Oordeel niet te vlug!

Een moeder verloor haar enige zoon. In haar verdriet en wanhoop zocht ze de boeddha op om te vragen of hij haar zoon weer tot leven kon brengen.

De boeddha ging niet in op haar verzoek, maar zei: "Brengt u mij een mosterdzaadje uit een huis dat nooit verdriet heeft gekend. Dat kunnen we gebruiken om het verdriet uit uw leven te verdrijven."

De vrouw wilde dat wel en ging meteen op pad om dat zaadje te vinden. Maar welk huis ze ook binnen ging om haar vraag te stellen, steeds opnieuw bleek dat ieder huis wel zijn eigen verdriet kende of had gekend.

De verhalen van de inwoners, of het nu vorsten waren of bedelaars, raakten de vrouw zodanig in haar hart dat ze een tijdje bleef om hen te troosten. Ze dacht bij zichzelf: "Wie is beter in staat om deze arme, ongelukkige mensen te helpen dan ik, die zelf ongelukkig ben?"

Ongemerkt begon ze in de loop der tijd door deze betrokkenheid bij anderen haar eigen verdriet te vergeten. Ze vergat het magische mosterdzaadje, zonder te beseffen dat dit inderdaad het verdriet uit haar leven verdreven had.

vrede en alle goeds! Laten we met allen hopen op vrede en daar vooral aan meewerken!

In 1956 sloegen één miljoen Hongaren op de vlucht. Eén miljoen! Het was voor Europa volstrekt vanzelfsprekend dat ze zouden worden opgevangen. Zelfs Wilhelmina maakte plek voor een gezin. Gewoon, bij haar op paleis het Loo.

Maar vandaag?

“Het zijn economische vluchtelingen” roept de een. Alsof “ze” daardoor ineens niet meer op de vlucht zijn. Alsof “ze” ineens geen hulp meer nodig hebben. Zelfs al zou het zo zijn, dat ze met verkeerde beelden op weg zouden zijn gegaan. Als ik door eigen schuld de weg ben kwijt geraakt, hoop ik ook dat iemand mij zal helpen.
Ik geloof niet zo in het “economische vluchteling” scenario. Het zijn mensen die het vertrouwen in hun land volstrekt hebben verloren. Ze verwachten het niet meer; dat ze daar een toekomst zouden hebben. Ze trekken weg. Op de vlucht voor IS. Op de vlucht voor geweld. En ja, dat ook, op de vlucht voor uitzichtloosheid.

De Europese Unie.

Kerk viert feest Maria Geboorte                                                                                        

De officiële liturgie spreekt van Maria Geboorte, maar kortweg mag het ook de verjaardag van Maria worden genoemd. Dat is het feest dat deze week (donderdag 8 september) op de liturgische kalender staat. De geboortedag van Maria wordt sinds de zesde eeuw gevierd.

De verering is ontstaan in Jeruzalem en werd daar gevierd als kerkwijdingsfeest van een basiliek die was toegewijd aan de H. Anna, de moeder van Maria. Rond de kerk ontwikkelde zich ook een devotie die vooral de geboorte van Anna’s dochter Maria centraal stelde. Vanuit Jeruzalem verspreidde de devotie van Maria Geboorte zich naar het westen, waar het feest sinds de Middeleeuwen tot de belangrijke Mariafeesten behoort.

Over de kinderjaren van Maria is nauwelijks iets bekend. Wel zijn er enkele oude apocriefe (niet in de bijbel opgenomen) geschriften, waarin de geboorte en de jeugd van Maria beschreven wordt. De kern achter het feest van Maria Geboorte is dat de verlossing van de mensheid eigenlijk al bij de geboorte van Christus’ moeder begon. Maria was immers als enige mensen zonder erfzonden (onbevlekt) ontvangen.

De datum van het feest van Maria Onbevlekt Ontvangen (8 december) hangt hier ook mee samen, want die precies negen maanden vóór de geboortedatum.

Vandaag betekent deze dag ook de start van een nieuw werkjaar voor de Vrienden van Lourdes, die vanaf nu weer hun jaarlijkse ronde doen om lidkaarten te verkopen van deur tot deur. Met de opbrengst worden dan een aantal leden  de gelukkige bezitter van een reis naar Louders t.w.v. 400 euro.

Belgische vluchtelingen in Nederland, Frankrijk en Groot-Brittannië tijdens Wereldoorlog I. Ter attentie van diegenen die nu zeggen: “we zorgen best eerst voor eigen volk”.

Ieder heeft een kruis te dragen, groot of klein, en daar staat heus geen leeftijd op!

