Geven

Het lijken wel de gaven van de Geest,

en dat zijn ze misschien ook!

We beloven het onszelf zo vaak; we zullen het roer NU omgooien, zeker na een overlijden van een dierbaar iemand, en toch lopen we algauw terug mee in de mallemolen van het leven.

Of toch niet? Honden zijn vaak onze engelbewaarder.

Voor kleine Erik duurde de preek lang, veel te lang.

Hij kreeg het rode, flikkerende lampje

van het tabernakel in de gaten.

Opgewonden trok hij aan de mouw van opa:

“Opa, als het lichtje groen wordt, gaan we dan verder?”

Even later kreeg hij de biechtstoel in de mot,

trok aan de mouw van zijn oma en merkte op:

“Oma, hier verkopen ze niet veel, zeker?”

Het wachten aan de pashokjes in de C & A

van die zaterdagvoormiddag was hij nog niet vergeten.

Een geesteszieke werd behandeld

door een excentrieke psycho-analist.

Na drie jaar analyse zei de zieke tegen een vriend:

“Deze man verkeert in grotere moeilijkheden dan ik,

want ik praat en praat maar, en hij zegt niets.

In drie jaar heeft hij noch ja noch nee gezegd,

hij zit daar maar. Wat moet ik doen?”

De vriend raadde aan: “Hou er mee op.”

Maar ophouden kon hij niet.

Het probleem werd nog groter toen de psychiater stierf.

Weer sprak de man zijn vriend aan:

“Ik zit met een nieuw probleem.

Eerst was het die man die nooit iets zei

en waarvan ik niet weet of hij me aanvaardde of niet,

of ik gelijk had of niet. Ik praatte. Hij luisterde.

Nu hij dood is, zit ik met de vraag: Wat nu?”

Toen zijn vriend opperde:

“Wat maakt het uit, als hij toch niets zei,

ga dan gewoon door met praten”,

reageerde de man met:

“Iets zeggen deed hij niet, maar hij luisterde!”

Om de zoveel tijd loop ik zelf met een emmertje sop door mijn huis. Ik heb op zich geen hekel aan dit soort werk, en dat is dan ook de voornaamste reden om dit werk niet uit te besteden. Ik kan zo geestelijk lekker tot rust komen, dingen,’zonde’ overdenken en of zo het een of het ander weer helder op een rijtje krijgen.

Bovendien wil ik tijdens het kuisen van het toilet nog wel eens een creatieve inval krijgen en dat is ook nooit weg.

De laatste keer dat ik de kamervloer aan het dweilen was, was mij net gevraagd om wat na te denken en neer te schrijven over functioneren binnen het bedrif.

Tijdens het boenen zag ik duidelijke symboliek tussen die kamervloer en mijn leven.

Eigenlijk zou ik het liefst het vinyl op de vloer vervangen, bij voorkeur door fraai parket want dat hoort tegenwoordig. Maar door allerlei omstandigheden, met name van financiële aard, is dat er niet van gekomen en ziet het er naar uit dat ik het nog wel twee jaar met deze vloer zal moeten doen.

Tijdens het dweilen werd ik me dus bewust van de parallel met mijn eigen vloer. Ook die vind ik niet ideaal, maar ik moet het ermee doen.
Als kind heb ik van mijn ouders, puur technisch gezien, niet zo’n fraaie vloer meegekregen.

Vermoedelijk hadden zij tijdens het leggen hun handen vol met het repareren van hun eigen vloertje en waren zij zelf met gebrekkig gereedschap het leven ingestuurd.

Ondanks dat deze vloer mij dierbaar is, bleef ik tot mijn ergernis struikelen over scheve tegels en omhoog gekromde planken. Tijdens het genoemde gesprek heb ik geleerd rustiger naar mijn vloer te kijken in plaats van direct met agressie op onvolkomenheden te reageren; daarmee de vloer en dus mijzelf beschadigend.

Mijn vloer en ik, we moeten samen nog een tijdje voort. Als ik hem met liefde behandel, hem goed verzorg en het hem niet kwalijk neemt dat hij niet perfect is, dan zal ik nog veel woongenot en levensgeluk kunnen hebben. Wie weet komt er dan nog een leuke prins/prinses over de vloer.

Ook dat is lang geleden...

Wil je meer van dat, volg dan volgend blog waarvoor dank!

https://blog.seniorennet.be/janfrans/

Ooit bij het begin van het bloggen gedacht af en toe wat kunst op blog te plaatsen, omdat ik er nu éénmaal van hou, maar dat is er duidelijk nooit echt van gekomen. Dus deze goedmaker dan maar!

de liefde iets met je doet...

op zondag.

Wanneer je met chronische pijn leeft, vertel je nooit de waarheid. Wanneer iemand vraagt hoe het me je gaat, dan lieg je en zeg je: fijn, ik ben ok, en je glimlacht.

van het overlijden van mijn nichtje, dochter van mijn wijlen mijn broer.

Ze werd slechts 27 jaar. Mijn broer is haar slechts veertien maanden later gaan zoeken om zich bij haar te vervoegen: WEER SAMEN!

Je kan teksten van toen terugvinden op blog van 17 en 18 mei 2013.

Soms zijn de woorden die onuitgesproken worden,

de meest belangrijke die we zouden moeten spreken.

Zo voorkomen we misschien  nog meer zelfdodingen.

Dit is veel meer dan een spreuk of een ingeburgerde wijsheid. Het is iets waar we allen naar verlangen en waar we ons goed bij mogen voelen, thuis mogen komen, voor elk anders, maar zo belangrijk voor ieder van ons.

Men heeft zelfs teruggegrepen naar deze gekende woorden bij het opstarten van een nieuwe kerkgemeenschap!

Morgen ben ik er niet .....