En niet enkel en alleen 'waar men gaat langs Vlaamse wegen', maar wereldwijd komt men Maria tegen; zeker in deze maand op vele kleine en grote bedevaartsplaatsen zoals Kevelaer, Dadizele, Banneux, Oostakker, Lourdes, Fatima ... Of in de huiskapel.

Zelf geboren en getogen in het bedevaartsoord DADIZELE heeft de eerste mei voor me een gans andere betekenis dan de dag van de arbeid. Van vroeg in de morgen stromen bedevaaarders van alle windstreken toe, hetzij te voet, met de fiets of met de wagen om een eucharistieviering mee te maken  of te gaan  in de aanpalende kruisweg in openlucht, met name "Het Rosarim'" waar bij goed weer ook openluchtmissen worden ogedragen.

Een deel van de vieringen had ik al eerder angekondigd op mijn blog.

Ik hoop dat jullie hoe dan ook een mooie eerste meil beleven mogen!

Naast de religieuze ervaring is het elk jaar ook een gelegenheid mensen te ontmoeten die je anders niet ziet, zoals verre femilieleden en vrienden, oude werkmakker...

en zo toepesselijk voor de situatie waarin ik al een week verkeer. We kennen elkaar niet echt, en toch kreeg ik veel woorden van julie, beste blogvrienden. Van harte dank! Ik hou julle op de hoogte, maar de gezondheid van moeder evolueert gunstig al is ze in een week tijd snel verzwakt. Maar ook deze keer komt alles goed!

Iedereen was Charlie, niemand nu een bootvluchteling.

Vriendschap is zo heel bijzonder. Vriendschap daar versta ik onder: samen praten, samen luisteren, samen lachen, samen fluisteren. Elkaar steunen bij verdriet met een bos vergeet-mij-niet. Opgaan in elkaars geluk dat is vriendschap uit één stuk.

Toen ik een tijdje deze tekst vond in  mijn gastenboek, was dit een vanzelfsrpekendheid dat ik deze zou posten op mijn blog, waarvoor dank! Er zijn dus nog medebloggers die de waarde van echte vriendschap hoog inschatten waarvoor dank!

Het gaat niet om mooie woorden.

Liefde laat zich heel concreet vertalen.

Het is zoiets als:

durven delen in andermans zorgen,

openstaan voor zijn vragen.

Het is een ander kunnen accepteren,

óók met zijn minder plezierige kanten.

Liefhebben is ook: kunnen vergeven

en werken aan onderlinge vrede.

Het is de ander op handen blijven dragen,

ook al laten anderen hem vallen.

Vandaar de naam ...

Het was goed ze bezig te zien een nest te bouwen in een boom bij mijn ouders, ze kraakten wel takken af van lagere struiken, en het waren heus geen takjes meer, maar heuse takken zodat ze telkesn die takken lieten vallen in hun vlucht naar boven, en die dan terecht kwamen  in het gras.

kende Maarten geen file.

Indien geen gids of de leerkracht even weg, dan gaat alle aandacht naar de sociale media. Zelfs bij een van de meesterwerken als de Nachtwacht. Voor ons een hint om even te surfen naar dit werk misschien.

Je hebt er slechts enkele; sommigen wonen zelfs aan de overkant van de wereld. Anderen ontmoet je maar zelden zoals een goede vriend van mij die ondertussen  al ettelijke jaren aan kanker lijdt. Maar niets kan hem meer gelukkig maken dan een goede praline, die elke ontmoeting nog smakelijker maakt, zelfs virtueel zoals hier en nu.

Dus, Yoachim, deze is voor jou!

Diep van binnen in de ziel en het broze hart raken wij de kern van ons "mens" "zijn" ... 

Ware vriendschap draag je steeds verder mee ... 

Zelfs naar ongekende horizonten ...

Lieg nooit tegen iemand die je vertrouwt.

Vertrouw nooit iemand die tegen je liegt!

Mensen die veel beloven
Hebben meestal een zwak geheugen.

Beloof vooral nooit dat je een zieke gaat bezoeken,

evenmin aan  nabestaanden van een plotseling overlijden,

als je weet dat je dit nooit zal doen!

Het is zo veel erger dan materiële dingen te beloven.

Laat nooit of te nimmer iemand op zijn honger.

Je wil van de hele wereld houden, maar je weet dat er toch maar een paar zijn die je kan dragen!

En toch heb ik zelf een groot album rond 'katten'. Vandaag deze geplaatst omdat ik recent nog zag hoe vaak een kat, of noem het een poes, opduikt in een blog, hetzij als achergrond, hetzij in een bewerking. En het schijnt dat katten ook veel liefde kunnen geven. En zo past dit wel in mijn blog.

Ik ken zelfs iemand die al vijftien jaar vecht tegen kanker, en zich kan optrekken aan zijn eigen kat, maar ook aan alle plaatjes die met een kat te maken heeft. Misschien vandaar speciaal voor hem vandaag!

Of voor mijn zus die ook zo ontzettend van katten houdt, en vandaag verjaart!

Proficiat zus!

Op een keer waren alle dieren van het bos in een crisiszitting bijeen, omdat de ekster al een paar dagen spoorloos verdwenen was. Al vaak had de ekster gedreigd: “Ik ga weg en ik kom niet meer terug”, maar altijd was hij weer gewoon teruggekomen. Maar deze keer was het anders, hij was en bleef weg. Aanvankelijk hoopte iedereen nog dat hij misschien de volgende dag terug zou komen. Maar nee hoor: van de ekster was geen spoor te bekennen. De dieren spraken af om samen heel hard te roepen om de ekster, maar er kwam geen geluid als antwoord. Toen besloten ze brieven te schrijven om de ekster te vragen zo snel mogelijk terug te komen. De lucht zag zwart van de brieven, maar de ekster bleef weg.

Niemand had enig idee, hoe ze verder moesten komen in deze moeilijke situatie, tot de mier zei: “Ik stel voor dat we de moed opgeven”. Er ging een zucht van verlichting door de zaal omdat ieder dat een geruststellende gedachte vond.

Toen stond op de achterste rij iemand op die zei: “De moed opgeven? Daar ben ik tegen”.

Dat was de ekster.

TOON TELLEGEN

Ze droegen niet eens protestborden. Ze wilden gewoon studeren om een beter leven te leiden.

Wil toch even stil staan bij deze gruwelijke foto en misschien even bidden ....

Hier past enkel stilte!