ECHTE VRIENDSCHAP

Er is een plek op aarde
die niemand gauw vergeet.
En die voor alle mensen
de ouderwoning heet.
Zolang men er mag wonen
moet men zich voelen ‘thuis.’
Als dat niet altijd waar is,
is ’t ook geen ouderhuis.

Na jaren ken je daar nog
de slagen van de klok
het zingen van de vogel
en vaders rommelhok.
De afgelopen drempels,
de oude lampekap.
En wat je nooit vergeten zult,
de havermoutse pap.

Je weet nog van de dozen,
die stonden in een hoek,
met poppen, bal en paljas
en ’t kleurenprentenboek
Je speelde ‘moe en vader’
Je speelde ‘ziekenhuis’
Je speelde ‘postkantoortje’
en voelde je echt thuis.

Maar wat je ’t meeste nu vervult
zijn vader, moeder samen,
hun zorg, hun liefde en geduld
moet je nu zelf beamen.
Want in de vreugde en de nood,
was ’t veilig bij hen thuis.
Bij hen daar was geborgenheid
in ’t ouderlijke huis.

Ook toepasselijk in deze 'Lourdestijd'...

Soms glimlach je om ons – ik weet ’t wel –
om al dat stoer en mannelijk vertoon.
Wij zijn het toch die deze wereld bouwen
en al wat jij doet is zo doodgewoon.
Zo elke dag ’t zelfde, kleine dingen:
koffie en pap en stapels brood.
En soms heel even maar – herinneringen………
aan wat ’t leven vroeger bood………

Ach kom, dat gaat voorbij, de zorgen blijven
maar ook de liefde heeft zich vastgezet
en met haar hart blijft ze je drijven.
’s morgens vroeg, en ’s avonds laat naar bed.
Jouw liefde was geen zaak van grote woorden
en dank heb je er nooit voor verwacht.
Je deed maar of ’t allemaal zo hoorde
maar waar vond je toch die innerlijke kracht?

Je weet, wij houden van je, moeder, allemaal,
maar nooit genoeg om alles te verklaren.
Jouw liefde spreekt een duidelijker taal
en kan ons woord jouw daad ooit evenaren?
O ja, ik weet wel wat je zeggen gaat:
- Ik was ’t niet, maar God schonk mij de kracht
- En ook zijn Moeder, die ons nooit verlaat
was mij een voorbeeld dag en nacht.

Je hebt dit alles wezenlijk ervaren
Je weet dat het zo is, dat is genoeg.
En dat je bij het klimmen van de jaren
iets van die wijsheid op ons overdroeg.
Wij strijden voor ’n wereld zonder zorgen
en voor een toekomst voor het nageslacht.
Heel die wereld en dat beter leven,
mogen zij steunen, moeder, op jouw stille kracht.

Mijn lieve moeder.............

1 Zeer empathische mensen zijn hooggevoelig
Empathische mensen zijn open, vrijgevig en goede luisteraars. Door dik en dun zullen deze mensen je blijven steunen. Maar ze voelen zich ook snel gekwetst. Daarnaast horen ze vaak dat ze te gevoelig zijn en dat ze harder moeten worden.

2 Zeer empathische mensen absorberen andermans emoties
Ze zijn heel gevoelig voor de stemmingen van andere mensen (goed en slecht). Ze voelen alles aan, soms zelfs tot in het extreme want het kan enorm vermoeiend zijn. Maar wanneer ze in een liefdevolle en rustige omgeving zijn dan bloeien ze op.

3 Veel zeer empathische mensen zijn introvert
Ze voelen zich snel overweldigd in een grote massa mensen. Ze prefereren vaak één op één contact of kleine groepjes mensen. Zelfs zeer empathische mensen die extravert zijn hebben tijd nodig om in alle rust weer op te kunnen te laden nadat ze zijn omgeven door andere mensen.

4 Zeer empathische mensen hebben een goed ontwikkelde intuïtie
Empathische mensen ervaren de wereld doormiddel van hun intuïtie. Wanneer ze beslissingen moeten nemen dan luisteren ze naar hun gevoel. Dit helpt ze om positieve mensen te ontmoeten en om weg te blijven van energiezuigers.

5 Zeer empathische mensen hebben tijd voor zichzelf nodig
Omdat ze enorme gevoel-sponzen zijn hebben empathische mensen tijd nodig om op te laden nadat ze met andere mensen zijn geweest. Ze vinden het heerlijk om op te laden in de natuur, door bijvoorbeeld een stuk te wandelen, fietsen of rennen.

6 Empathische mensen kunnen overweldigd raken in liefdesrelaties
Een relatie hebben kan lastig zijn voor iemand die zo empathisch is. Omdat ze zo goed doorhebben wat de ander nodig heeft kan het zijn dat ze zichzelf hierdoor wegcijferen en hun eigen identiteit verliezen.

