Ook al regent het ...

In maart 2013 gebeurde er iets onvoorstelbaars: een jonge moeder doodde in haar huis in Roeselare (niet ver van mijn woning) haar eigen, vierjarige zoontje, Tibeau. Zijn zusje bleef wonderwel ongedeerd. In november 2014 start wat een van de meest ophefmakende assisenzaken in België ooit zal worden.
Tibeaus vader Tim Vanhauwaert vertelt in dit pakkende boek het verhaal van hoe het zover is kunnen komen, hoe een opeenstapeling van feiten uiteindelijk geleid heeft tot dit verschrikkelijke drama. Tegelijk doet hij ook een aanklacht tegen het falen van justitie, politie en psychiatrie, hoe en waarom zij deze aangekondigde misdaad niet hebben verhinderd.
Tim Vanhauwaert wil er àlles aan doen opdat gezinsdrama's zoals deze nooit meer zouden gebeuren.

Soms zie je een kruispunt in uw leven al ver aankomen of creëer je het zelf. Andere dwingen zich af of je bent er niet bewust van. Soms zie je achteraf pas dat je op een kruispunt bent geweest omdat jouw leven een andere wending heeft genomen. Het leven zit vol van keuzes en verschillende wendingen. We maken constant beslissingen die invloed hebben op ons leven. Het is best belangrijk om te beseffen dat je altijd een keuze hebt. Het is voornaam om je dit te realiseren en om aandacht te besteden aan de keuze die jij maakt. Vergeet je hier aandacht aan te besteden, dan ben je in een mum van tijd op een ander spoor of een zijspoor dat een geheel andere bestemming heeft dan waar jij naar toe wilt. Zie je op een gegeven moment dat je een verkeerde weg bent ingeslagen op een kruispunt? Er is niets mis mee om je om te draaien en terug een andere weg te kiezen.

Always Be Positive.

Een vriendelijke uitspraak

is een korf vol honing,

zoet voor de ziel

en gezond voor het lichaam.

Goede vrienden,

Weliswaar nog veel uit te pakken, te wassen etcetera, maar toch terug veilig en wel thuis in het eigen nestje. BERLIJN was een beetje 'zien en sterven', zeker gezien de gevaarlijke omstandigheden waar we soms doorheen moesten met de al dan niet verwachte wolkbreuken, waar je soms niet eens de ruitenwisses voor je ogen zag, en op een autostrade helpt het niet even aan de kant te gaan staan. Ik dank dan ook mijn vriend-bestuuurder die me veilig heeft thuisgebracht, want ook voor hem meer dan gewone concentratie. Ik dank bij deze de mensen die onderweg 'een kaarske hebben ontstoken', of gebeden hebben voor een veilig thuiskomen.

Het was niet evident naar Berlijn af te reizen gezien de gezondheidstoestand van mijn vader, maar dagleijks contact maakte alles goed voor beide partijen.

Het kan jullie allemaal vreemd in de oren klinken dit verslag te beginnen, maar te weinig staan we er bij stil dat we goed en wel weer onder eigen dak kunnen gaan slapen.

En wat nu te schrijven over Berlijn? Twee redenen voor mij om er te gaan waarvan de eerste: ik wou de stad met zijn bezienswaardigheden en grote boulevard al zo lang zien. En dan komt plots de vraag van mijn vriend -ik hoor tot hier al bedenkenkingen maken bij het woord, maar het zij zo - We willden eens een echt concert meemaken van de BERLINER PHILHARMONIKER, en we hadden geluk met Oedipus dat er werd opgevoerd, in een zeer modern complex, met volledig orkest en tachtig koorleden. Hoe de zitplaatsen er grangschikt staan moet je echt eens Googelen, het lijkt op een moderne arena.

De dag voordien hadden we per toeval kunnen boeken voor het KONZERTHAUSERORCHESTER BERLIN, per toeval allemaal strijkers. De dame dirigeerde zowel als zingen. Ze had haar pupiter maar om te draaien. Dat gebouw gelijkt eerder op de klassieke zalen met immense grote kroonluchters.

En alsof het niet genoeg was konden we een gratis concert meepikken in een Evangelisch kerkje. Daar konden we eindelijk gratis parkeren met de invaliditeiteitskaart van mijn vriend, want parkeren in Berlijn kan je vergeten, en een nacht parkeren ondergronds kost algauw 50 euro.

Ben ik dan zo muzikaal aangelegd? Helemaal niet, maar eens proeven van al dat fraais doe je dan ook maar één maal in je leven. Natuurlijk hebben we de bezienswaardigheden gezien, en genoten van grote terrassen als die er al waren. Zijn het enkel Vlamingen die van terras naar terras kunnen trekken? Zijn het enkel Vlamingen die kunnen kiezen uit verschillende restaurants, want overal was er pizza te over, en moest je in het gatronomisch restaurant terecht voor de betere kost. Sorry, impressies van het moment, zoals de vele taxi's die er rondrijden, niet eens bestuurd door een echte Berliner, maar door mensen die zelf op hun gps moeten kijken als je vraagt naar een bestemming, hoe bekend ook.  Jammer dat gedenktekens die de geschiedenis uitmaken van die stad zo minimalistisch worden weergegeven, ik denk maar aan de plaats waar mensen hun leven riskeerden om van Oost nar West te vluchten. Je loopt het paaltje bijna omver. De grote gedenkstenen voor het joodse volk wordt ook met geen bord vermeld. En het gedenkteken voor de geëxecuteede homofiele medemens is enkel een glazen plaat langs de weg. Hoogbouw daarnetegen tiert er welig.

Dan voor de weinigen die mijn blog wel hebben gevolgd!

Maarten

Soms ondervind ik dat ik nog te braaf ben. Het is echt goed om in alle opzicht meer te durven. Braaf zijn, is je houden aan goede regels, maar vaak leggen we ons zelf te veel regels op. Hoe regelmatig had ik het niet voor van: had ik het maar gezegd.Gelukkig nu veel minder dan vroeger. Het gaat dan over zowel dingen van je hart en lever gooien, als van iemand een compliment geven die je op de openbare bus ziet zitten. Je houdt je in omdat je denkt dat het beter is het gewoon niet te zeggen, of: wat gaat die persoon zelf en de mensen rondom denken als ik hem/haar mijn compliment openbaar. Ook eens durven 'neen' zeggen. Veel mensen vinden het moeilijk om neen te zeggen. Echt durven en niet te braaf zijn. Als paard en ruiter te braaf zijn om te springen, hebben ze echt meer kans om op hun smikkel te gaan.