Het was onlangs nog in het nieuws! Als je steeds op uw GPS rijdt, kom je vaak vast te zitten. Zet een keer uw GPS des levens uit. Pak eens terug een kaart om jouw 'eigen' weg uit te stippelen. Jouw route te bepalen. Niet de weg van routine te volgen. Wellicht ontdek je veel mooiere levenswegen die je anders nooit genomen had.

‘Ze brachten hun boten aan land en lieten alles achter om Hem te volgen.’ Deze slotzin uit het evangelie van vandaag (Lc. 5, 1-11) blijft in mij hangen. En het beeld van de foto op de voorpagina van Trouw komt in mij boven: Aylan Kurbani, 3 jaar oud afkomstig uit Syrië, aangespoeld op het strand in Bodrum (Turkije). Ontsnapt aan de hel in Kobani (Syrië) – samen met zijn moeder en broertje en vele anderen hadden zij alles achter zich gelaten, hun leven daar was niet meer veilig. Of het was om Hem achterna te gaan weet ik niet, of de familie Kurbani christen of moslim of anders of niet gelovig is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat geen enkele God dit bedoeld kan hebben met zijn mensenkinderen, geen enkele, niet één!

Aylan Kurbani
al ken ik je niet
vandaag vul je mijn hart.
Je staat symbool voor velen
vluchtelingen verdreven van huis en haard
naar het leven gestaan door mensen
die in mijn ogen geen mensen zijn.
Aylan Kurbani
al ken ik je niet
vandaag vul je mijn hart.
En mijn hart huilt om jouw leven
om jouw dood, dat jou het leven niet gegund is.
En weet je, Aylan, diep van binnen weet ik
welke God wij ook aanbidden: God huilt met mij mee.
Aylan Kurbani
vandaag ben jij mijn broertje geworden
en vul jij mijn hart
voor altijd met jou in God verbonden.

*Eerbetoon aan Aylan Kurbani en de vele kinderen die worden geslachtofferd door menselijk geweld en onrecht. 

dan is één van de grote factoren het minderwaardigheidsgevoel, dat op vandaag toeneemt door onze veeleisende maatschappij.

Een heel mooie gedachte bij het begin van een nieuw schooljaar!

Wie heeft er nog een?

Wie gebruikt hem nog?

Wie heeft ook zo gevloekt als alles letterlijk in het honderd liep?

Ja wellicht meer herinneringen dan actuele realiteit.

 Wanneer gaan bestuurders eindelijk beseffen dat een wagen

soms een wapen wordt?...

Nu is mijn laatste oma dood
    en niemand weet hoe ik haar mis,
    want ik hou me altijd groot,
    net als op haar begrafenis.

    Toen zei die man: "Ja, volgt u mij."
    Het was nog koud. Het was nog vroeg.
    Ik zag er ook wel mensen bij,
    die hadden geen verdriet genoeg.

    Zondags ging ik naar oma toe
    en alles mocht er op zo'n dag.
    Ze werd nooit mopperig of moe,
    al at ik bergen hagelslag.

    Ze lachte om alles wat ik deed,
    ik maakte deeg en brood en koek,
    soms had ik me zo gek verkleed, o
    dan deed ze't bijna in haar broek.

    Ik klom nog wel eens in haar schoot,
    dan was ik zogenaamd weer klein.
    Nu is mijn laatste oma dood, 
    nu kan ik nooit meer kleuter zijn.

    Haar leuke huis blijft wel bestaan.
    Het krijgt natuurlijk een nieuw behang.
    Ik hoef er niet naartoe te gaan,
    ook al duurt zondag nog zo lang.

    Wanneer de meester in de klas
    weer 'absolute stilte' wil, 
    dan denk ik hoe mijn oma was
    en dan word ik vanzelf wel stil.

Willim Wilmink

volg altijd, altijd je eigen weg.

Wie me langer volgt weet dat ik vaak gehamerd heb op het item 'AANDACHT', aandacht geven aan zij die om welke reden dan ook veel minder kansen kregen, aandacht geven aan mensen die langdurig ziek zijn, aandacht geven aan mensen die vereenzamen.

Moet je aandacht geven aan het negatieve? Misschien wel, dan weet je dat het deel maakt van ons leven, maar zo krijg je de mogelijkheid het negatieve te keren naar positieve inzichten. Daarvoor moet jij in eerste instantie de hand reiken, en dat kan soms heel eevoudig, zelfs via blog, maar natuulijk nog het eerst door een buur te bezoeken of jouw oor te luisteren leggen wat kan gedaan worden, en dat zit soms in dagdagelijkse dingen. Iedereen krijgt graag aandacht, jij toch ook, en je hoeft daarvoor zelf niet in een dipje te zitten...