Luisteren met je hart

Op het moment dat op 22 juli 2011 in Oslo en op het eiland Utoya aanslagen worden gepleegd, verongelukt de acht jarige Sander, zoon van welgestelde ouders, in zijn eigen huis. Omdat de politie zich bezighoudt met de grote ramp, is het de jonge net afgestudeerde verlegen agent Henrik Holme, die het huiselijk drama onderzoekt. Terwijl iedereen gelooft dat de dood van Sander een tragisch ongeval was, denkt Holme daar anders over. Tegen alle regels in verdiept hij zich in de zaak. Met moeite weet hij psychologe Inger Johanne ervoor te interesseren. De zoektocht naar de waarheid rond Sanders dood wordt een wrede confrontatie met vooroordelen, schaamte, leugens en misstappen binnen een gezin. Boeiende goed uitgewerkte karakters. Hoewel geen enkele gewelddadige scene wordt beschreven, maakt het serieuze thema het een zwaar, droevig misdaadverhaal met een droevig einde. Goed geschreven, meeslepende psychologische thriller van de succesvolle Noorse juriste en misdaadauteur.

Ik wens je een mens die tijd voor je heeft,
iemand die bij je blijft, ook op eenzame momenten.
Ik wens je een kind dat je aankijkt en zegt: ik vind je lief!
Ik wens je een bloem die voor je bloeit,
een gebaar waaruit genegenheid spreekt.
Ik wens je een vogel, die fluit voor je raam,
dat is toch het mooiste,
een vogel die blijft zingen van het leven.
Ik wens je een engelbewaarder,
die je weer veilig thuis brengt en beschermt op je pad.
Een thuis, waar je jezelf goed voelt,
en je familie en vrienden warmte en geborgenheid vinden.
Ik wens je natuur waar je Gods hand in vindt,
en die door mensen wordt beschermd
en jij rust en bewondering vindt wat die natuur ons aanreikt.
Ik wens je vriendschap en genegenheid,
een teken van vriendschap, liefde en trouw,
maar bovenal de zegen van God onze Vader.

Gelukkige Verjaardag zus!

Mijn ouders, uw ouders; het waren kleine spaarders en meestal éénverdieners. Vader ging uit werken en moeder bleef thuis om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Van hete weinige geld dat ze verdienden probeerden ze iets aan de kant te leggen als een appeltje voor de dorst. Eens ze kinderen kregen, deelden ze niet enkel van hun liefde maar zorgden toen al dat hun kinderen later het goed zouden hebben, en zetten af en toe een bedrag op een spaarrekening. Nog later werden ze aangeraden dat geld te beleggen met de zekerheid daar heel wat voor terug te krijgen. Zo werden onze ouders  en wij op onze beurt aandeelhouders, al was niet één geïnteresseerd in de beursgangen. Er was een verzekerde opbrengst beloofd.... Het resultaat kennen we ondertussen; na jaren van rechtspraak, worden al die brave spaarders gedumpt! MAAR zij die er rijk van  werden, gaan nu naar de beurs!

Toen ik zaterdag naar het WZC ging om mijn ouders te gaan bezoeken, was ik aangenaam verrast. Mijn moeder, pas ontslagen uit het zieknhuis, zat buiten in het zonnetje te genieten, en dat naaat vader. Zelf lag hij tot voor kort nog volledig ingepakt languit op bed. Er zijn dus nog altijd kleine mirakelen als er maar de wil is. Want zoals jullie weten hadden we hem al lang opgegeven. Hij is daarbij helder van geest, zeer geïnsteresserd in alles om zich heen, en weet velen te auseren met zijn verhalen. Het mag dus ook eens goed nieuws zijn na drie maandern van spanning en onrust tot angst. Moeder heeft daar dus heel even de prijs voor betaald, maar genooit alvast terug van de eerste echte warmte!

SeniorenNet werd opgericht om het senioren eenvoudiger te maken op INERNET te surfen,  maar het doel is voorbijgestreefd.

Te jonge gasten aan het roer die de wereld van ouderen niet echt kennen! Mijn gedacht, maar zo haken voor de zoveelste maal heel velen af, voor wie het bloggen ergens nog enige vorm was en is van contact en afleiding!

Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de liefde niet, het zou mij niet baten.

Een citaat dat vele reacties los kan maken, maar laat me toe het bij het essentiële te houden:

WAT BEN IK MET GELD EN BEZITTINGEN ALS IK JE NIET KAN BEMINNEN, NIET BEMIND WORD? KORTOM ALS  IK ZONDER LIEFDE LEVEN MOET.