krijgt alleen zijn voicemail. En als ze dan eindelijk vanaf zijn gsm wordt gebeld, hoort ze het geschreeuw van een man in doodsangst. In paniek belt Isabel de politie, die lauw reageert: volwassen mannen verdwijnen niet zomaar. Ze haast zich naar zijn kantoor, maar raakt daar betrokken bij een inval van de FBI. Uren later komt ze bij in een ziekenhuis, waar de politie haar ondervraagt over Marcus Raine. De echte Marcus Raine.

Nu is de jacht geopend, want Isabel zal niet rusten voordat ze de waarheid heeft achterhaald over de man van wie ze dacht te houden, ook al moet ze daarvoor alles op het spel zetten, zelfs haar eigen leven.

Sterven, wat is het dat ons verlaat?

Als het hart geen bloed meer door de aderen pompt, als de longen niet meer in- en uitademen, dan opent zich een deur en vrdwijt er iets, en blijft het toneel leeg achter.

Het doek is nog niet gevallen, maar de lichten worden gedimd. Wat is dat?

Het moet meer zijn dan een motorische storing;

de mens is toch geen machine!

Hoe kun je romantiek waarnemen?

Romantiek voel je niet, je voelt liefde,

en zelfs de liefde is niet een noot die boven de andere uitklinkt,

maar een onderdeel in de symfonie van je gevoelens.

Jones Cooper is zichzelf niet na het opzeggen van zijn baan als hoofdrechercheur bij de politie. Door een verschrikkelijke gebeurtenis uit het verleden heeft hij moeite zijn leven weer op de rails te krijgen. Hij hoopt met therapie hier verandering in te brengen. Als hij plotseling bezoek krijgt van waarzegster Eloise Montgomery, hoort hij voorspellingen over zijn toekomst. Sommige daarvan zijn rampzalig.   Michael Holt is een jongeman die is opgegroeid in The Hollows. Een paar jaar geleden verdween zijn moeder en hij is nu teruggekomen om antwoorden te vinden. Hij hoopt het mysterie te ontrafelen dat hem al jaren achtervolgt, maar de antwoorden die hij vindt kunnen wel eens zijn ondergang worden. De vijftienjarige Willow Grace woont sinds zes maanden in The Hollows, samen met haar romanschrijvende moeder. Ze zet zich tegen alles af, spijbelt veel en gaat met de verkeerde mensen om. Wanneer dingen moeilijk worden heeft ze de neiging te vluchten, maar dit kan haar nog wel eens naar duistere plekken leiden...  In hetzelfde provinciestadje als in Breekbaar, raken de levens van de hoofdpersonen in elkaar verstrengeld met verwoestende gevolgen. Het resultaat is een van Ungers meest overtuigende literaire thrillers.  Karin Slaughter schreef: 'Lisa Unger is een van mijn favoriete auteurs. Ze wordt met elk boek beter en beter.

Het is weer al een tijd geleden dat ik jullie een boek heb aangeraden, maar deze keer doe ik het met veel plezier, en neen, er wordt neit geschoten!

Priester zijn in deze tijd, dat is dikwijls proberen

voedsel te geven aan mensen die geen honger hebben

en zelf riskeren de appetijt te verliezen.

Priester zijn in deze tijd, is toch proberen

lekkere schotels aan te bieden

met gebroken brood en eerlijke wijn, geestrijk.

Priester zijn in deze tijd, is proberen te luisteren

naar elk klein beetje verborgen honger

van hart en geest.

Priester zijn in deze tijd, is voedsel bereiden op ieders maat,

aan kinderen: een papje met koekjes humor

aan jongeren: een creatieve aperitief

aan verliefden: een voorgerechtje op de hemel

aan volwassenen: een doordachte consistente plat

aan zij die verdrinken in verdriet: krachtvoedsel

om hun nacht door te komen

aan zij die huppelen op geluk: een reservepakket

voor hun toekomst

aan gepensioneerden: milde vruchten van het werk

aan ouderen: een dankbaar digestiefje

aan stervenden: een viaticum, voedsel voor onderweg.

