MOEDER

In lmijn kinderjaren, toen er nog aardappelen met de hand gerooid werden bij ons thuis, mochten we in de verse aarde spelen eens het werk erop zat. En plots botsten mijn kleine vingers op iets hards. Het was een gouden ring. Vlug naar mijn ouders die de insigne van de ring herkenden en direct wisten dat deze had toebehoord aan de vorige bewoners van het huis, die helaas al overleden waren. Wat er met die ring is gebeurd ... even navragen als ik nog eens naar huis ga, maar tegen dan ben ik wellicht weer vergeten.

Zo, dat was een echt gebeurd tussendoortje.

Eén van de voor mij aangrijpendste gebeurtenissen op zo een bedevaart, en dit naast de Internationale Mis in de ondergrondse basiliek, is de kruisweg in open lucht met zijn meer dan levensgrote beelden. Omdat beelden meer zeggen dan vele woorden, hier een paar opmerkelijke foto's. Er is trouwens een geïllustreerd boekje te verkrijgen met deze fotomeditatie rond die beelden voor wie op eigen houtje de kruisweg gaat. Of voor persoonlijk gebruik, bijvoorbeeld op Goede Vrijdag.

Of het meisje waarmee alles begon.. Je leest er heel mooie verhalen over die gebundeld zijn in de betere boekenzaken. Een levensverhaal dat meer dan de moeite waaard is om te lezen. De arme boerenkind dat tegen wet en orde is bljven is blijven getuigen van de verschijningen van Maria aan haar. Bernadette die zich terug getrokken heeft uit de wereld om er non te worden en hoe haar geen mooi levenseinde werd gegund. Maar juist door haar maniier van het lijden te dragen, werd zij een voorbeeld voor velen.

We bezoeken dan ook haar ouderlijk huis en alles wat met haar leven verbonden is te Lourdes en daarbuiten. Een voettocht naar Bartrès heeft me nog steeds mooie diepe herinneneringen nagelateen. Deze week hoop ik die over te doen als het weer meezit.

O

Nog steeds sta ik versteld hoe mensen, reeds lang na de kaaarsenprocessie, of terugkerend van een terras 's avondsl laat, terug te vinden zijn vlak voor de grot. De ene geknield op de stenen vloer, een ander zittend op een bankje, allemaal de ogen gericht op het ene beeld van MARIA, daar in de grot.

Ik herinner me nog steeds die jong gast die zo hard als hij kon naar de grot toeliep om ze langdurig aan te raken. Daar zijn geen woorden voor; een zwijgend gebaar dat zo veel kan uitdrukken als hoop en wanhoop, dankbaarheid of troost ... Hier is de commerce ver weg, zijn de biertjes al lang vegeten. Hier zie je en voel je waarom mensen naar hier komen.

Op deze feestdag van de Vlaamse gemeenschap, vertrek ik richting Sint-Gillis-Waas om me er aan te sluiten bij de bedevaart van het Bisdom Gent, die morgen een aanvang neemt. Daarvoor nemen we de TGV naar Lourdes. Voor mij is het een deel terugkeren naar mijn stad, maar omwille van het groepsgebeuren en het feit dat mijn vriend-priester er ook enige leiding heeft, vond ik de beste keuze. We hoeven wel een busreis af te legggen tot in Tourcoing... Misschien een laaste reis samen naar Lourdes, of misschien voor mij de laatste keer dat ik nog in Lourdes geraak, maar zeg nooit nooit.

Ik was er in 1980 en 1981 als brancardier, toen ook met een ziekenbedevaart met het bisdom Gent. Men nam het achteraf op het werk ergens kwalijk dat ik niet met het bisdom Brugge was meeegereisd om er te helpen, zeker omdat vele personeelsleden van het ziekenhuis waar ik toen werkte, ook meereisden als verpleegkundige. Dus het jaar nadien met hen afgereisd naar Lourdes. Maar daar waar je te Gent dag en nacht bezig waart met en temidden de zieken, was dit met laatse bedevaart eerder vrijblijvend. Je kan je bij manier van spreken beperken tot he brengen van een zieke naar de grot. In beide voorgaande bedevaarten had je nog nauwelijks tijd voor ontspanning, of je moest vluchten uit de ziekenboeg, maar de dankbaarheid was des te groter. Ik houd trouwens nog steeds contact met zieken van toen. Brancardier zijn is trouwens geen spelletje maar vraagt veel van je, zowel, fysiek, mentaal als emotioneel. De mooiste momenten waren dan ook deze op de trein waar je zowel jonge mensen als bedlegerige invaliden een warm hart mag toedragen.

