Echte vrienden....

en schitter!

Zoals ik eerder had beloofd stuur ik u de tekst (waarvan deel één gisteren op blog) die jaren lang in mijn bureau heeft gehangen, tot eigen aanmoediging maar ook door velen gelezen tijdens het wachten.

De tekst werd zelfs door velen geekopieerd, te merken aan de vele gaatjes van de nietmachine.

Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om beschermd te zijn bij onverwachte tegenslag maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden geboren uit vermoeidheid en eenzaamheid. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren: je hebt het recht hier te zijn. En ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn. En wat je werk en aspiraties ook mogen zijn, houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is het toch nog steeds een prachtige werelden. Wees voorzichtig. Streef naar geluk.

Dit stuk heb ik eens gekregen van iemand, die het weer van een ander heeft gekregen. Het stuk is gevonden in 1670 in Baltmore. En het is nog steeds een prachtig stuk, om te lezen.

VERTROUWEN IS HET GROOTSTE BEWIJS VAN LIEFDE!

Overal zie je mensen,

die stand houden in het goed-zijn:

toegewijd aan elkaar:

koffie maken, een tafel dekken,

wonden verbinden, de moedeloosheid bezweren,

terugvechten, de dood weerstaan,

stille voortdoen, de ‘coerage’ niet verliezen…

En waar de een zegt: ''We kunnen niets meer doen ..."

zegt een ander: ''We kunnen nog veel betekenen."

Waar de een zegt: "Dit is het einde..."

zegt een ander: "Hier is een nieuw begin."

Zet meer komma's dan punten.

Er is meer licht dan je weet.

(Marinus van den Berg

Iets wat zo moeilijk af te leren is. Een voornemen bij een nieuwe maand?

Kort geleden blogde ik over een Indische vrouw die aan me weggag van wat haar het dierbaarst was. Maar ook hier komen we eenvoudige mensen tegen die het brood uit hun mond sparen om een ander een beetje geluk te laten beleven.

We zijn zo rijk..... anders zaten we nu te tokkelen!

Het lijken wel de gaven van de Geest,

en dat zijn ze misschien ook!

We beloven het onszelf zo vaak; we zullen het roer NU omgooien, zeker na een overlijden van een dierbaar iemand, en toch lopen we algauw terug mee in de mallemolen van het leven.

Of toch niet? Honden zijn vaak onze engelbewaarder.

Voor kleine Erik duurde de preek lang, veel te lang.

Hij kreeg het rode, flikkerende lampje

van het tabernakel in de gaten.

Opgewonden trok hij aan de mouw van opa:

“Opa, als het lichtje groen wordt, gaan we dan verder?”

Even later kreeg hij de biechtstoel in de mot,

trok aan de mouw van zijn oma en merkte op:

“Oma, hier verkopen ze niet veel, zeker?”

Het wachten aan de pashokjes in de C & A

van die zaterdagvoormiddag was hij nog niet vergeten.

Een geesteszieke werd behandeld

door een excentrieke psycho-analist.

Na drie jaar analyse zei de zieke tegen een vriend:

“Deze man verkeert in grotere moeilijkheden dan ik,

want ik praat en praat maar, en hij zegt niets.

In drie jaar heeft hij noch ja noch nee gezegd,

hij zit daar maar. Wat moet ik doen?”

De vriend raadde aan: “Hou er mee op.”

Maar ophouden kon hij niet.

Het probleem werd nog groter toen de psychiater stierf.

Weer sprak de man zijn vriend aan:

“Ik zit met een nieuw probleem.

Eerst was het die man die nooit iets zei

en waarvan ik niet weet of hij me aanvaardde of niet,

of ik gelijk had of niet. Ik praatte. Hij luisterde.

Nu hij dood is, zit ik met de vraag: Wat nu?”

Toen zijn vriend opperde:

“Wat maakt het uit, als hij toch niets zei,

ga dan gewoon door met praten”,

reageerde de man met:

“Iets zeggen deed hij niet, maar hij luisterde!”

Om de zoveel tijd loop ik zelf met een emmertje sop door mijn huis. Ik heb op zich geen hekel aan dit soort werk, en dat is dan ook de voornaamste reden om dit werk niet uit te besteden. Ik kan zo geestelijk lekker tot rust komen, dingen,’zonde’ overdenken en of zo het een of het ander weer helder op een rijtje krijgen.

Bovendien wil ik tijdens het kuisen van het toilet nog wel eens een creatieve inval krijgen en dat is ook nooit weg.

De laatste keer dat ik de kamervloer aan het dweilen was, was mij net gevraagd om wat na te denken en neer te schrijven over functioneren binnen het bedrif.

Tijdens het boenen zag ik duidelijke symboliek tussen die kamervloer en mijn leven.

Eigenlijk zou ik het liefst het vinyl op de vloer vervangen, bij voorkeur door fraai parket want dat hoort tegenwoordig. Maar door allerlei omstandigheden, met name van financiële aard, is dat er niet van gekomen en ziet het er naar uit dat ik het nog wel twee jaar met deze vloer zal moeten doen.

Tijdens het dweilen werd ik me dus bewust van de parallel met mijn eigen vloer. Ook die vind ik niet ideaal, maar ik moet het ermee doen.
Als kind heb ik van mijn ouders, puur technisch gezien, niet zo’n fraaie vloer meegekregen.

Vermoedelijk hadden zij tijdens het leggen hun handen vol met het repareren van hun eigen vloertje en waren zij zelf met gebrekkig gereedschap het leven ingestuurd.

Ondanks dat deze vloer mij dierbaar is, bleef ik tot mijn ergernis struikelen over scheve tegels en omhoog gekromde planken. Tijdens het genoemde gesprek heb ik geleerd rustiger naar mijn vloer te kijken in plaats van direct met agressie op onvolkomenheden te reageren; daarmee de vloer en dus mijzelf beschadigend.

Mijn vloer en ik, we moeten samen nog een tijdje voort. Als ik hem met liefde behandel, hem goed verzorg en het hem niet kwalijk neemt dat hij niet perfect is, dan zal ik nog veel woongenot en levensgeluk kunnen hebben. Wie weet komt er dan nog een leuke prins/prinses over de vloer.