Je wil van de hele wereld houden, maar je weet dat er toch maar een paar zijn die je kan dragen!

En toch heb ik zelf een groot album rond 'katten'. Vandaag deze geplaatst omdat ik recent nog zag hoe vaak een kat, of noem het een poes, opduikt in een blog, hetzij als achergrond, hetzij in een bewerking. En het schijnt dat katten ook veel liefde kunnen geven. En zo past dit wel in mijn blog.

Ik ken zelfs iemand die al vijftien jaar vecht tegen kanker, en zich kan optrekken aan zijn eigen kat, maar ook aan alle plaatjes die met een kat te maken heeft. Misschien vandaar speciaal voor hem vandaag!

Of voor mijn zus die ook zo ontzettend van katten houdt, en vandaag verjaart!

Proficiat zus!

Op een keer waren alle dieren van het bos in een crisiszitting bijeen, omdat de ekster al een paar dagen spoorloos verdwenen was. Al vaak had de ekster gedreigd: “Ik ga weg en ik kom niet meer terug”, maar altijd was hij weer gewoon teruggekomen. Maar deze keer was het anders, hij was en bleef weg. Aanvankelijk hoopte iedereen nog dat hij misschien de volgende dag terug zou komen. Maar nee hoor: van de ekster was geen spoor te bekennen. De dieren spraken af om samen heel hard te roepen om de ekster, maar er kwam geen geluid als antwoord. Toen besloten ze brieven te schrijven om de ekster te vragen zo snel mogelijk terug te komen. De lucht zag zwart van de brieven, maar de ekster bleef weg.

Niemand had enig idee, hoe ze verder moesten komen in deze moeilijke situatie, tot de mier zei: “Ik stel voor dat we de moed opgeven”. Er ging een zucht van verlichting door de zaal omdat ieder dat een geruststellende gedachte vond.

Toen stond op de achterste rij iemand op die zei: “De moed opgeven? Daar ben ik tegen”.

Dat was de ekster.

TOON TELLEGEN

Ze droegen niet eens protestborden. Ze wilden gewoon studeren om een beter leven te leiden.

Wil toch even stil staan bij deze gruwelijke foto en misschien even bidden ....

Hier past enkel stilte!

De ontmoeting met een goed mens

blijft altijd een mooie herinnering.

Een getuigenis van een ALS-patiënt die me bekend is.

en zo zit ik weer geheel in mijn blog.

al voel ik hier een tekort. Het lijkt er namelijk op dat ik dan enkel met dingen gelukkig kan zijn.

Ik moest misschien beter gezegd hebbeb dat ik pas gelukkig ben als ik houd van de mensen

die ik ken, want 'hebben' klinkt zo bezitterig; tenzij het gaat over vrienden hebben.

Zo, is al wat beter, en  ik vond deze aanpassing nodig, want we zijn geen ding.

Wat niet wegneemt dat ik met het kleine tevreden ben en dat dit me ook gelukkig maakt,

en daar komt het toch op aan. Mooie dag verder!

vanbinnen!

... Je krijgt ze nooit meer weg! Ergens op een scheurkalender gelezen.

moeilijk over durven te praten, laat staan ons laten onderzoeken,

hier misschien een steuntje.

aha, daar woont ie!

in deze foto's?

Ik wens jullie allen een Zalige Hoogdag van Pasen!

stilte maken rond me heen, genietend van het kelne en rondkijken...

gewoon nog even bijlezen en soms een aantekening maken,

die dan weer inspiratie geeft tot bloggen;

blogggen om er dan weer te zijn voor anderen,

en zo te ontvangen van die anderen.

zomaar een mijmering bij deze foto op deze Stille Zaterdag.

Maken we het vandaag even stil... Veel meer dan een fotomeditatie bij dit verschrikkelijk lijden.

Werken is goed zolang je niet vergeet te leven.

Vermijd dus dat je getrouwd bent met je werk!