Ik ben er ooit nog eens op bedevaart geweest in Februari, wat het een eigen cachet heeft, maar sindsdien nooit meer. Dit jaar van de Barmhartigheid, de uitnodiging door mijn vriend, de gezondheidstoestand van mijn ouders en nog zo veel meer hebben me tot deze bewuste keuze gebracht, Maria ter ere.

waar tien jaar geleden alles mee begon!

Maar gelukkig zijn er ook nog vele anderen.

Nu ik deze bewerking nog eens goed bekijk lijkt het er wel op dat er voor gedaan is, want zo gelijkaardig aan de nieuwe veiligheidscodes...

In ontmoeting met mensen hoor ik nogal eens de opmerking: Ik ben moe… ik ben kapot… En wat mij daarbij opvalt is, dat die opmerking vaak door jonge mensen wordt gemaakt… zelfs door kinderen. Zonder het zelf te beseffen, zitten wij in een achtbaan van activiteiten, er moet zoveel, mensen hollen van het ene naar het andere, kinderen hebben al een agenda… en dan elk moment bezig met de sociale media… nauwelijks rust, te weinig ‘niets doen’, en als er al vrije tijd is of vakantie, dan wordt ook die tijd met moeten volgepropt. Dat vele moeten, dat jagen en jachten geeft stress en doet voorbijgaan, aan wat er werkelijk om je heen is.
Steeds doelgericht op je doel af en dan loop je voorbij aan wat heel boeiend en verrijkend kan zijn… stil staan is toelaten wat er om je heen is, is ontmoeten en ondergaan wie je tegemoet treedt… echter er is weinig tijd om stil te staan en dat maakt leeg en arm.

DIT WAS DE KORTE SAMENVATTING VAN EERSTE HELFT 2016

of eerder een modeverschijnsel?

O ja bij deze, wees er u van bewust dat het tekenen van een gastenboek, een vorm van een persoonlijk gesprek is.

Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd,

laat het verleden nu rusten.

Zie, ik ga iets nieuws verrichten,

nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?

Ik baan een weg door de woestijn,

maak rivieren in de wildernis.

Op deze eerste juli verleden jaar, konden we in tegenstellijng tot nu toe, volgende temperaturen noteren:

Warmste 1 juli sinds 1911 en op vrijdag 3 juli noteerden we de warmste nacht met een temperatuur van 24.5 graden Celsius.

Ik was gisteren bij vader om de rest van de erwtjes te plukken - zeer vroeg dus dit jaar -, de struiken uit te trekken en de grond klaar te maken voor volgende activiteit, maar vader was vorige dagen echt ziek, kon amper op zijn benen staan. Er was zelfs sprake hem kort te laten opnemen via spoed, maar ik heb hem nooit zo gelukkig gezien toen de vrouwelijke huisartsin de namiddag hem vertelde dat het echt niet hoefde; dat hij zich gewoon van alles veel minder moet aantrekken, want precies dat werkt dan op de zenuwen en dat maakt hem ziek. Als hij maar gewoon zijn medicatie neemt en zich daar geen zorgen over maakt, dan gaat o.a.de stoelgang ook een stuk beter....

Zijn antwoord: ik ben nu eens altijd perfctionist geweest! En dan deed hij gewoon verder, me helpen met opruimen ... maar wel met een smile van hier tot ginder als een ondeugend kind : "ik moet niet naar spoed".

EN U ZAL GEGEVEN WORDEN

Start je de dag met een goed humeur!

Dan ben je zeker van een dag

met minder of geen gezeur.