Ban alle verdriet

ze zeggen dat je flink bent
en alles goed verwerkt
ze hebben zelfs al tijden
niets van je zorg bemerkt
er zijn er die beweren
dat het je niets meer doet
maar niemand weet je angsten
de storm die in je woedt

zo ga je moegestreden
geen mens die je echt kent
ze zien niet dat je eenzaam
en ongelukkig bent
zo dwaal je door het leven
gepijnigd en bebloed
en niemand weet je angsten
de storm die in je woedt

toch zal het niet zo blijven
er komt een and're dag
waarop je Gods erbarmen
en hulp ontvangen mag
want ook nog op jouw paden
Samaritanen gaan
die helpen zonder praten
en troostend naast je staan

fd

Ik kan best begrijpen dat mensen het nieuwe dat ze op hun blog hebben geplaatst willen delen met medebloggers. Maar dan denk ik, dat nieuwe vind ik ook wel als ik op blogronde ga.

Hoe langer hoe meer krijg ik mails binnen die om aandacht vragen één of ander blog te gaan bekijken. Ik zal heel eerlijk zijn, ik heb heus geen tijd om die mails te openen, laat staan ze te lezen of ze te bekijken.

Mag ik aan zij die me toch regelmatig zo een mailtje sturen vriendelijk vragen dit niet langer te doen.

Dus schrap mijn mailadres maar in jullie bestanden, toch wat deze aankondigingen betreft.

Dank voor uw begrip, en zoals een bezoeker schreef: Nu kan ik de computer verder martelen door jullie gastenboeken te tekenen, nadat ik natuurlijk jullie blog heb gelezen of bewonderd.

Bij deze, wees niet bezorgd als je me eens NIET vond in het gastenboek!

Met dank voor jullie begrip, groet ik jullie in vriendshap en liefde,

Maarten

Verdriet is het voorvoelen
hoeveel het zal kosten, iets of iemand
los te laten

Verdriet en troost zijn èèn
zoals de adem in en uit
zoals de zee,
ebbe en vloed
zijn zij  golven van èèzelfde beweging

Verdriet is teken van verbrokkeling
signaal dat het geheel in zijn voegen scheurt
dat de mens wordt opengereten, doorschoten van
eenzaamheid,en op zoek naar heelheid

Verdriet is het merkteken....
....dat hij pelgrim is, "op weg" 

...Ach! maar waarom
waarom doet verdriet zo`n pijn?

...."Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet....."

schreef iemand

Toen ik bij blogvrienden las over oponthoud tijdens hun reis, moest ik aan het volgende denken. Ik kwam na drie weken terug uit India waar ik met en tussen de plattelandsbewoners meeleefde. Na die lange tijd, met wisselende uren, waren allen zo moe dat, toen we plots een landing maakten, de meesten dachten dat we reeds in Londen waren. Niets was minder waar naturlijk, want wij zijn gestrand in Teheran; het was middernacht. We zaten zes uur vast, niet één winkel, we konden ons niet verplaatsen. Allen opeengepakt in één lokaal. Het betrof een loos bomalarm. Laatste vernamen we slechts toen we veplicht moesten uitstappen en we zelfs geen handbagage mochten meenemen. Een dame die nogal rijkelijk omhangen was met juwelen wilde niet uitstappen zonder haar handtas. Zo kwam ze in de armen van de kapitein die haar in stilte vertelde dat het wel moest wegens bomalarm. Enkel zij en ik hebben het toen geweten.Toen we dus na uren buiten kwamen, lagen alle valiezen verspreid over een oppervlakte zo groot als een voetbalveld. We moesten ze zelf gaan zoeken en eigenhandig in juiste container werpen zodat ze niet  naar de States meevlogen!

Vrienden en familie die ons stonden op te wachten in Zaventem waren natuurlijk al lang terug naar hun woning gereden. Daar sta je dan. Gelukkig kon ik een goede vriend uit zijn bed bellen die dan  nog maar eens de tocht maakte van om en bij de twee uur rijden om me op te halen.

