Het jongetje

Twee hanen traden in een ring
en kampten daar voor eigen rekening.

De haan die het minste doortrapt
zijn sporen hanteerde, heeft de strijd
verloren en streek de vlag,
de andere won.

En hij die overwonnen had
begon van de daken koning te kraaien
en sloeg in triomfantelijk gebaar
zijn vleugels klapperend op elkaar.

Nooit zag men daar een haan
zo'n poeha maken:
hij trok de aandacht van een adelaar.

Een al te grote held loopt groot gevaar.

“Wat een kroost", lachte moeder eend,
trots als een pauw, terwijl rondom haar
de donzige, mooie eendjes trippelden.

"Maar jij, lelijk ding, jij hoort er niet bij",
kwaakte ze dan naar een klein, lelijk eendje
dat niets vermoedend bij de anderen waggelde.
"Bah, lelijk prutsding", grienden nu ook
broertjes en zusjes;
en alsof het nog niet genoeg was
stookte buurvrouw Mie Moeial:
"Uit welk nest komt dat jong!"

Bevend van schrik en verdriet
kroop het lelijke eendje eerst
ver weg in een hoekje,
maar waggelde dan doodeenzaam
de wijde wereld in.

Geen enkel dier gaf het wat moed,
allen riepen:"Wat lelijk, lelijk toch!"

Het lelijke eendje wenste al dat het verging,
maar ook dat gebeurde niet.
Het sleepte zich eenzaam door de dagen
tot het op een dag hagelwitte veren kreeg
en het geen eend...
maar een statige zwaan werd.
Toen de andere dieren dat bemerkten
bogen zij beschaamd hun kop.

Er was eens iemand

die een bundel verhaaltjes bijeenzocht.

Hij rangschikte ze strikt per thema
en voorzag ze van eigen commentaar.

Wie ze zó lazen, voelden zich bekocht
en dachten:
goed dat hij ze bijeenzocht,
maar we vinden het wel niet fijn
dat hij elk mooi verhaal
niet echt zichzelf liet zijn...

Toen gingen ze zelf aan het vertellen
en, hoe dwaas het ook mag lijken,
aan het eind van elk verhaal
moest steeds hun 'moraal' staan prijken.

Jos Gregoire

Iedereen kent wellicht het spreekwoord: "De trein is altijd een beetje reizen". Ik moet zeggen dat ik de laatste jaren er serieus tegen opzie een trein te nemen, al kan ik zelfde zeggen van de Lijn.

En gisteren had ik het dus weer 'zweten'. Pas twintig kilometer van mijn deur kon ik reeds een half uur wachten. Ik treinde richting Antwerpen met eindbestemming Sint-Niklaaas. Op een gegeven moment, nadat mensen in- en uitgestapt zijn op een loocatie die ik niet kende, bleef de trein echter staan. Iedereen keek om zich heen, maar er werd maar weinig gesproken tot ... de melding kwam: "Er is een probleem met de sluiting van de deuren". Ja, daar zit je dan letterlijk, niet wetend hoe lang je daar zit te wachten. Een dame die naast me zat moest op een communiefeest zijn en had nog een aansluiting nodig. Hoe langer we zaten te wachten op informatie, hoe meer voor haar de tijd verstreek en was ze zch bewust dat ze veel te laat zou komen op het feest. Zelf had ik het voordeel dat een vriend me zou opwachten, maar wanneer? Eindelijk kwam een mededeling met 'vertraging loopt op tot twintig minuten'. Voor die eerste maal dat het eigenlijk zomer was, zaten we daar, haast op elkaar gepakt.

Ik heb me tot de dame gewend eens de trein terug vertrokken was en haar ht voorstel gedaan dat ze met ons kon meerijden. Ze wilde het aanbod niet aanvaarden, maar toen ze in Sint-Niklaas moest vaststellen dat ze nog driekwartier moest wachten, noemde ze ons beiden 'engelbewaarders'. We hebben haar graag tot aan de deur van haar feestende familie afgezet. Want ik weet zelf maar al te goed wat het is een trein te missen....

Dit is slechts één van de vele anekdotes die ik heb beleefd en het treinen verre van 'een beetje reizen was'.

Dit is en boek dat ik bijzonder graag heb gelezen, dan ook vijf sterrern waardig . Een nieuwe Jack the Ripper is opgestaan! Sterk aanbovolen, of het nu op een regendag is of op een terras in de zon! wanneer je eenmaal begint is er geen stoppen meer mogelijk. Maar ik moest wel stoppen toen de trein stopte!

In al zijn jaren bij de politie is inspecteur Jack Pendragon nog nooit geconfronteerd met zo'n gruwelijke reeks moorden. De lichamen van de slachtoffers zijn op verschrikkelijke wijze verminkt en vervolgens zo gepositioneerd dat ze verwijzen naar werken van beroemde surrealistische schilders. Om de zaken nog ingewikkelder te maken, lijkt er een verband te zijn tussen deze moorden en een serie onopgeloste moorden in Londen in 1880, namelijk die van Jack the Ripper.

