INSPIRATIE

Een tijd terug heb ik geblogd over een jongen die een leven lang gepest werd. Je kan het lezen onder 'het jongetje'. Ik kon geen betere aansluiting vinden die duidelijk weergeeft tot wat pesten kan leiden met u het boek met bovenstaande titel aan te bevelen.

Zonder gezicht van Stefan Ahnhem is een bloedstollende thriller over de gruwelijke effecten van pesten en buitensluiting, en over de ultieme wraak. Het is het eerste deel in een serie met Fabian Risk in de hoofdrol. In Zonder gezicht krijgt de eigenzinnige rechercheur Fabian Risk te maken met de moord op twee van zijn oud-klasgenoten. Hij vermoedt een link met het verleden. Terwijl de politie dieper in de zaak duikt, realiseert Risk zich dat ze te maken hebben met een moordenaar die gevaarlijker is dan ze ooit hadden bedacht. Het onwaarschijnlijk spannende verhaal van deze auteur, die ook scenarist was van de Wallander tv-serie, neemt de lezer mee door een verwarrend en beangstigend labyrint, waarin plichtsbesef en persoonlijke relationele problemen strak met elkaar verweven zijn. Een veelbelovend eerste deel in een thrillerreeks rond Fabian Risk.

Accepteer de ups en downs van je leven. Je kunt nog zo gelukkig of succesvol zijn, ieder leven kent ups en downs. Accepteer dat het leven soms ook gewoon wat minder kan lopen, en bereid je voor op betere tijden. Zonder ups and downs, ben je eigenlijk virtueel dood. Het leven verloopt in een golfbeweging. Juist als je denkt dat alles op rolletjes loopt, dient zich een uitdaging aan dat je leven weer een beetje in de war schopt. Door je ups en downs te herkennen, sta je steviger in je schoenen in moeilijke tijden. Je leert de goede periodes beter uit te smeren en zo de ‘scherpe randjes’ van de mindere periodes af te halen. Iedereen een 'UP'-dag!

Als je wil, word je er op een gegeven moment een kanjer in om bij een tegenslag, een slag tegen te geven en dus terug te slaan met iets positiefs. Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Door in tegenslagen direct op zoek te gaan naar de positieve kanten van de gebeurtenis kan het dragelijker voor je worden. Doe je best om iets positiefs te zien. Wie gelooft dat alles met een reden gebeurt doorstaat tegenslagen doorgaans beter dan mensen die geloven dat het leven is gebaseerd op toeval. Als niets toeval is betekent het namelijk dat deze gebeurtenis jou overkomt om je te laten groeien, om je een sterker mens te maken. Dit besef geeft hoop en steun.

LAAT DE ZON WEER BINNEN

Het hoeft zeker niet altijd geld te kosten om attentvol te zijn, maar het maakt wel een ontzettend waardevol verschil. Je kan echt luisteren naar mensen. Door actief te luisteren naar wat mensen je vertellen kun je een heel attent persoon worden. Luister en onthoud wat de mensen om je heen meemaken, waar ze mee bezig zijn en waar ze het moeilijk mee hebben. Dit zijn zaken waar je later op terug kunt komen. Attente mensen worden zeer op prijs gesteld. Het voelt toch fijn als iemand aan je denkt. Als je een attent persoon in je omgeving hebt, weet je hoe erg je het waardeert als die persoon aandacht voor je heeft. Iedereen een zeer attentvolle dag. Geniet van alle attentie en wees ook zelf lekker fijn attent.

Ik wens dat iedereen zelf een 'valkuil' was, om zo slim te zijn over alle 'valkuilen' en struikelblokken in het leven te kunnen vliegen. Er zijn heel wat valkuilen in het leven die we moeten leren herkennen. Valkuilen zijn diepgewortelde overtuigingen over onszelf en de wereld, die we ons eerder in ons bestaan eigen maken. Valkuilen zijn levenslange patronen. Ze zijn soms diep ingesleten en moeilijk te veranderen. Maar wat moeilijk is, wil niet zeggen dat het onmogelijk is. Een valkuil veranderen betekent, voortdurende confrontatie met jezelf. Je spoort ze op, herkent ze en pakt ze ten gronde aan. Net zolang tot ze hun greep op je verliezen.

Iedereen een dag zonder valkuilen gewenst!

Waarom nog opgeven als de eindstreep al in zicht is? Het kan je toch overkomen. De laatste loodjes wegen het zwaarst of een opstapeling van tegenslagen vermoeien je dusdanig dat je zelfs bij het bijna bereiken van je doel, de handdoek in de ring gooit. Opgeven is echter geen optie. Je gaat gewoon door. Ook al zijn de laatste stappen wat trager. Het is wellicht makkelijker als er naast de lijn enorm gesupporterd wordt en als je weet dat op de finish er een hoop mensen staan die jou toejuichen voor jouw geweldige prestatie met het behalen van de eindstreep. Zelfs zonder al die entourage, geklap en gejuich, kan je de eindstreep van je doel behalen. De echt juiste motivatie komt diep vanuit jezelf, ook al kom je wat trager over eindstreep.

