VRIENDSCHAP

Je kent ze heus wel, de talkshows op tv of de interviews via de radio waarin de gastheer of dame probeert de ziel van de ander bloot te leggen. Mern krijgt een onverwachte inkijk van het leven van meestal een bekende Vlaming of Nederlander, een BV of BN.

Zo een gesprek leidt onvermiddellijk naar de vraag of de 'bekende' gelooft in een leven na dit ardse. Ik ben steeds verwonderd dat haast elke persoon zegt dat alles eindigt met de dood; dat m.a.w. er geen leven meer is na dit leven, geen hemel, geen Pasen ...

En toch valt het me op dat het precies deze mensen zijn die zeggen een kruisteken te maken voor een belangrijke gebeeurtenis zoals bij een optreden, bij een koers of voetbalwedstrijd. Anderen hebben dan weer een paternoster wegzitten op hun lichaam. Dan denk je dat deze mensen wel degelijk geloven in het hiernamaals.

Met mij heb je wellicht wereldkampioen Museeuw zijn levensverhaal horen doen. Hij fietste ook rond met een paternoster ergens in zijn kledij en hij zegde daarover dat het hem behoed had tegen ongevallen. Toen men op het einde van het programma vroeg:" Is er iets na dit leven"?, kwam het antwoord er heel vlot uit zonder hij er over moest nadenken. "Neen, na dit leven is alles uit en over". Begrijpe wie begrijpen kan.

Naast de rozenkansmaand is oktober ook de missiemaand. Twee begrippen die langzaam hun betekenis dreigen te verliezen. En dat is jammer, zeker in een klimaat waar de Islam onze christelijke waarden dreigt plat te walsen. Maar laat me richten op de essentie van deze maand. We kennen heus wel iemand die zijn of haar leven in het teken gesteld heeft van de missies, als zuster, priester, leek. We zijn  op een keerpunt gekomen waarop ons land zelf een missiegebied is geworden. Waar mensen zoals pater Damiaan en pater Lievens naar voor hen onbekende streken trokken om het Evangelie te verkondigen en de armen en de minsten met raad en daad bij te staan, komn precies deze 'zonen' nu onze kant op. Missie is zo een wiselwerking geworden tussen culturen.

In oktober nodigt de geloofsgemeenschap ons uit om horizonten te verleggen. Over alle grenzen heen zendt Jezus al tweeduizend jaar mensen uit om het Evangelie te brengen. Ook wij hebben gehoord over Jezus‟ Boodschap doordat anderen er ons hebben over gesproken. Overal moet de Goede Boodschap klinken dat wij in Jezus gered zijn: oktober is missiemaand!

is iets anders dan oud-zijn!

Een eigenschap die zich kenmerkt door weinig voor zichzelf te eisen en zichzelf niet op de voorgrond te plaatsen. Een afkeer van gebruik van macht of aanvaarden ervan, laat staan opeisen van eer. Nederigheid is niet te combineren met egoïsme. Nederigheid is echt niet te verwarren met een gebrek aan zelfwaardering.

Iedereen een bescheiden dinsdag.

Zo toepasselijk voor ons senioren, maar eigenlijk een beetje voor iedereen.

Op alle plaatsen waar ik ben geweest
Kon ik niet lang blijven
Als ik daar was zonder jou
Van alle dingen die ik heb beleefd
Wil ik alleen onthouden
Wat ik deed met jou
Maar als ik later ouder ben
Bestaat de kans dat ik niet langer weet
Wie ik ben en hoe ik heet

Vroeger kon ik dromen over niets
Eindeloos verlangen
Er was geen tijd tekort
Nu maak ik steeds lijsten in mijn hoofd
Van alles wat er zal vervagen
Als ik ouder word
Maar waarom zou ik ouder worden
Als ik na verloop van tijd vergeet
Wie je bent en hoe je heet

Heel ons leven lang doen wij ons best
Om sporen na te laten

Zo dat iemand ons mist
We schrijven onze namen in het zand
Waarna ze door het water
Worden uitgewist
En toch wil ik ouder worden
Maar alleen zolang je niet vergeet
Wie ik ben en hoe ik heet

Jonas Winterland

Lente me, zomer me
September me en winter me
Want ik heb je onophoudelijk lief

Morgen me, middag me
Avond me en nacht me...
Met andere woorden:

Blijf bij me, alsjeblieft!

"We moeten meer voor elkaar zorgen"

Wie het geluk had éen tot meerddere keren naar India te mogen gaan, zal zich de geuren en de kleuren herinneren, de verkeersdrukte, de mensenmassa, maare daarnaast ook de eeuwenoude historische sites.

Alles lees je daarover rechts onder in de zijkolom van dit blog; Maar er zijn dingen die er sosm uitspringen. Dit was het geval toen ik recent weer een foto zag voorbijkomen  van een echt natuurfenomeen. Ik denk dat hier niet veel woorden moeten verspild worden, maar de "boterbal" blijft hoe dan ook op zijn plaats. De ideale plek waar kleine gasten je proberen kleine stenen olifantjes aan de hand te doen..Die hier dan ook bij me staan!

zonder trouw en respect!

kreeg ik van een blogvriendin deze mooie tekst van Toon Hermans,

die ik vandaag graag met jullie deel.

Het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven.

Misschien denken jullie dat bovenstaande tekst op mijn blog 'geloven' moest staan , en dat kan ook, maar doorheen de jaren heb ik steeds een lans gebroken voor mensen die door welke omstandigheden dan ook weer op het slechte pad terecht komen, die verkeerde keuzes maken, die geboden kansen niet met beide handen griijpen. Wie echter blijft meegaan in hun soms moeilijk pad naar een nieuw leven, ook al is het niet altijd even dankbaar, zal uiteindelijk moeten bekennen dat er altijd hoop is. Daarom zal ik zelf nooit of te nimmer het genknakte riet afbrken. Ik kan het nog niet eens met een bloem die een windstoot heeft gekregen ... Ben ik naëf? Misschien, en toch zijn het bovenstaande woorden die me herinneren dat ik niet de andere kant opkijk!

Het is even wennen die herfst!

Niet?

Hou je frisgroen in je hoofd,

met de gedachte dat in de herfst de lente wordt verwekt.

In de winter toegedekt en in het voorjaar weer geboren.

Iedereen een dappere dag gewenst!

die vandaag 89 jaar wordt!

was mijn eerste ingeving toen ik die foto voor het eerst onder ogen kreeg!