Verdriet, gemis ....

Het was onlangs nog in het nieuws! Als je steeds op uw GPS rijdt, kom je vaak vast te zitten. Zet een keer uw GPS des levens uit. Pak eens terug een kaart om jouw 'eigen' weg uit te stippelen. Jouw route te bepalen. Niet de weg van routine te volgen. Wellicht ontdek je veel mooiere levenswegen die je anders nooit genomen had.

‘Ze brachten hun boten aan land en lieten alles achter om Hem te volgen.’ Deze slotzin uit het evangelie van vandaag (Lc. 5, 1-11) blijft in mij hangen. En het beeld van de foto op de voorpagina van Trouw komt in mij boven: Aylan Kurbani, 3 jaar oud afkomstig uit Syrië, aangespoeld op het strand in Bodrum (Turkije). Ontsnapt aan de hel in Kobani (Syrië) – samen met zijn moeder en broertje en vele anderen hadden zij alles achter zich gelaten, hun leven daar was niet meer veilig. Of het was om Hem achterna te gaan weet ik niet, of de familie Kurbani christen of moslim of anders of niet gelovig is weet ik niet. Wat ik wel weet is dat geen enkele God dit bedoeld kan hebben met zijn mensenkinderen, geen enkele, niet één!

Aylan Kurbani
al ken ik je niet
vandaag vul je mijn hart.
Je staat symbool voor velen
vluchtelingen verdreven van huis en haard
naar het leven gestaan door mensen
die in mijn ogen geen mensen zijn.
Aylan Kurbani
al ken ik je niet
vandaag vul je mijn hart.
En mijn hart huilt om jouw leven
om jouw dood, dat jou het leven niet gegund is.
En weet je, Aylan, diep van binnen weet ik
welke God wij ook aanbidden: God huilt met mij mee.
Aylan Kurbani
vandaag ben jij mijn broertje geworden
en vul jij mijn hart
voor altijd met jou in God verbonden.

*Eerbetoon aan Aylan Kurbani en de vele kinderen die worden geslachtofferd door menselijk geweld en onrecht. 

dan is één van de grote factoren het minderwaardigheidsgevoel, dat op vandaag toeneemt door onze veeleisende maatschappij.

Een heel mooie gedachte bij het begin van een nieuw schooljaar!

Wie heeft er nog een?

Wie gebruikt hem nog?

Wie heeft ook zo gevloekt als alles letterlijk in het honderd liep?

Ja wellicht meer herinneringen dan actuele realiteit.

 Wanneer gaan bestuurders eindelijk beseffen dat een wagen

soms een wapen wordt?...

Nu is mijn laatste oma dood
    en niemand weet hoe ik haar mis,
    want ik hou me altijd groot,
    net als op haar begrafenis.

    Toen zei die man: "Ja, volgt u mij."
    Het was nog koud. Het was nog vroeg.
    Ik zag er ook wel mensen bij,
    die hadden geen verdriet genoeg.

    Zondags ging ik naar oma toe
    en alles mocht er op zo'n dag.
    Ze werd nooit mopperig of moe,
    al at ik bergen hagelslag.

    Ze lachte om alles wat ik deed,
    ik maakte deeg en brood en koek,
    soms had ik me zo gek verkleed, o
    dan deed ze't bijna in haar broek.

    Ik klom nog wel eens in haar schoot,
    dan was ik zogenaamd weer klein.
    Nu is mijn laatste oma dood, 
    nu kan ik nooit meer kleuter zijn.

    Haar leuke huis blijft wel bestaan.
    Het krijgt natuurlijk een nieuw behang.
    Ik hoef er niet naartoe te gaan,
    ook al duurt zondag nog zo lang.

    Wanneer de meester in de klas
    weer 'absolute stilte' wil, 
    dan denk ik hoe mijn oma was
    en dan word ik vanzelf wel stil.

Willim Wilmink

volg altijd, altijd je eigen weg.

Wie me langer volgt weet dat ik vaak gehamerd heb op het item 'AANDACHT', aandacht geven aan zij die om welke reden dan ook veel minder kansen kregen, aandacht geven aan mensen die langdurig ziek zijn, aandacht geven aan mensen die vereenzamen.

Moet je aandacht geven aan het negatieve? Misschien wel, dan weet je dat het deel maakt van ons leven, maar zo krijg je de mogelijkheid het negatieve te keren naar positieve inzichten. Daarvoor moet jij in eerste instantie de hand reiken, en dat kan soms heel eevoudig, zelfs via blog, maar natuulijk nog het eerst door een buur te bezoeken of jouw oor te luisteren leggen wat kan gedaan worden, en dat zit soms in dagdagelijkse dingen. Iedereen krijgt graag aandacht, jij toch ook, en je hoeft daarvoor zelf niet in een dipje te zitten...

Geloof als zodanig kom je nooit tegen;
geloof ontmoet je alleen in gelovige mensen.
Ook vertrouwen is nergens los verkrijgbaar;...
het bestaat alleen in mensen, die vertrouwen hebben.
En liefde bestaat alleen in liefhebbende mensen.

Bij elke foto, bij elk bericht op elk blog, hoe verschillend ook kan je heel goed veel meer dan een gewone groet uitbrengen op een gastenboek. Elke foto of tekst roept altijd el ergens gevoelens of emoties op die je zelf hebt meegemaakt. Ik probeer dan ook steeds een persoonlijke bedenking toe te voegen op een gasteenboek, gelinkt aan de tekst of foto diie ik voor me heb. Ik weeet dat het veel meer tijd vraagt dan 'groetjes'. Maar het is ook een vorm van oprechte betrokkenheid. Dit wilde ik gewoon even kwijt. Je weet nooit waar je wat zaait en hoe het kiemt in blogland. Jouw blog hangt niet af van vele bezoekers, van een nieuwe lay-out, ook niet van dagelijks een nieuw blogje,  van het streven naar meer, maar wel van wie je bent voor de al niet bekende ander. Mijn gedacht. Wilde ik al langer even kwijt. Je kan ook niet elk blog even interessant vinden; ieder heeft zijn interesses. Dus waarom gastenboeken tekenen om maar enkel jouw krabbel achter te laten?! Beter je trijd nemen voor een gemeend 'bezoek', want vele bloggers zien echt naar jou uit! Dan pas zijn  jouw 'Groetjes' gemend!

Dit kon het logo zijn van  mijn blog, waar uiteindelijk alles mee begon in SeniorenNet, maar wat nog steeds een rode draad is doorheen mijn bogggen. Natuurlijk gaat het me om vel meer dan een titel, maar om een waarde die ik probeer te doorleven. Vertrouwen dat ik aan anderen wil aanbieden die de weg kwijt zijn. En ja, ik weeet dat van dit vertrouwen soms misbruik wordt gemaakt. Maaar ik blijf geloven in het goede van de mens tegen ale beter weten in. Het is dan ook van groot belang de andere blijvend kansen te geven. Ooit krijg je er veel voor terug.

Met vertrouwen en geloven,
kom je elke zorg te boven.
Angst en twijfel zijn een last.
Hoop doet leven, dat staat vast.

Of het nu den bok of het paard was, ik geraakte over geen van de twee.Een onderdel van de turnles dat ik nooit graag deed. Hier dus herinneringen aan 'den' bok, want dat paard had vier poten!

Zo, de dag loopt ten einde en wat zie ik? Ik was lang niet de enige die een hekel had aan dit toestel!

Er zit meer in jezelf als je een keer andere wateren induikt. Kom uit je comfortzone! Laat de andere maar denken waar gaat die naartoe?