Bijgeloof! Het is al een uitdaging om te geloven in jezelf. Moeten we dan nog bijgelovig zijn? Ren jij de andere kant van de straat op als je een zwarte kat ziet? Heb je weleens een spiegel gebroken en je toen heel vreselijk gevoeld omdat er zeven jaren aan ongeluk voor de boeg stonden? Bijgeloof kan je maar beter overwinnen door te leren waar ze vandaan komen. Bijvoorbeeld dat je ongeluk zult krijgen als je onder een ladder doorloopt, komt voort uit de gedachte dat het gevaarlijk is om rond te lopen op plekken waar het risico op vallend gereedschap groot is. Hoe meer je bijgeloven ontrafelt, hoe sneller je zult inzien dat ze niet op de realiteit gestoeld zijn. Hoe leuk het ook kan zijn om erin te geloven. Iedereen een realistische super maar niet bijgelovige topweek gewenst!

Mensen, dit is een waar gebeurd verhaal. Verleden week vrijdag reed ik met een jonge man van vijfenveertig jaar die lijdt aan de ziekte van Parkinson naar een ziekenhuis te Brussel om zijn hart te laten controleren. Alles verliep vlot en hij was gerust gesteld toen hij de resultaten te horen kreeg. Nu we dan toch te Brussel waren voegden we het aangename toe aan het nuttige, en zo trakteerden we ons op een betere koffie in een nog veel betere caferia.

Je moet weten dat de man in kwestie om de haverklap een pilletje moet innemen, anders verkrampt hij volledig. Het potje staat dan ook altijd in zijn buurt. Na die chique koffie lieten we ons verwennen in een sfeercafé bij een lekker bruintje. Ongezien hoe leeg Brusel was!

Bij het terugrijden naar huis vraag ik Alex, een fictieve naam die ik even gebruik, of hij nog medicatie genoeg bij zich heeft. Hij antwoord bevestigend maar begint ovral in de wagen te zoeken waar zijn pillen normaal liggen. Hij begint later in de zakken van zijn jas te tasten, maar niets te vinden. Bij de eerste halte op de snelweg gaan wij aan de kant, keren alles onderste boven, maar beseffen al gauw dat hij dat potje moet hebben laten staan op één of ander tafeltje.

Hij is gelukkig zo alert te denken aan een apotheek van wacht. Want ook thuis ligt er niets meer en hij kan de nacht niet doorkomen zonder medicatie. Hij had nl. alle medicatie meegenomen gezien de lange tocht. Ja, hij rijdt ondanks alles zelf met de wagen, en zeer goed ook!

Dus tijdens de rit naar huis probeer ik mijn buren te bellen en hen te vragen uit te zoeken naar het telefoonnummer van de apotheek van wacht. Ik krijg algauw antwoord en Alex beltde apotheker op met de vraag de gewenste medicatie klaar te zetten. Oef, probleem opgelost...

Dacht je maar, want niet ver van de apotheek erkrampt Alex. Hij geeft me het nodige geld, en ik stap  de apotheek binnen. De medicatie ligt klaar, maar de apotheker wil het identitetsbewijs van Alex. Ik dus terug naar de wagen, ook om geld de halen, want de apotheker wil het volledige bedrag, daar waar Alex normaal een verminderd tarief moet betalen. Ik overhandig de apotheker de identiteitskaart en de gevragde 55 euro. Maar de apotheker zegt dat hij nog 90 cent te kort komt. Ik schiet vlug in mijn zakken waar ik nog 30 eurocent vind, maar dat is niet voldoende voor die apotheker.

Wanneer ik mijn hoofd laat zien, strompelt Alex naar binnen en betaalt met zijn bankkaart. Hij valt bijna ter plaatse neer... Maar de apotheker is tevreden en geeft hem de medicatie, niet alvorens hij hem dringend heeft gevraagd een voorschrift na te brengen...

KAN JE ALS APOTHEKER EEN MENS LATEN LIGGEN OMWILLE VAN 60 EUROCENT???!!!!

Het droeg al vroeg een brilletje en reeds in het eerste leerjaar mocht het niet zwemmen noch touw klimmen. Maar het haalde altijd heel goede punten, en zijn naam verscheen elk trimester in de plaatselijke krant waar de besten van de klas werden vernoemd. Het kon vooral goed schrijven, en omdat hij goed was in taal werd hij bij de overgang naar 'de grote school' door paters naar een itnernaat gestuurd.

