Verhalen

Het voorstel van directeur-generaal Lieven Boeve van Katholiek Onderwijs Vlaanderen om tot 'dialoogscholen' te komen - met meer ruimte voor bijvoorbeeld moslims - blijft reacties uitlokken. Wetenschapper en filosoof Gerard Bodifée (70) stelde in een opiniestuk in De Standaard: De katholieke school die moslims weert, kan geen katholieke school zijn. Maar als katholieke school moet zij de katholieke godsdienst verkondigen, ook aan moslims. Bodifée hekelt het gebrek aan kennis van en affiniteit met de katholieke godsdienst bij jongeren, volgens Bodifée veroorzaakt door beslissingen van het katholiek onderwijs zelf: Ze hebben het onderwijs in de eigen tradities, leer en geschiedenis bewust overgelaten aan een tijdsgeest die er geen blijf mee weet. In het tv-programma Van Gils en gasten trok Bodifée even fel van leer: De problemen liggen niet bij de moslims, maar bij de katholieken - die hebben moeite met hun eigen identiteit en de elementaire kennis over hun godsdienst ontbreekt meer en meer. We zijn het katholicisme in dit land kwijtgeraakt, en op een katholieke school zal je het niet terugvinden. Katholieken moeten weer trots worden op hun geloof, besloot Bodifée: Religiositeit is taboe geworden, er wordt niet meer over gesproken, we stoppen het weg. Moslims komen er gewoon voor uit, dat moeten we als christen ook doen. - Kerknet.

Op deze Pinksterdag vragen wij de Heilige Geest dan om inzicht en vertrouwen, om daadwerkelijk te getuiigen van ons geloof zoals Christus het ons heeft gevraagd voor hij ten hemel opsteeg.

BIJ DEZE EEN ZALIGE HOOGDAG VAN PINKSTEREN GEWENST AAN U ALLEN!

"VAARWEL ELINE" staar er in mijn agenda genoteerd op deze datum, nu reeds drie jaar geleden. Ik ben een bezoek gaan brengen aan haar graf. De grafsteen is een ontwerp van wijlen mijn broer. Hij zou er zo fier zijn op geweest maar heeft de steen amper één maal gezien. Veertein maanden later is hij haar gaan zoeken hierboven. Een ruwe pilaar een een gepolijste steen is verbonden door een solsleutel omdat Eline zo graag piano speelde. Op de grond van de steen is een grote roos gebeiteld.

Ja, zijn hart brak van verdriet. Anderen zeggen dan: ze heeft hem meegesleurd in de dood. Wij weten echter dat ze altijd datzelfde meisje zal blijven, meer als eeen zus dan als een dochter van mijn broer.

Nog even stilstaan bij onze Moeder, Maria, zeker in deze meimaand.

Hetzij thuis bij een beeld van Onze-Lieve-Vrouw,

hetzij tijdens een fietstocht bij een kapelletje,

of op de wekelijkse bijeenkomst waar Maria vereerd wordt,

ofwel langs Vlaamse wegen, of in een bedevaartsoord.

vertelt haar eigen verhaal over vreugde en dankbaarheid,

over droefenis...

of gewoon om mooi te zijn.

Anders begin ik te gelijken op die ezel die denkt altijd maar door te gaan.


en van alles te MOETEN

EERST EN VOORAL PROFICIAT EN DANK AAN ALLE MOEDERS EN GROOTMOEDERS

OP DEZE MOEDERDAG, OOK AAN ALLEN DIE OP EEN OF ANDERE MANIER MOEDEREN!

Op mijn vorige bijdragen  rond Dadizele en de bedevaarten in mei, reageerde een blogger dat ze vooral herinneringen had aan het park. En inderdaad, het is me altijd opgevallen dat de naam Dadizele veeleer het grote pretpark oproept waar men kon ravotten zoals de dame het zegde, dan het eigenlijk om de bedevaartsplaats gaat.