TEHERAN, ik vergeet het nooit. Ik kan gans de wereld vertellen dat ik er was, maar ik heb er niets gezien, niet eens de zeer luxueuze winkels rond dat wachtkamertje! Maar de Indiareis was en blijft een wondermooi verhaal! Lees maar enkele bedenkingen in de rechterkolom beneden.

gebed maakt je minder wrokkig ...

afscheidswoorden van een terminale vriend met kanker  op chat; zijn naam Joeri.

Ik weet niet hoe het komt dat ik dit gesprek heb opgeslagen. We hadden afgesproken samen iets te gaan eten. Hij begon aarzelend en met veel verontschuldigingen dat het etentje niet zou kunnen doorgaan, maar ik wist niet hoe terminaal hij was. Hij had de ziekte nooit echt benoemd. En dan dit intens chatgesprek, het laatste, vooral die laatste regels; niet gelovend dat we elkaar niet meer zouden spreken.

Gebed maakt je minder wrokkig zij dan ook zijn woorden, en dat in zijn diepste ellende. Na vele jaren wil ik dit met jullie delen.

Joeri zegt: gebed maakt je minder wrokkig

martin zegt:  maar we doen het helaas te weinig, ok toch

Joeri zegt: maar mijn eerste gebed zat vol wrok en haat

Joeri zegt: ook al komen er geen rustgevende antwoorden

Joeri zegt: je gebed mildert de pijn, wraak en haat

Joeri zegt: en zet die negatieve energie om in positieve meer helende, genzende kracht

Joeri zegt: en 't kan nog

martin zegt: blij dat van jou te horen in de stilte van deze aond

martin zegt: en ik kan het enkel maar beamen

Joeri zegt: iets in mij doet me niet opgeven en dat iest dat moet Hij zijn

martin zegt: want ook ik weet niet waar ik morgen kom, en toch ... alhoewel helemaal niet vergelijkbaar met uw situatie

martin zegt: ja, zoals in het lied IK ZAL ER ZIJN VOOR U

Joeri zegt: uiteindelijk krijgt ieder zijn deel

Joeri zegt: en ieder pakt het anders aan

martin zegt: heeft Hij ons dan toch niet aan elkaar gegeven, beste, zelfs voor deze korte tijd

Joeri zegt: ik ga je laten martin
Joeri zegt: hou je kloek, en 't gaje goed

martin zegt: om dan nog precies over onze Vader bezig te zijn!

Joeri zegt: wiens wegen ondoorgrondelijk zijn

martin zegt: laten we voor en met elkaar bidden

martin zegt: wel te rusten

Joeri zegt: slaap lekker

martin zegt: en tot ...

Joeri zegt: ooit nog eens....

EN DAN WAS HIJ WEG.....

"... Als je zo oud zult zijn, dan geniet je van een goed glas wijn en goed eten, en van kleine erfenissen. Dat is de seksualiteit van de ouderdom. Gedachten laten je niet los, maar de hormonen ...." Voor jullie gelezen.

Al vraag ik me bij deze af of dit enkel geldt voor priesters die een leven lang celibatair leefden. Zo velen gaan gebukt onder dit leed omdat ze door een of ander reden, al dan niet vrijwillig, zo door het leven moeten en/of moesten.

Om de vrede tussen de religies te waarborgen gaat de paus in op een geheime goudhandel met de islamitische wereld. Wanneer dit gerucht in het Vaticaan begint rond te zingen, komen duistere tegenkrachten in actie.

Met alle middelen probeert de pauselijke nuntius, kardinaal Albertini, het leven van de Heilige Vader te beschermen. Maar het goud van het Vaticaan is van oudsher in handen van de maffia, die niet bepaald zachtzinnig is als het om het verdedigen van zijn macht gaat. En Albertini heeft er nog geen idee van dat hij hard op weg is een eeuwenoud geheim te onthullen dat het geloof op zijn grondvesten zal doen trillen.

Wie niet stevig in zijn geloofsschoenen staat, zou nu wel meteen in de afgrond vallen... Ik heb de boek zeer graag gelezen, historisch onderbouwd, en ik zal alvast gaan zoeken welke werken ik nog kan vinden van deze auteur, vier sterren waardig!

Het boek is plots brandend actueel! Leg het boek dus maar onder de kerstboom.