BLOGPAUZE

Zeg ik niets
Dan zeggen ze dat ik met me laat sollen
Zeg ik wel iets
Dan lachen ze me erom uit
Wil ik helpen
Dan bemoei ik me
Help ik niet
Dan laat ik hen in de steek
Wil ik luisteren
Dan zijn het mijn zaken niet
Luister ik niet
Dan trek ik me van hen niets aan
Geef ik mijn mening
Dan heb ik een grote mond
Geef ik mijn mening niet
Dan ben ik een watje

Wat is dit voor een bizarre wereld?
Wordt het niet eens tijd
dat men eerst nadenkt,
voor men oordeelt?!

Liefde voelt zich niet thuis in hokjes of onder voorwaarden.
Liefde is het mooist als ze vrij is en overal kan bewegen.
Heb lief wie de ander is,niet wie je van hem of haar zou willen maken...

Elk huisje heeft zijn kruisje....en uit ervaring hebben we geleerd dat samen met anderen niet alleen het geheel draaglijk is, maar dat anderen vaak door hun ervaringen ons doen inzien dat voor alles wel een oplossing is, of dat we onze visie op vele dingen moeten bijsturen....en leren beseffen dat we er niet alleen voor staan, en dat met de hulp van hierboven we de nodige energie kunnen ontwikkelen om er ons door te slaan ..... hoop, liefde, samen, God....

Dan is ons verhaal relatief, toch ? Onze missie, onze boodschap is dat wij over heel sterke wapens beschikken, geloof, verbondenheid, liefde, en SAMEN zijn we sterk en kunnen we veel, niet alles maar toch....Ik (wij) wens(en) u dan ook dat alles toe in momenten van : "ik ben het allemaal moe". De impact van SENIORENNET en  fb is en kan dan ook heel waardevol zijn. We kennen mekaar niet persoonlijk maar de verbondenheid is groot.

Een mooie en liefdevolle groet stuur ik jullie dan van harte toe!

Toen men een opvoeder in de bijzondere jeugdzorg vroeg of hij niet ontgoocheld was omdat al zijn moeite zo weinig zichtbaar resultaat opleverde, vertelde hij volgend verhaal. Een slak klauterde op een kille voorjaarsdag vanaf de grond naar boven langs de stam van een enorme kerselaar. Spottende spreeuwen lachten haar uit met: “Sukkeltje slak, zie je dan niet dat daar nog geen kersen bengelen?” Vol zelfkennis verraste het slakje hen met: “Als ik daarboven kom wel, wijsneuzen!”

Wat vieren we met Pinksteren?

Wat we met Kerstmis vieren, weet bijna iedereen. Pasen wordt al wat moeilijker, blijkt uit onderzoeken. Pinksteren krijgen nog minder mensen goed verwoord.

Als u het mij zou vragen, zou ik zeggen: Pinksteren is een beetje Pasen. Het is een feest van opstanding. De apostelen staan op uit hun verdriet om het verlies van Jezus. Ze hebben samen biddend, samen pratend, vrede leren hebben met zijn vroege dood, en ze zijn opgestaan om over Hem en zijn idealen te gaan spreken.

We lezen in het Evangelie dat Jezus in hun midden gaat staan en zegt: ’Vrede zij u. zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik u’. En nogmaals zegt Hij: ‘Vrede zij u’. Hij blies hen nieuwe levensadem in, en zei: ‘Ontvang de Heilige Geest’.
En ze stonden op en gingen naar buiten. De Geest, verscheen in tongen van vuur, maakte hun tongen los, en iedereen begreep waar het Jezus om te doen was: mensen verzoenen met zichzelf, met elkaar en met God. ‘Als ge iemand zonden vergeeft, dan zijn ze vergeven’.

Pinksteren is dus eigenlijk Pasen: de apostelen beginnen opnieuw te leven.

Pinksteren is: het Pasen laten worden voor elkaar.
De oude kerkelijke hymne Veni, sancte Spiritus zegt het zo:

Kom, heilige Geest, met uw licht.
Vader van de armen, licht voor onze harten,
lieve trooster van mijn ziel.
keer het donker om in het licht,
maak wat koud was, warm,
en al wat oud was, weer als nieuw.

Zalig Pinksteren!

 stuur ik jullie van harte deze roos!