Ik wil daarom ook dat deel zijn plaats toekennen die het verdient. Helaas is het park vergane glorie.

Dadipark - zijn originele naam was CENTRUM DEWEER -werd in 1950 geopend onder invloed van de lokale pastoor Gaston Deweer. Dadizele was op dat moment reeds een toeristische bestemming; veel mensen kwamen er op bedevaart. Het park evolueerde van een speelplein voor de kinderen van de bezoekers van de basiliek tot een zelfstandig pretpark.

Het was niet gericht op grote moderne attracties, maar was eerder een laagdrempelig en betaalbaar park voor kleine kinderen. Uithangbord was een 800 meter lange hangbrug aan de randen van het domein, de langste van Europa. In het domein staan nog steeds de attracties, weliswaar overwoekerd. Al enkele jaren wordt geprobeerd het attractiepark nieuw leven in te blazen.

In juli 2012 werden de sloopwerken in Dadipark gestart. Een firma uit Nederland verwijderde het asbest uit de gebouwen om ze daarna af te breken. Naast de overgebleven beschermde bomen is er nagenoeg niets bewaard gebleven van het oorspronkelijke Dadipark. Het bestuur van Dadizele denkt eraan om er een sport- of wandelpark van te maken; In januari 2016 werd er bekendgemaakt dat de gebouwen van het voormalige pretpark een nieuwe bestemming krijgen. Vrije Basisschool 't Brugske kwam met de voormalige eigenaar (de kerkfabriek) overeen om de gebouwen te kopen en te renoveren op voorwaarde dat de overheid een deel van de subsidiëring op zich neemt. Wat er met het 11 hectare grote park zal gebeuren, is niet duidelijk.

p.s. Op de tweede foto zie je een kiosk; daar konden mensen drank en tabak en vooral chocolade aanschaffen. Het was daar dat ik een aantal jaren heb gewerkt als jobstudent. Het was wel opletten dat niets verdween toen de grijpgrage Polen met tientallen bussen zwaarbeladen, het park bestormden.

Met dit mooie lenteweer is het uiterst aangenaam, na een bezoek aan de basiliek die toegewijd is aan Onze -Lieve -Vrouw Onbevlekt, de rust op te zoeken in het gebedspark vlak naast de basiliek. Je kan er jouw bedevaart in stilte verder zetten door het bemideteren van de veeertien staties die doorheen het park lopen, of je kan er ook even stil worden en genieten van de natuur terwijk je even op een bankje rustig kan opkijken naar Maria, of gewoon kan deelnemen aan de vieringen in openlucht. Voor vieringen binnen het Rosarium kan je ook in de benedenkapel die nu mooi verfraaid is, waar destijds het een verloederd ondergrondse grot was.

JE KOMT DADIZELE BINNEN VIA 'HET TORREKE'.

ZEKER OOK TE DADIZELE. WIJ HETEN JE VAN HARTE WELKOM

HET PROGRAMMA VOND JE AL EERDER OP DEZE SITE.

Dat is de vraag die mij en meebewoners ons afvragen nu achter de deur een oude juttespinnerij tegen de grond ging om plaats te maken  voor een verkaveling die zal uitmonden in een plein met 22 woningen en een appartementencomplex van 16 woongelegenheden.

In het centrum is de fabrtieksschouw blijven staan, en die zou in het midden van het plein komen te staan. Maar zal die schouw er ook blijven staan als industrieel erfgoed, of willen de nieuwe toekomstige bewoners niet aankijken tegen zo een toren?  We zijn met ons allen zeer benieuwd.

Ik geef je dus misschien nog gauw mee hoe ze er nu uitziet voor ze al dan niet verdwijnt. Zo veel fabrieksschouwen zijn er echt niet meer. Ik hou jullie op de hoogte.

De naam van het toekomstig plein is al bekend: het wordt het Madeliefsjesplein.

Bij het 'ter perse gaan' van dit bericht, heb ik vernomen

dat de aannemer de schouw zal slopen!

