THUIS

Liefdevolle God, we zullen ze niet vergeten, de mensen die in de oorlog hun leven voor ons op het spel hebben gezet. We zullen ze niet vergeten, de mannen, vrouwen, kinderen, die op transport gesteld werden en zo maar verdwenen zijn. We zullen ze niet vergeten, de mensen die geleden en gebeden hebben om vrede, vrijheid en veiligheid. Dank U wel dat we leven in een land zonder oorlog. Waar je bijna zou vergeten, dat er ook nu weer mensen zijn die zich nergens thuis voelen, opgejaagd en op de vlucht, vol pijnlijke herinneringen. Geef dat we hen zien staan. Dat we samen met hen streven naar vrede, vrijheid en veiligheid voor iedereen. U Barmhartige God bent met ons, ook deze nacht, geef ons kracht tot leven en maak ons tot boodschappers van vrede.

Iedereen nog een mooie voortzetting van deze zegenrijke en liefdevolle zondag.

Vanmorgen op de radio :

"Op empathie staat ook een verjaring!"

Hoe juist... en toch nog nooit gehoord.

Het water is vervuild en het ontbreekt aan drinkwater. Door de dalende prijs van ruwe olie groeit de armoede. Bijna dagelijks worden honderden mensen begraven, omdat de situatie zo sterk is verslechterd. De gemiddelde Congolees is een arme man in een rijk land, met oliereserves. Maar die rijkdom wordt slechts gedeeld door een handvol rijken en machtigen.

Waarom toch lezen we na decennia lang nog altijd deze getuigenissen?!

Even stil worden bij de moeder van ons allemaal.

Een kaarsje, en lied, een bloem, een gebed... danken en vragen.

Maria heeeft een spoor getrokken op deze wereld,een spoor waar mensen zich veilig voelen. Hier en daar zou Maria nog een teken blijven geven, een spoorteken, om ons de weg te tonen of om ons op de weg te brengen. Soms, als het heel donker wordt, licht zij ons voor, zoiets vergeten mensen niet. Dan bouwen ze een kapelletje of iets groter, of ze gaan op bedevaart. Ze vertellen het aan hun kinderen of zij maken haar portret in steen of op doek.

 GEEN WOORDEN NODIG!

VAN DE 'PURPLE RAIN'

  OF EERDER VAN  DE ECHTE REGEN DIE MET BAKKEN UIT DE HEMEL VIEL?

De meimaand staat voor de deur en traditiegetrouw gaan vele mensen nog steeds juist in deze maand op bedevaar, kortbij of verder weg. Vooral de bedetochten naar Maria blijven het goed doen. Zo is er nu uit mijn  stad een groep voor de zoveelste keer naar KEVELAER; ik was zelf al enkele malen in dit bijzonder rustig en groene oord te gast, ver weg van alle commercie die je wel in Lourdes vindt. Aan mensen die straks op bedevaart vertrekken, wens ik julle een heilzame tijd tegemoet!

VREDE EN ALLE GOEDS!

LEES JIJ OOK ZO GRAAG? IK GEEF HET TOE, HET LIJKT WEL EEN LATE ROEPING WANT TOT VOOR EEN PAAR JAAR KEEK IK NOOIT EEN BOEK IK TENZIJ HET OVER HEEL SERIEUSE LECTUUR GING. EEN VRIEND BRACHT ME TIJDENS HET ZIEK-ZIJN OOIT EEN THRILLER EN DAT ZOU MIJN  ZINNEN VERZETTEN.SINDSDIEN VERSLIND IK DE ENE NA DE ANDERE LITERAIRE THRILLER. EN ALS DIE ME ZEER GOED BEVALT DAN DEEL IK DIT MET JULLIE ZOALS JULLIE AL KONDEN ZIEN OP MIJN BLOG. IK HEB NU TERUG DRIE TITELS LIGGEN, WEL ALTIJD BENIEUWD ALS IK WERK IN HANDEN KRIJG VAN MENSEN DIE IK NOG NIET EERDER LAS. MAAR LEZEN SCHERPT DE ZINNEN AAN EN TRKEKT JE OOK WEG UIT DE SLEUR VAN HET ALLEDAAGSE. VEEL LEESPLEZIER MENSEN, ZEKER NU ER HELAAS VEEL REGEN WORDT VOORSPELD!

Luisteren is meer dan iemand horen praten.
De woorden moeten je hart raken,
ze moeten bij je binnenkomen en bij jou onderdak vinden.
En dan niet eens de woorden zelf, maar wat ze bedoelen.

Luisteren is altijd onmisbaar, willen we met elkaar verder komen.
Luisteren is zeker onmisbaar in een samenleving
met vele mechanische stemmen en computerwoorden.

Kortom: luisteren met je hart
is de deur waardoor anderen en God bij jou binnen kunnen komen

De ene is niet gelukkig zonder de andere, geen van beiden kan alleen ongelukkig zijn. Alsof ze van lichaam kunnen wisselen, ondervinden ze om de beurt zowel pijn als vreugde. Ze vangen elkaar op in de moeilijkste omstandigheden. VRIENDSCHAP, het is en blijft mijn stokpaardje...

Volgens psychologen bestaan er vele soorten intelligentie,

dus iedereen is de slimste op een bepaalde manier hé.

Een nieuw koppeltje in de maak in het Woon- en zorgcentrum.

Onddergetekende heeft een fiets nodig als zijn partner en dan is fietsen niet altijd een ontspanning. maar vandaag maakte ik me maar nog eens de bedenking dat je overal wel hoort hoe gezond fietsen wel is, maar nu ik in gezelschap met de wagen op weg was, viel het me weer maar eens op hoe weinig fietsers op de baan zijn, zelfs via de zogenaamde idyllisse binnenbaantjes. Toen ik verleden jaar nog met de fiets naar mijn ouders over en weer fietste, is het me dat vaak opgevallen dat ik tijdens die 25 km amper nog een fietsende medemens tegenkwam. Ik voelde me dan vaak de eenzame fietser; de auto's en vrachtwagens daarentegen  scheren je voorbij. Zijn we met zijn allen te lui geworden? Ik denk maar aan de vele buren die met de wagen het hoekje omrijden om een brood te halen...enfin en bedinking van het moment...

De lente is zo voorbij; je zou elke dag een foto willen nemen van de bloesems of dicht tegen bomen en struiken gaan staan om die geur op te snuiven, maar als je dit leest is het misschien al allemaal over, en werden bloemen bladeren ...

IN HET BIJZONDER AAN MIJN VRIENDEN DIE VECHTEN TEGEN KANKER ....

dus nog even blijven liggen.