7 Zeer empathische mensen hebben een groot hart maar geven soms te veel
Ze willen graag anderen helpen, de pijn voor anderen verlichten. De voelen de pijn van een verdrietig kind, een dakloze, een vriend die het moeilijk heeft. Natuurlijk vindt iedereen het lastig om andere mensen in pijn te zien, maar zeer empathische mensen gaan een stap verder. Ze nemen de pijn van anderen mee naar huis en blijven erover piekeren.

Probeer daarom je grenzen goed te bewaken. Blijf in contact staan met je gevoel, door bijvoorbeeld yoga of meditatie, en blijf aanvoelen wat voor jou belangrijk is. Als je empathische bent dan heb je speciale behoeftes, geef toe aan deze behoeftes en zorg voor jezelf.

"Ik heb graag dat je komt".

Het zijn de woorden van mijn vader toen ik mijn ouders, in het bijzonder mijn vader, goede dag zegde toen ik alweer eens met de ogen gericht op aarde en gras, vier uur had doorgebracht in zijn moestuin. Dit voor de tweede dag op rij.

Het is dan ook weer eens de enige reden dat ik niet op jullie gastenboek kon reageren, laat staan dat ik jullie bijdragen heb gelezen of gezien.

Het was wel zomers heerlijk zo te mogen wroeten in de aarde en te vechten tegen het onkruid dat na lange hevige regens zijn gelijke niet kent. Probeer zo maar eens het gras af te rijden...

Hoe dan ook morgen een nieuiwe dag. Ik probeer julle zo gauw mogelijk van antwoord te dienen, maar alvast dank voor jullie aandacht, hopend dat elk van jullie ook kon genieten van deze zonnedag!

Nabeel Qureshi, afkomstig uit Pakistan, vertelt in een lijvig levensverhaal zijn bekering tot het christendom.

Nabeel groeide op in een islamitisch gezin en kent de Koran uit het hoofd. Aan de universiteit sloeg de twijfel toe toen hij in aanraking kwam met het evangelie van Jezus.

Dromen, vrienden en veel studie overtuigden hem meer en meer van de historiciteit van Jezus.

Dit boek getuigt over de innerlijke strijd van een moslim die zoekt naar de waarheid en in conflict komt met zijn familie.

Nabeel Qureshi, Ik zocht Allah en vond Jezus.
Uitgeverij Kok, 2016, ISBN 9789043526845, 400 pagina’s, 22,99 euro.

Isola degli Arcangeli, vlak bij Venetië, is een pretentieus eigendom van de familie Arcangelo. Ze bewonen er een enorm vervallen kristallen palazzo en maken glas in een enorme, ouderwetse oven. In een zwoele augustusnacht breekt een felle brand uit in de glasblazerij, waarbij het echtpaar Arcangelo om het leven komt. In eerste instantie lijkt het een tragisch bedrijfsongeval, maar al snel zijn er redenen om aan te nemen dat het hier om een misdrijf gaat.

Vierde thriller in de reeks rond de Romeinse rechercheurs Costa, Peroni en Falcone.

Costa en Peroni zijn tijdelijk naar Venetie gedetacheerd als straf voor interne onregelmatigheden. Net als hun vriendinnen in Venetie zijn aangekomen voor een gezamenlijke vakantie krijgen ze, samen met Falcone, een spoedopdracht. Ze moeten de dood onderzoeken van het echtpaar Arcangelo in hun glasblazerij op het Isola degli Arcangeli, het prive-eilandje van de wat excentrieke familie Arcangelo. Er staan grote belangen voor Venetie op het spel: een rijke Engelse zakenman wil het eilandje kopen om er een museum te vestigen. De zaak lijkt simpel: Uriel Arcangelo zou zijn vrouw vermoord hebben en daarna zelfmoord hebben gepleegd. Maar het Romeinse drietal ontdekt al gauw dat er meer aan de hand is. Het vervallen kristallen palazzo van de familie Arcangelo herbergt allerlei familiegeheimen en schandalen. En ook de rijke Engelse zakenman lijkt verdacht.

Goed en met kennis van zaken geschreven, spannend, mooi opgebouwd misdaadverhaal. Het sfeervolle Venetie speelt een belangrijke rol. Afzonderlijk leesbaar maar extra leuk met kennis van de voorafgaande delen want ook het priveleven van de rechercheurs krijgt weer ruim aandacht.

HET BESTE BOEK DAT IK TOT NU TOE HEB GELEZEN!!! EEN WARE AANRADER IN DEZE ZOMER!

Nederigheid

heeft nog nooit

een mens pijn gedaan.