Sinds de aanvang van mijn bloggen las en zag ik haast overal:de hond lijkt voor velen onder jullie jouw trouwste en beste vriend te zijn. Zelf kan ik er niet over meespreken, want ik heb zelf nooit een hond gehad. Toen ik nog thuis woonde hadden we wel een klein hondje waarvan de naam me nu even ontsnapt, maar het werd vergiftigd terug gevonden. De buurman was bang dat zijn duiven zouden doodgebeten worden...

Ik begrijp dat mensen een hond als enige vriend hebben.. ik heb het ooit bij een jonge man meegemaakt. Hij had alles verloren, maar zijn enige troost was zijn hond. Ik weet nog dat ik toen een tekst rond vriendschap en trouw van een hond heb laten afdrukken op een oorkonde en die cadeau gedaan. Hij was daar bijzonder gelukkig om.

Ik heb me we wel altijd de vraag gesteld waarom dierenliefde boven mensenliefde gaat, en dat soms buiten alle proporties. Maar geniet maar van jullie gezelschap, en verzorg ze dan ook goed. Neeen, ik ben geen moraalridder, maar het is erg te zien hoe honden ook verwaarloosd worden. Zo, ik hou ermee op voor ik nog bedreigd word en er een hond met grote tanden voor me staat en aan mijn broekspijpen sleurt.

Want je kent het wel: Mijnheer, hij is zo braaf, hij zal je niets doen..

Deze hieronder doet inderdaad niets!

Wanneer ik de fiets neem om naar het centrum van Roeselare te rijden, of te voet ga naar het station om er een trein te nemen, passeer ik altijd deze muur die grenst aan de spoorwegberm. Het is dan voor mij  een twintig minuten wandelen.

Ik kreeg deze foto doorgestuurd, en dus een  hint er iets mee te doen. Ja, blijkbaar was het toen een mooie dag te zien aan de blauwe lucht. Wat heel jammer is,i s het feit dat die mooie muur voortdurend beklad wordt door hangjongeren die met graffiti de meest dwaze boodschappen achterlaten, tot verwijten gesuuurd aan de burgemeester toe of oproepen tot racisme.

Telkens opnieuw moeten de stadsdiensten dan die viezigheid verwijderen, wat heel veel geld kost en ook veel tijd in beslag neemt, tijd die ze zouden kunnen gebruiken voor nuttig werk voor de bevolking. Het moet frustrerend zijn te zien dat na gedane werk er een paar dagen later weer schuinigheden te lezen staan.

Waar de graffitti verwijderd werd, zie je duidelijk de lichtgele vlekken. Gelukkig heb ik ook al mooie zinvolle tekeningen gezien op die muur, maar die zijn helaas zeldzaam. Medeblogger DE WESTHOEK zal daar wel foto's van hebben op hun blog.

HIER VIND JE MISSCHIEN EEN ANTWOORD OP WAT IK RECENT MEEMAAKTE MET DAKLOZE MENSEN.

We moeten naar iedere persoon apart kijken en een besluit nemen geïnpireerd door liefde en wijsheid.

Het lost het probleem van de bedelaar niet op en doet ook geen recht aan de menswaardigheid van de mens in nood. Leer hen dus eerst kennen, echt. Vraag hun naam, kijk hen in de ogen. Vraag hen voor je te bidden! Als je hen en hun noden eenmaal kent - ik bedoel echt kennen als persoon - dan kun je geld geven zoals je dat ook zou doen voor een vriend.

De enige regel die ik zou voorstellen, is dat je iedere persoon moet erkennen en niemand negeren. Doen alsof je de smeekbede van een dakloze niet hoort en hem behandelen als een levenloos object of een lastig insect, is veel vernietigender dan niets geven. Uiteindelijk zijn waardigheid en respect veel meer waard dan wat centen.  

Mijn eerste antwoord is dus: nee. Vermijd het snelle werk.