Al vlug liep het verkeerd, want de klasgenootjes hadden al gauw door dat het jongetje van twaalf niet aan voetbal deed, niet eens een goede speler was. Daarbij kwam dat naast het dragen van een bril, het jongetje ook een hazenlip had. Daarbovenop mocht hij ook niet zwemmen van leerkrachten en directie. Enkel zij en zijn ouders wisten waarom. De andere kinderen leken gewoon stom verbaasd toen het jongetje af en toe op de grond viel, in zijn broek plaste en stuiptrekkingen kreeg.

Toen de anderen op woensdagnamiddag gingen spelen of wandelen, had een pater-leraar hem en een ander uitgekozen om het jeugdclubhuis, gelinkt aan die grote school, schoon te maken. Sorteren van flesjes, hier de frisdranken, daar het bier. Sigarettepeuken opruiemen en dan het lokaal vegen.

Op een dag dacht het jongetje dat hij tot de geliefde leerling behoorde van die pater. Hij werd nl. naar zijn kamer geroepen, en niet bewust wat er gebeurde, werd daar zijn beginnend baardje geschoren. Toen hij echter terug naar buiten kwam stonden de jongens in een 'erehaag' hem op te wachten ... waar hij natuurlijk werd uitelachen. Een medeleerkracht, ook een pater, leek in het complot te zitten, want die had ervoor gezorgd dat alle kinderen aan de trap stonden toen het jongetje naar beneden kwam.

Zo werd alles nog versterkt; en zo gebeurdehet toen het jongetje aan tafel wou gaan, hij zijn mes, vork en lepen, verpakt in een witte servet, niet meer terugvond. Een andere keer vond hij zijn lepel geplooid, een andere keer vond hij zijn vork gekraakt...

De schoolresultaten daalden. Het jongetje was gestart in de Latijns-Griekse afdeling. Toen zijn ouders beseften dat het genoeg was geweest, kon het jongetje dat ondertussen vijftien jaar was geworden, slechts aansluiten bij de economische richting in een nieuwe school waar hij dagelijks naar huis kon. Maar deze overgang bracht een achterstand mee...

Het jongetje werd een jonge man, heeft nooit een meisje leren kennen, ook geen jongen als vriendje. Maar hij wist wat hij in zijn mars had en heeft dan ook gevochten voor een loopbaan waar sommigen jaloers om werden. Maar achter het bureau zit nog steeds dat jongetje, getekend door zo veel wat hem is aangedaan en nog wordt aangedaan, want niemand heeft het jongetje tot op heden begrepen. Hij was en blijft de speelbal, levenslang gepest... Was dit het misschien? PESTEN?!!!

Twee hanen traden in een ring
en kampten daar voor eigen rekening.

De haan die het minste doortrapt
zijn sporen hanteerde, heeft de strijd
verloren en streek de vlag,
de andere won.

En hij die overwonnen had
begon van de daken koning te kraaien
en sloeg in triomfantelijk gebaar
zijn vleugels klapperend op elkaar.

Nooit zag men daar een haan
zo'n poeha maken:
hij trok de aandacht van een adelaar.

Een al te grote held loopt groot gevaar.

“Wat een kroost", lachte moeder eend,
trots als een pauw, terwijl rondom haar
de donzige, mooie eendjes trippelden.

"Maar jij, lelijk ding, jij hoort er niet bij",
kwaakte ze dan naar een klein, lelijk eendje
dat niets vermoedend bij de anderen waggelde.
"Bah, lelijk prutsding", grienden nu ook
broertjes en zusjes;
en alsof het nog niet genoeg was
stookte buurvrouw Mie Moeial:
"Uit welk nest komt dat jong!"

Bevend van schrik en verdriet
kroop het lelijke eendje eerst
ver weg in een hoekje,
maar waggelde dan doodeenzaam
de wijde wereld in.

Geen enkel dier gaf het wat moed,
allen riepen:"Wat lelijk, lelijk toch!"

Het lelijke eendje wenste al dat het verging,
maar ook dat gebeurde niet.
Het sleepte zich eenzaam door de dagen
tot het op een dag hagelwitte veren kreeg
en het geen eend...
maar een statige zwaan werd.
Toen de andere dieren dat bemerkten
bogen zij beschaamd hun kop.

Er was eens iemand

die een bundel verhaaltjes bijeenzocht.

Hij rangschikte ze strikt per thema
en voorzag ze van eigen commentaar.

Wie ze zó lazen, voelden zich bekocht
en dachten:
goed dat hij ze bijeenzocht,
maar we vinden het wel niet fijn
dat hij elk mooi verhaal
niet echt zichzelf liet zijn...

Toen gingen ze zelf aan het vertellen
en, hoe dwaas het ook mag lijken,
aan het eind van elk verhaal
moest steeds hun 'moraal' staan prijken.

Jos Gregoire