Priester zijn in deze tijd, dat is heel dikwijls

zelf schooier zijn tussen de schooiers,

honger hebben, maar wel vermoeden

waar je eerlijk goed brood kan vinden.

Weten waar het te vinden is en weer eens twijfelen

tussen twijfelaars.

Toch nog eens zeggen:

Kom mee bij Hem en prevelen:

"Geef ons heden UW dagelijks brood."

Priester zijn in deze tijd, is het brood kneden

van Zijn herinnering en stil geloven:

"de gist, de Geest zal zijn werk wel doen,

wij zijn maar knechten."

Priester zijn in deze tijd, is sterven, zoals Hij,

meegaan naar Emmaüs en opnieuw brood

breken zoals Hij.

Marc Roseeuw

Deze tekst is dan ook heel toepasselijk op vandaag, nu twee bijzondere pausen heilig zijn verklaard.

Ze waren echte priesters, herders!

VRIENDSCHAP IS LIEFDE ZONDER VLEUGELS .

Mijn lireve zus verjaart op zestien april, en dat zouden we vieren op Pasen in familiekring.

In de Heilig Hartkerk te Roerelare liep een tentoonstelling over Bijbelse vrouwen. Bij die tentoonstelling lagen ook een paar kunstboeken, met inspirerende teksten. Dit vond ik een origineel idee voor haar verjaardagsgeschenk. De boeken konden enkle maar aangeschaft worden na de kerkdiensten.

Maar gezien het paaszaterdag was, dacht ik dat er wel iemand in de kerk aanwezig zou zijn met de voorbereidingen voor de paaswake. Ik ging er dan ook heen; het was pas 15.30 u maar tot mijn verbazing zag ik de kerk vollopen met heel veel jonge gezinnen en met nog meeer kinderen. En al die kinderen droegen overvolle manden met paaseieren die ze op de trappen voor het altaar plaatsten.

Ik haaste me dan ook maar vlug naar de sacristie waar ik een priester hoopte te ontmoeten om het boek te kopen, maar er was niemand. Ik dus maar wachten, maar de enige beweging die kwam was van nog meer kinderen met nog meer manden met eieren. Er waren er zo veel dat ik al helemaal geen kans meer zag over al die eieren heen te stappen, gezien ook de breedte van de trappen. En nog steeds geen mens te bekennen, geen priester, noch organist noch medewerker, en we waren al een half uur later ...

Ik was mijn kostbare tijd aan het verliezen en zag al dat ik daar voor de rest van de dienst in de sacristie mijn tijd zou moeten doorbrengen, tot plots de priester, reeds in zijn liturgische gewaden me zag staan. Ik vrroeg hem dan ook naar het boek, maar hij antwoordde dat hij nu direct aan de dienst moest beginnen. Ook hij had gezien dat ik niet meer over die bergen eieren op de gewone manier de kerk kon verlaten en hij leidde me naar een lokaal langs achter zodat ik in de tuin  belandde van de kerk. Maar mijn opluchitn was van korte duur. De poort die naar de parking leidt was gesloten, en het poortje dat toegang geeft naar de straat was ook dicht!

Er zat niets op dan over een ijzeren omheining te klauteren. Ik zag twee mannen staan en vroeg om hulp. 'Do you speak English'? was het eerste wat ik hoorde. 'Yes'. Ze kwamen naar me toe, de ene nam mijn ene hand, de andere maakte tillde zijn been op zodat ik er kon op steunen.... Bevrijding.

Ik kan je vertellen, het was bijna één uur sterven om dan een klein beetje te verrijzen, maar zonder boek!

O ja, en die vele kinderen en dat Engels ... Het was een Paasdienst voor de Poolse families in Roeselare. Van een 'jonge' kerk gesproken!