BRAAF

Wat onze handen ook aanraken
ze laten vingerafdrukken na op muren, meubels
deurknoppen, boeken.

Maar ook ons hart kan een hartafdruk nalaten,
hartafdrukken van begrip en liefde,
van vriendelijkheid en echte zorg voor elkaar.
Mijn hart kan een eenzame buur raken
of een vriend in nood.

Ga elke dag op pad om hartafdrukken na te laten,
en als iemand zou zeggen:
“ik voelde je aanraking” ,dan weet je
dat je die persoon met jouw liefde wist te raken.

Ik bied jullie mijn hand en hart in vriendschap
zodat je in tijden van nood
weet dat ik er altijd zal zijn.
En wanneer hand- en hartafdrukken naar jou terug komen,
dan weet je wie je vrienden zijn voor het leven.

We zijn vaak zo kritisch voor onszelf waardoor we vergeten te genieten; we streven steeds naar meer en beter waardoor veel moois aan ons voorbij gaat. Je hoeft helemaal niet altijd maar anders en beter, je hoeft niet altijd maar meer...
Maak je leven een stuk mooier, lach veel en geniet van de kleine, simpele dingen...

Men zegt dat spijt te laat komt, maar ik zie dit anders. Het is trouwens beter om spijt te hebben van iets dat je wél hebt gedaan, dan spijt van iets dat je niét hebt gedaan. De pijn van iets dat niét gebeurd is, de spijt van kansen die zijn blijven liggen, gemiste momenten en te voorzichtige keuzes blijft langer hangen dan een foute keuze, beslissing of uitspraak. Uit fouten leer je, en spijt zet aan tot actie en kan dus leiden naar nieuwe successen. In het geval dat je oprecht spijt hebt voor iets, maar je krijgt daar niet direct of nooit excuses aanvaard voor. Zelfs dan blijft spijt iets dat nooit te laat komt, want voor de persoon in kwestie is het pas spijtig als hij/zij zich niet zou spijten voor wat hij eventueel verkeerd zou hebben gedaan.

Iedereen een dag om geen spijt van te hebben!

Waar blijf je soms je inspiratie halen? Inspiratie laat zich moeilijk afdwingen. Goede ideeën liggen niet altijd voor het rapen. Is het je weleens opgevallen dat je de beste ideeën krijgt wanneer je onder de douche staat of wanneer je heerlijk op een stralend wit strand zit. Inspiratie en creativiteit zijn volkomen natuurlijk. Goede ideeën zijn niet schaars. Wat wij schaars hebben gemaakt zijn de omstandigheden waarin goede ideeën naar boven komen drijven. We belemmeren vaak onze creativiteit, door ons druk te maken over de dagelijkse beslommeringen.Door gespannen te zijn, door ons denken te beperken, door slecht te slapen, weinig tijd voor ons zelf te nemen en ga zo maar door. Inspiratie is zo gevonden, mits je weet hoe je het kunt oproepen. Iedereen een inspiratievolle woensdag.

Een tijd terug heb ik geblogd over een jongen die een leven lang gepest werd. Je kan het lezen onder 'het jongetje'. Ik kon geen betere aansluiting vinden die duidelijk weergeeft tot wat pesten kan leiden met u het boek met bovenstaande titel aan te bevelen.

Zonder gezicht van Stefan Ahnhem is een bloedstollende thriller over de gruwelijke effecten van pesten en buitensluiting, en over de ultieme wraak. Het is het eerste deel in een serie met Fabian Risk in de hoofdrol. In Zonder gezicht krijgt de eigenzinnige rechercheur Fabian Risk te maken met de moord op twee van zijn oud-klasgenoten. Hij vermoedt een link met het verleden. Terwijl de politie dieper in de zaak duikt, realiseert Risk zich dat ze te maken hebben met een moordenaar die gevaarlijker is dan ze ooit hadden bedacht. Het onwaarschijnlijk spannende verhaal van deze auteur, die ook scenarist was van de Wallander tv-serie, neemt de lezer mee door een verwarrend en beangstigend labyrint, waarin plichtsbesef en persoonlijke relationele problemen strak met elkaar verweven zijn. Een veelbelovend eerste deel in een thrillerreeks rond Fabian Risk.

