Heel speeciaal

en blijkbaar moet ik niet wanhopen...

Wie herkent zijn boekentas? Of hoe noemde jij dat ding ook weer in eigen dialect?

CARNASSIERE misschien? De mijne staat links boven...

even het gezicht plakken op chemotherapie ... met een wens voor sterkte aan  hen die dit nu moeten doormaken in deze vakantieperiode!

 Wat zit het leven toch vol kleur als je niet enkel focust op het zure gedeelte. Ik wens iedereen een top dag toe!

Ja mensen, het is zo belangrijk dat mensen meer tegen elkaar zeggen, hoeveel ze van elkaar houden en dit ook tonen.

Ik zoek een elektricien om de stroom te herstellen tussen mensen die niet meer met elkaar praten,

een oogarts om de boze blik van de mensen te veranderen,

een kunstenaar om een glimlach op het gezicht van de mensen te tekenen,

een metser om aan vrede te bouwen

en een wiskundeleraar om terug te leren rekenen op elkaar.

Is er een zonnetje
of is er een beetje regen
valt het leven hier of daar...
soms wat tegen
denk dan maar zoals ik
elke dag is toch een zegen.

Niet altijd wordt een vakantiekamp op deze manier afgesloten... In dankbaar gebed. Ik mocht er onverwacht getuige van zijn. En iedereen zong en bad enthousiast mee.

Bijkomende anekdote: Toen een medereiziger het witte hemd zag van de priester is hij er zelf onmiddellijk één gaan kopen! Blijkbaar moeilijk te vinden bij ons.

Nog nooit eerder gezien, honderden witte en gele rozen in de kaarsenkapel te Kevelaer (D), niet enkel bij de voet van het altaar maar overal waar een bloemsuk kon geplaatst of gehangen worden,

Maria ter ere..

ALTIJD EN OVERAL!

het mooiste kado.

Mensen die nog wat ouder zijn dan ondergetekende droegen ook vele kruisen en kruisjes, maar van bagage nooit gehoord. Het lijkt vandaag of een kind er zelfs mee geboren is ...

Even een doordenkertje.

Misschien moeten we deze filosofie tot onze levensstijl maken. Ik ken iemand die op het einde van het jaar zelfs een kledinglijn lanceert die deze boodschap heel duidelijk maakt!.

Daar sta je dan, heel alleen.

Geen mens wil meer van je weten.

Verloren kijk je om je heen,

Geen gelach, alleen maar geween.

Je had het niet verwacht,

op handen werd jij gedragen.

Het kwam zo onverwacht

koud zijn nu je dagen.

Trots steeg je naar de top,

hoe diep ben je nu gevallen.

Die mooie dagen zijn nu op,

nu wijzen ze met z'n allen.

Hoe raar kan het gaan in het leven,

hoe groot het succes ook lijkt.

Vaak duurt geluk maar even,

waarbij het je tijdelijk verrijkt.

Als je eenmaal bent gevallen,

dan raapt geen mens je meer op.

Dan vertrappen ze je met z'n allen,

en reizen ze zelf naar de top.

Hoe goed je ook doet voor de mensen,

hoe groot ook jouw hart,

al dat ze doen is verwensen

en jij zit dan met de smart.

Ach je wist dat het zou komen,

maar waarom toch zo vlug.

Nog eventjes dromen,

had jij het maar terug.

Daar sta je dan, alleen en verslagen,

vertrapt als een schurftige hond.

Zoveel nog te vragen,

maar ze snoeren je mond.

Al je vrienden verdwenen,

eenzaam bleef je achter met smart.

Ze trapten je op je tenen,

op je ziel en op je hart.

Hoe hoger de berg,

hoe dieper het dal.

Het gaat door been en door merg

de gil van jouw val.

Je gaat nu je eigen weg,

Waar ga je heen?

Ik zie je verdwijnen achter de heg,

Daar ga je dan, alleen!

oAls kind en jongere was het normaal dat we respect haddden voor de meester, de priester, de leerkracht, de ouders alsook voor oudere mensen. Hoe is het kunnen gebeuren dat dit respect haast overal is verdwenen?

Eens we bovenstaande hadden verlaten, kwam een tweede laag naar boven die nog veel dieper doordringt in een mensenbestaan, nl. alles wat te maken heeft met gevoelens. Zeker op vandaag is er nog nauwelijks respect voor de gevoelens van  een ander.

Pesten en zelfdoding zijn dan ook een logisch triest gevolg.

Proberen we ons te verplaatsen in elk-ander, hoe verschillend ook we zijn!

Meeer dan een vakantiegedachte!

We zoeken allemaal de sleutel tot het geluk,zelfs vaak in verre oorden.Maar we vinden hem meestal dichtbij, in een paar bemoedigende woorden.