Als broze, kwetsbare mensen hebben we bemoediging nodig. Een mens gaat al kapot aan één rotopmerking, daar komt geen kogel aan te pas. Tegenover één zo’n opmerking heb je zeven bemoedigingen nodig als tegengif. Gods woord staat vol met duizend bemoedigingen. We hebben het nodig en het is niet alleen iets van deze tijd, maar van alle tijden. Veel mensen voelen zich vergeten en niet geliefd. In de kerk horen ze over Gods liefde, maar echt geland in hun hart is die liefde nog niet. Ik pleit niet voor een passief wachten totdat het dan maar binnenkomt: door Gods liefde uit te delen, krijg je er zelf ook deel van. Wacht niet af totdat je zelf een compliment krijgt, maar wees zelf ook complimenteus.

Wie geeft, zal ontvangen.

Vandaag is het reeds vijf jaar terug dat mijn nichtje totaal onverwacht uit het leven stapte. Ze had een goede man en een goede baan. Ze straalde zoveel vreugde uit en was door iedereen zeer graag gezien. Ze was de oogappel van wijlen mijn broer - die haar in de dood is gevolgd -  en van mijn ouders.

Eline, we zullen je nooit, nooit vergeten!

God, dank u voor al die moeders
die hun best doen om
een goede moeder te zijn.

Voor de moeders die zorgen
dat het thuis allemaal goed draait.
Die altijd voor je klaar staan
en bij wie je altijd terecht kunt.

Voor de moeders die werken
en werk en zorg combineren.
Die je al snel zelfstandig maken,
maar ook steunen als dat nodig is.

Voor degenen die eigenlijk niet
echt onze moeder zijn,
maar wel die moederrol vervullen
en als een moeder van ons houden.

Dank u voor de liefde die ze ons geven.

Voor al die moeders breng ik bloemen, heel veel bloemen,

en heel zeker ook aan onze hemelse Moeder MARIA!

 Enkele fotomeditaties

Deze avond ga ik naar een optreden van JULIEN CLERC in de ROMA te ANTWERPEN. Nu maar hopen dat we op tijd in ANTWERPEN geraken met alle filleleed. Men spoort de mensen wel aan het openbaaar vervoer te gebruiken, maar hoe gerraak je thuis met de trein als je van een laatavondvorostelling komt?! Verder heb ik weinig te melden, of het is te persoonlijk al heb ik niets te verbergen, maaar heb al vroeger meegemaakt dat een onschuldig beircht plots een stroom van haat en andere gevoelens oproept en dan nog niet eens van medeblogggers, maar van hen die in stilte alles meelezen. Ja, ik besef dat ik dit stukje weer te laat heb gepost, want velen hebben vandaag al mijn gastenboek getekend, en uit recente ervaring gezien dat ze de stukje van de vorige dagen niet eens meer lezen. dus dan toch nog wat nieuws. Acher mijn deur zijn ze terug aan het werk gegaan met het opvullen van wat ooit een pleintje moet worden, dus terug veel lawaaihinder allerhande bij het bouwen van nog een paar woningen. mag ik me gelukkig prijzen desttijds een mooie woning gekocht te hebben als ik zie hoe klien deze mensen zullen wonen, enkel met een  carport, en zo bij de buren zonder moeite binnen kijkennd. O ja, ik had het dus over Julien Clerc en ik hoop veilig en wel terug thuis te geraken!

JE THUIS IS WAAR MEN VAN JE HOUDT!

Liefdevolle God, we zullen ze niet vergeten, de mensen die in de oorlog hun leven voor ons op het spel hebben gezet. We zullen ze niet vergeten, de mannen, vrouwen, kinderen, die op transport gesteld werden en zo maar verdwenen zijn. We zullen ze niet vergeten, de mensen die geleden en gebeden hebben om vrede, vrijheid en veiligheid. Dank U wel dat we leven in een land zonder oorlog. Waar je bijna zou vergeten, dat er ook nu weer mensen zijn die zich nergens thuis voelen, opgejaagd en op de vlucht, vol pijnlijke herinneringen. Geef dat we hen zien staan. Dat we samen met hen streven naar vrede, vrijheid en veiligheid voor iedereen. U Barmhartige God bent met ons, ook deze nacht, geef ons kracht tot leven en maak ons tot boodschappers van vrede.

Iedereen nog een mooie voortzetting van deze zegenrijke en liefdevolle zondag.

Vanmorgen op de radio :

"Op empathie staat ook een verjaring!"

Hoe juist... en toch nog nooit gehoord.

Het water is vervuild en het ontbreekt aan drinkwater. Door de dalende prijs van ruwe olie groeit de armoede. Bijna dagelijks worden honderden mensen begraven, omdat de situatie zo sterk is verslechterd. De gemiddelde Congolees is een arme man in een rijk land, met oliereserves. Maar die rijkdom wordt slechts gedeeld door een handvol rijken en machtigen.

Waarom toch lezen we na decennia lang nog altijd deze getuigenissen?!