Accepteer de ups en downs van je leven. Je kunt nog zo gelukkig of succesvol zijn, ieder leven kent ups en downs. Accepteer dat het leven soms ook gewoon wat minder kan lopen, en bereid je voor op betere tijden. Zonder ups and downs, ben je eigenlijk virtueel dood. Het leven verloopt in een golfbeweging. Juist als je denkt dat alles op rolletjes loopt, dient zich een uitdaging aan dat je leven weer een beetje in de war schopt. Door je ups en downs te herkennen, sta je steviger in je schoenen in moeilijke tijden. Je leert de goede periodes beter uit te smeren en zo de ‘scherpe randjes’ van de mindere periodes af te halen. Iedereen een 'UP'-dag!

Als je wil, word je er op een gegeven moment een kanjer in om bij een tegenslag, een slag tegen te geven en dus terug te slaan met iets positiefs. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Door in tegenslagen direct op zoek te gaan naar de positieve kanten van de gebeurtenis kan het dragelijker voor je worden. Doe je best om iets positiefs te zien. Wie gelooft dat alles met een reden gebeurt doorstaat tegenslagen doorgaans beter dan mensen die geloven dat het leven is gebaseerd op toeval. Als niets toeval is betekent het namelijk dat deze gebeurtenis jou overkomt om je te laten groeien, om je een sterker mens te maken. Dit besef geeft hoop en steun.

LAAT DE ZON WEER BINNEN

Het hoeft zeker niet altijd geld te kosten om attentvol te zijn, maar het maakt wel een ontzettend waardevol verschil. Je kan echt luisteren naar mensen. Door actief te luisteren naar wat mensen je vertellen kun je een heel attent persoon worden. Luister en onthoud wat de mensen om je heen meemaken, waar ze mee bezig zijn en waar ze het moeilijk mee hebben. Dit zijn zaken waar je later op terug kunt komen. Attente mensen worden zeer op prijs gesteld. Het voelt toch fijn als iemand aan je denkt. Als je een attent persoon in je omgeving hebt, weet je hoe erg je het waardeert als die persoon aandacht voor je heeft. Iedereen een zeer attentvolle dag. Geniet van alle attentie en wees ook zelf lekker fijn attent.

Ik wens dat iedereen zelf een 'valkuil' was, om zo slim te zijn over alle 'valkuilen' en struikelblokken in het leven te kunnen vliegen. Er zijn heel wat valkuilen in het leven die we moeten leren herkennen. Valkuilen zijn diepgewortelde overtuigingen over onszelf en de wereld, die we ons eerder in ons bestaan eigen maken. Valkuilen zijn levenslange patronen. Ze zijn soms diep ingesleten en moeilijk te veranderen. Maar wat moeilijk is, wil niet zeggen dat het onmogelijk is. Een valkuil veranderen betekent, voortdurende confrontatie met jezelf. Je spoort ze op, herkent ze en pakt ze ten gronde aan. Net zolang tot ze hun greep op je verliezen.

Iedereen een dag zonder valkuilen gewenst!

Waarom nog opgeven als de eindstreep al in zicht is? Het kan je toch overkomen. De laatste loodjes wegen het zwaarst of een opstapeling van tegenslagen vermoeien je dusdanig dat je zelfs bij het bijna bereiken van je doel, de handdoek in de ring gooit. Opgeven is echter geen optie. Je gaat gewoon door. Ook al zijn de laatste stappen wat trager. Het is wellicht makkelijker als er naast de lijn enorm gesupporterd wordt en als je weet dat op de finish er een hoop mensen staan die jou toejuichen voor jouw geweldige prestatie met het behalen van de eindstreep. Zelfs zonder al die entourage, geklap en gejuich, kan je de eindstreep van je doel behalen. De echt juiste motivatie komt diep vanuit jezelf, ook al kom je wat trager over eindstreep.