Pendragon is vastbesloten de zaak op te lossen, maar zijn tegenstander is niet alleen gevaarlijk, hij is ook bijzonder intelligent en laat geen spoor achter. Een bloedstollende race tegen de klok begint…

Kerstmis stond voor de deur en de metten
moesten gezongen worden. Helaas!
De koster was ziek en daardoor ze de pastoor de dienst moeten afgelasten.
De nacht ervoor kreeg Jan Onraet, een analfabeet die geen noot muziek kende in een droom een visioen van Onze Lieve Vrouw die hem zei: "Sta op, ga naar de pastoor en zeg hem dat jij de dienst zal zingen!"
Jan werd wakker maar dacht dat hij slechts gedroomd had: hij kon immers lezennoch schrijven en kende bovendien geen noot muziek. Daarom ging hij gauw weerslapen.
Onze Lieve Vrouw verscheen echter een tweede keer en zei: "Jan, sta op en kijk onder jouw hoofdkussen. Neem dat boek en ga er mee naar de pastoor. Met dit boek kan je het wel!"

Jan nam het boek, ging naar de pastoor en zong foutloos de Metten.
Hij schijnt daarna nog vele jaren in dienst te zijn geweest.

ALLE LEGENDEN DIE HIER IN HET KLEIN ZIJN AFGEBEELD

VIND JE GEBEELDHOUWD BIJ DE INGANG VAN HET ROSARIUM.

Toen de kapel helemaal opgetrokken was ging een afvaardiging van de notabelen naar het bisschoppelijk paleis in Doornik om aan de bisschop te vragen om de kapel in te wijden.
Op weg-'naar verluidt heeft dit gebeuren plaats gehad zeer dicht bij mijn ouderlijke thuis' - naar de bisschop, ontmoetten ze een vrome vrouw die zei: "Het is niet nodig om d'e bisschop te vragen uw kapel te wijden. Zij is immers al gewijd door Onze Lieve Vrouw zelf."
Toen de vrouw enige twijfelende gezichten zag, ging ze verder: "Omdat u zou geloven wat ik u vertel, zal ik een teken geven. Keer terug, u zal er een rode, zijden draad vinden gespannen rondom de kapel. De plaats binnen de draad is gewijd..."
Ogenblikkelijk keerde men terug. Rondom de kerk vonden ze een rode, zijden draad. En die draad kende begin noch einde.
En, vertelt de legende verder, die rode, zijden draad had een bijzondere genezingskracht. Zieken kregen er een stukje van mee, maar de draad verminderde nooit.
Helaas raakte die rode draad verloren in de loop der tijden.
Vandaag de dag wijdt de pastoor de rode draad, die nog altijd door de pelgrims meegenomen wordt naar huis.

Hierbij laat ik jullie delen in de eerste legende van Dadizele,

of hoe Maria tot ons is verschenen.

Heel lang geleden, woonde er te Dadizele een rijk en vroom man.
Zijn rijke veestapel telde ondermeer twee prachtige pikzwarte ossen. En juist die twee ossen leken op zekere morgen spoorloos...
Hoe de landbouwer en zijn knechten ook de omgeving afzochten, van de ossen vonden ze niet één spoor. Het nieuws kwam ook een kluizenaar ter ore. De brave man besloot tot Maria te bidden, die een heel bijzondere plaats in het leven van de kluizenaar bekleedde.
En toen gebeurde het. Maria verscheen in een visioen en zei: "Ga naar de meester van de boerderij en vertel hem dat hij nooit meer zijn twee zwarte ossen zal terugvinden. Maar... vraag hem naar het elzenbos te gaan. Aan de rand van het bos zal hij twee sneeuwwitte ossen vinden. Die zijn voor hem. Vraag de meester ook op die plaats een kapel te bouwen, die aan Onze Lieve Vrouw moet worden toegewijd. Zeg hem dan dat Onze Lieve Vrouw dit alles gevraagd heeft."
De kluizenaar bracht de boodschap over. Men ging naar het elzenbos en daar stonden twee sneeuwwitte ossen... Diezelfde dag nog begon de landbouwer met de plannen om er aan de rand van het bos een kapel op te trekken. Toen de kapel klaar was, kwamen er mensen van heinde en ver naar de kapel om er tot Maria te bidden.

De tienjarige Leonardo woont samen met zijn vader in villa aan zee, volledig geïsoleerd in een uithoek van het woeste Ligurië. De enige toegangsweg is een verlaten spoortunnel. Leonardo is licht dyslectisch, onzeker en verlegen, en leeft in zijn eigen fantasiewereld tussen helden, piraten en feeën. Als hij op een avond uit bad komt, vindt hij zijn vader geboeid in de woonkamer, overmeesterd door een onbekende man met een mes. Bestaan monsters echt alleen maar in sprookjes? Wie is die man, die zijn naam kent en zo fantastisch pianospeelt? En wat wil hij van hen? Tijdens de vreselijk spannende confrontatie, een strijd op de grens van lichamelijk en psychologisch geweld, ontdekt de kleine, dromerige Leonardo bij zichzelf een zekere moed en slimheid, waarvan hij niet wist dat hij die bezat. In één enkele nacht wordt hij geconfronteerd met zijn grootste angsten en zijn ergste obsessies. En als de zon weer opkomt achter de villa zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn.

Dit is een boek dat je in één adem wilt uitlezen.  Echt prachtig geschreven en elke situatie kan je je levendig voorstellen.  Een boek om op mijn eigen boekenplank te hebben. Dan ook vijf sterren waardig. Een sprookje?