Herdenken

Ik ben heel blij dat ooit deze foto genomen werd; de foto toont één van de honderden  appelen die mijn vader met veel leifde en zorg heeft gekweekt. Op het hoogtepunt had vader zo een tachtig laagstammen staan, en die brachten zeer veel vruchten voort. We konden de winter overbruggen zonder en zelf maar één te moeten kopen. Vader was ook altijd benieuwd naar nieuwe rassen. Hij at dan ook meerdere appelen per dag, de reden van zijn lange leven, wie zal het zeggen? Helaas is dat nu voltooid verleden tijd. De nieuwe eigenaars hebben alle bomen gerooid; best dat vader dit nooit zal moeten zien. Deze bijdrage, deze foto is dan ook een eerbetoon aan hem!

In de nacht van zaterdag 27 oktober 2018

Op zondag 28 oktober 2018 moeten we alweer de klok een uur achteruit zetten.

Wil je een keuze maken volgend jaar, dat zijn dan de gevolgen voor jullie!

EN ZORGZAAM OMGAAN MET ELKAAR

Op een tekenblad tekende Piet een groot plusteken en legde kleine zus uit: “Dit betekent positief.” Met een veeg plaatste hij er een even groot minteken naast en zei: “Dit betekent negatief.” Zusje Anja bekeek hem met gefronst voorhoofd, dacht diep na, nam de stift en tekende het plusteken met daaronder het minteken. Verbaasd vroeg Piet: “Wat betekent dat?” Glunderend antwoordde zij: “Dat je het positieve altijd moet onderlijnen!”

Op initiatief van een 70-tal Italiaanse vluchtelingen- en andere hulporganisaties werd zaterdag een tafel zonder muren gedekt op de Via della Conciliazione, de laan die rechtstreeks naar het Sint-Pietersplein en de gelijknamige basiliek leidt. Daar kregen 650 noodlijdenden een gratis feestmaal aangeboden. Met het initiatief Tavolata romana senza muri (Romeinse tafel(gezelschap) zonder muren) wordt de aandacht gevestigd op het migratiedrama, verduidelijkt Sabrina Alfonsi. Tegelijk maken wij duidelijk dat wij niet bang zijn voor de religieuze en culturele verschillen, die wij juist als een verrijking willen waarderen.

Het idee voor de 270 meter lange tafel zonder grenzen was afkomstig van de christelijke vrijwilligersorganisatie FOCSIV

 Dit wordt het jaarthema voor de bedevaarten te LOURDES IN 2019.

Wie naar Dadizele gaat, komt gewoonlijk op bedevaart, en na een kop koffie of een pint is het algauw tijd huiswaarts te keren. Maar als jullie er dan toch komen, neem eens de tijd om het Rosarium - gebedspark naast de basiliek - in te lopen en dan vind je halverweg een uitweg naaar een park met vijver, en zo sta je oog in oog met wat ooit het kasteel van Ridder Jan was. Lang was dat een retraitehuiis voor priesters. Een tijd terug is het omgevormd tot Mariënstede, een woonplek voor mindervaliden. Ja, te Dadizele is er dan ook veel te ontdekken, en kan het weten, want nog steeds fier op mijn geboortedorp!

 Oogcontact is de kus van verlegen mensen.

LEEF MEER.

KLAAG MINDER,

GLIMLACH MEER,

STRESS MINDER.
HEB MEER LIEF,

HAAT MINDER..

Wie naar Dadizele gaat, richt er meteen zijn ogen op het Mariabeeld, want mensen komen er op bedevaart. Maar als je er dan toch bent, bestijg dan eens de trappen achter het miraculeuze beeld, en je komt voor het hoogaltaar te staan waar je ook de prachtige brandglasramen kan bewonderen.

 iK WENS JE EEN WIJS HART, ELKE DAG OPNIEUW!

MAAR WAT MET DIE ONTZETTENDE LUCHTVERVUILING?! WIJ ZULLEN WEL KLEINE STAPJES ZETTEN.

die navolging verdienen!

Als vader tot op vandag over iets spijt heeft, is het feit dat hij niet verder mocht studeren, want hij zou heel zeker ingenieur geworden zijn, maar toen hij van het lager af was, begon de oorlog en kon hij gelukkig nog naar de 'vakschool' (technisch onderwijs), ook ergens omdat zijn vader het nut er niet van inzag verder te studeren. In die tijd was weken op het land en bij de boer in de ogen van mlijn grootvader het van het. Ook al kwam de hoofdonderwijzer vaak over de vloer daar vader zelfs een jaar hoger zat in de lagere school. maar mijn grootvader had daar geen oren naar, misschien omdat hij zelf acht jaar soldaat was en aan het front lag.

 Die liefhebbbers?

Binnenkort zijn er weer verkiezingen en gaan we onze stem uitbrengen op mannen en vrouwen die ons mogen vertegenwoordigen in de politiek. We gaan mannen en vrouwen aanduiden waarvan wij weten of minstens denken dat ze opkomen voor wat wij belangrijk vinden. Zij mogen onze spreekbuis zijn in de politiek. Gaan stemmen is dus niet zomaar wat bolletjes gaan kleuren. Je duidt daar aan wie er voor jou in de politiek beslissingen mag nemen. De normen en waarden waar jij voor staat. staan die kandidaten waar jij voor stemt daar ook voor ? Daar dien je goed over na te denken.

Onze brievenbussen krijgen heel wat folders te slikken waarin partijen en kandidaten zichzelf voorstellen, aanprijzen en grote beloftes doen. In heel wat tuinen zetten mensen borden met affiches van familieleden, vrienden of bekenden die deelnemen aan de verkiezingen als een teken van: “Die vertrouw ik, op die kun je gerust stemmen”.