Bijgeloof! Het is al een uitdaging om te geloven in jezelf. Moeten we dan nog bijgelovig zijn? Ren jij de andere kant van de straat op als je een zwarte kat ziet? Heb je weleens een spiegel gebroken en je toen heel vreselijk gevoeld omdat er zeven jaren aan ongeluk voor de boeg stonden? Bijgeloof kan je maar beter overwinnen door te leren waar ze vandaan komen. Bijvoorbeeld dat je ongeluk zult krijgen als je onder een ladder doorloopt, komt voort uit de gedachte dat het gevaarlijk is om rond te lopen op plekken waar het risico op vallend gereedschap groot is. Hoe meer je bijgeloven ontrafelt, hoe sneller je zult inzien dat ze niet op de realiteit gestoeld zijn. Hoe leuk het ook kan zijn om erin te geloven. Iedereen een realistische super maar niet bijgelovige topweek gewenst!

Mensen, dit is een waar gebeurd verhaal. Verleden week vrijdag reed ik met een jonge man van vijfenveertig jaar die lijdt aan de ziekte van Parkinson naar een ziekenhuis te Brussel om zijn hart te laten controleren. Alles verliep vlot en hij was gerust gesteld toen hij de resultaten te horen kreeg. Nu we dan toch te Brussel waren voegden we het aangename toe aan het nuttige, en zo trakteerden we ons op een betere koffie in een nog veel betere caferia.

Je moet weten dat de man in kwestie om de haverklap een pilletje moet innemen, anders verkrampt hij volledig. Het potje staat dan ook altijd in zijn buurt. Na die chique koffie lieten we ons verwennen in een sfeercafé bij een lekker bruintje. Ongezien hoe leeg Brusel was!

Bij het terugrijden naar huis vraag ik Alex, een fictieve naam die ik even gebruik, of hij nog medicatie genoeg bij zich heeft. Hij antwoord bevestigend maar begint ovral in de wagen te zoeken waar zijn pillen normaal liggen. Hij begint later in de zakken van zijn jas te tasten, maar niets te vinden. Bij de eerste halte op de snelweg gaan wij aan de kant, keren alles onderste boven, maar beseffen al gauw dat hij dat potje moet hebben laten staan op één of ander tafeltje.

Hij is gelukkig zo alert te denken aan een apotheek van wacht. Want ook thuis ligt er niets meer en hij kan de nacht niet doorkomen zonder medicatie. Hij had nl. alle medicatie meegenomen gezien de lange tocht. Ja, hij rijdt ondanks alles zelf met de wagen, en zeer goed ook!

Dus tijdens de rit naar huis probeer ik mijn buren te bellen en hen te vragen uit te zoeken naar het telefoonnummer van de apotheek van wacht. Ik krijg algauw antwoord en Alex beltde apotheker op met de vraag de gewenste medicatie klaar te zetten. Oef, probleem opgelost...

Dacht je maar, want niet ver van de apotheek erkrampt Alex. Hij geeft me het nodige geld, en ik stap  de apotheek binnen. De medicatie ligt klaar, maar de apotheker wil het identitetsbewijs van Alex. Ik dus terug naar de wagen, ook om geld de halen, want de apotheker wil het volledige bedrag, daar waar Alex normaal een verminderd tarief moet betalen. Ik overhandig de apotheker de identiteitskaart en de gevragde 55 euro. Maar de apotheker zegt dat hij nog 90 cent te kort komt. Ik schiet vlug in mijn zakken waar ik nog 30 eurocent vind, maar dat is niet voldoende voor die apotheker.

Wanneer ik mijn hoofd laat zien, strompelt Alex naar binnen en betaalt met zijn bankkaart. Hij valt bijna ter plaatse neer... Maar de apotheker is tevreden en geeft hem de medicatie, niet alvorens hij hem dringend heeft gevraagd een voorschrift na te brengen...

KAN JE ALS APOTHEKER EEN MENS LATEN LIGGEN OMWILLE VAN 60 EUROCENT???!!!!