Daar alleen ...

Op deze bijzondere dag dan wat extra aandacht aan mijn moeder,

maar tevens aan alle moeders, ook aan allen met een moederhart,

die zorgend aanwezig-zijn  voor eigen moeder of voor mensen veraf of dichtbij!

Phil Bosmans

Hoe komt het toch dat we met zijn allen zo moeilijk toekomen aan de broodnodige rust, zo essentieel voor het welbevinden van lichaam en geest?

Misschien omdat alle dagen dezelfde geworden zijn?

MAAAK JOUW GELOOF GROTER DAN JOUW ANGSTEN

               +                       

JOUW DROMEN GROTER DAN JOUW TWIJFELS!

is het nog steeds de gewoonte dat mensen op een weekdag samen komen in deze meimaand bij één of ander Mariakapelletje om er de rozenkrans te bidden. Vele van die kapelletjes vind je bij een boerderij maar evenzeer te midden de landelijke wegen, alsook in centrumstraten. De eigennaars of buurtbewoners zorgen dan ook ervoor dat het kapelletje wordt opgefrisd, gerestaureerd en dat er bloemen staan, meestal vrijwillig en  belangeloos. Wij danken die mensen daarvoor die in stilte verder doen, Maria ter ere.

Iedereen begaat fouten in zijn leven. Dat betekent nog niet dat je daar een leven lang moet voor betalen. Soms maken goede mensen nu eenmaal de verkeerde keuzes. Dat betekent niet dat ze secht zijn. Het betekent dat ze gewoon menselijk zijn.

Liefde
doet me leven
vriendelijkheid...
wil ik geven

Dank zij een attente blogvriendin zie ik pas nu dat mijn blog de mooie leeftijd van tien lentes heeft bereikt. Ongelooflijk maar waar! Een mens probeert met iets, plaatst een tweede berichtje, leert een fotoke toe te voegen. En op een gegeven moment - ik herinner het me nog goed - mailt me iemand die ik dan nog goed ken dat ik in de top 200 binnengekomen ben. Ik wist toen nog niets van statistieken, zefs ook niet wat een gastenboek was. Ik weet wel nog dat mijn teller toen op 2220 stond. Ik was gewoon begonnen bloggen voor mezelf denk ik. Toch werd ik al gauw aangesproken door een paar mensen. En zo kreeg mijn blog een diepere zin. Bij deze dan ook een grote dankjewel aan iedereen, ook terugdenkend aan zij die ons verlieten in blogland door ziekte of overlijden.

een paar foto's van toen.

Bij deze even vragen of volgende personen nog bloggen die me destijds op weg hebben geholpen. Wie zijn naam herkent mag altijd reageren. Elou, Nicole, Katrien, Martine, Yvette, ...

Even een paar foto's omdat ik vaststelde wat blijkbaar niet vanzelfsprkend is,

maar DADIZELE (B) is wel degelijk een bedeevaartsoord.

Het ontvangen van een gast betekent dat zolang deze bij je is, je veantwoordelijk bent voor zijn welbevinden. Hoe kan je een gast beter onthalen door samen wijn te drinken. Woorden en advies van Brillat-Savarin 1755-1826. Maar wat in de namiddag, ook dan wordt de gast verwend met koffie of tee en het betere gebak, een praline of een glaasje sterke drank. Maar vooral door hem/haar aan het woord te laten.

En niet enkel en alleen 'waar men gaat langs Vlaamse wegen', maar wereldwijd komt men Maria tegen; zeker in deze maand op vele kleine en grote bedevaartsplaatsen zoals Kevelaer, Dadizele, Banneux, Oostakker, Lourdes, Fatima ... Of in de huiskapel.

Zelf geboren en getogen in het bedevaartsoord DADIZELE heeft de eerste mei voor me een gans andere betekenis dan de dag van de arbeid. Van vroeg in de morgen stromen bedevaaarders van alle windstreken toe, hetzij te voet, met de fiets of met de wagen om een eucharistieviering mee te maken  of te gaan  in de aanpalende kruisweg in openlucht, met name "Het Rosarim'" waar bij goed weer ook openluchtmissen worden ogedragen.

Een deel van de vieringen had ik al eerder angekondigd op mijn blog.

Ik hoop dat jullie hoe dan ook een mooie eerste meil beleven mogen!

Naast de religieuze ervaring is het elk jaar ook een gelegenheid mensen te ontmoeten die je anders niet ziet, zoals verre femilieleden en vrienden, oude werkmakker...

en zo toepesselijk voor de situatie waarin ik al een week verkeer. We kennen elkaar niet echt, en toch kreeg ik veel woorden van julie, beste blogvrienden. Van harte dank! Ik hou julle op de hoogte, maar de gezondheid van moeder evolueert gunstig al is ze in een week tijd snel verzwakt. Maar ook deze keer komt alles goed!

Iedereen was Charlie, niemand nu een bootvluchteling.

Vriendschap is zo heel bijzonder. Vriendschap daar versta ik onder: samen praten, samen luisteren, samen lachen, samen fluisteren. Elkaar steunen bij verdriet met een bos vergeet-mij-niet. Opgaan in elkaars geluk dat is vriendschap uit één stuk.

Toen ik een tijdje deze tekst vond in  mijn gastenboek, was dit een vanzelfsrpekendheid dat ik deze zou posten op mijn blog, waarvoor dank! Er zijn dus nog medebloggers die de waarde van echte vriendschap hoog inschatten waarvoor dank!

Het gaat niet om mooie woorden.

Liefde laat zich heel concreet vertalen.

Het is zoiets als:

durven delen in andermans zorgen,

openstaan voor zijn vragen.

Het is een ander kunnen accepteren,

óók met zijn minder plezierige kanten.

Liefhebben is ook: kunnen vergeven

en werken aan onderlinge vrede.

Het is de ander op handen blijven dragen,

ook al laten anderen hem vallen.

Vandaar de naam ...

Het was goed ze bezig te zien een nest te bouwen in een boom bij mijn ouders, ze kraakten wel takken af van lagere struiken, en het waren heus geen takjes meer, maar heuse takken zodat ze telkesn die takken lieten vallen in hun vlucht naar boven, en die dan terecht kwamen  in het gras.