Weg met de treurnis van gisteren.

Filosofische detective in het Amsterdam van de Gouden Eeuw, met de Franse filosoof René Descartes in de rol van de speurder.

Amsterdam, oktober 1634. Naast de Westerkerk wordt een lijk gevonden. In de verse sneeuw is een vreemd symbool getekend en de hand van het naakte lijk omklemt een rapier. Wanneer meer doden onder vergelijkbare, mysterieuze omstandigheden worden aangetroffen, wordt de hulp ingeschakeld van een beroemde inwoner van de stad: René Descartes. De Franse filosoof zet zijn befaamde methode in om het mysterie te ontrafelen.

De gedetailleerdheid waarmee Dooremalen het stadse leven schetst, inclusief een introductie van een hele reeks bekende namen, politiek, geloofskwesties en gewoonten uit de Amsterdamse geschiedenis, maakt dat het verhaal wat langzaam op gang komt, en eerder als een historische roman begint dan als de detective die het verhaal uiteindelijk toch is. Ben je eenmaal door de introductiepagina’s heen, dan komt ineens de spanning om de hoek kijken. Ondanks dat de gedetailleerdheid blijft, is het boek dan snel uitgelezen.

...."Ik zie mijn leven nu als een tweestemmig lied en de tweede stem is verdriet. Soms krijgt verdriet de eerste stem, soms gaat het terug liggen naar de tweede stem, maar het zal er altijd zijn.”

Het waren de woorden van Stefaan Degand tijdens het programma 'Die Huis' die velen hebben geraakt en zich herkenden omdat ook zij een  partner verloren. Zo intrigeerde me ook de echo van Stefaan die ik plaatste: LIEFDE....HEERLIJK ....telkens opniuew herhaalde hij die twee woorden, ondanks alles!

Nu we de totale vrijheid hebben bereikt, heeft het weinig zin meer om over zonden te spreken. Als vanzelf wordt het toch weer interessant om over deugden na te denken: een positieve eigenschap waarover we beschikken of een goede manier van handelen. Rik Torfs treft die deugden aan op onverwachte momenten, wanneer we ons met humor proberen te beschermen, de eindeloosheid van onze wereld toch begrenzen of eenvoudigweg praten met elkaar. Even scherpzinnig als verontrustend beschrijft Torfs hoe wij, hypermoderne mensen, meer mens proberen te zijn en hoe we onderweg het spoor bijster raken. Een teveel aan rationaliteit ligt volgens hem bijna altijd aan de basis van overspannen gevoelens over onszelf en foute inschattingen van de wereld, of het nu gaat over de manier waarop we ons persoonlijke geluk benaderen, over migratie denken of met onze eigen sterfelijkheid omspringen. Net omdat mensen geen rationele of volmaakte wezens zijn, is het beter om van de nood een deugd te maken.

Wanneer Thomas Breens op een mooie lentedag de begrafenis bijwoont van een legendarische leraar wiskunde, ontmoet hij na zoveel jaar een oude studiemakker uit zijn collegetijd, Thierry De Jong.

Thierry is een ambitieuze fotograaf geworden. Hij was een van de zogeheten Golden Boys, een succesklas uit 1981-’82, waaruit ook een beroemd architect, een topman van de Nationale Bank en de Vlaamse minister van Economie zijn voortgekomen.

Hij stelt Thomas voor aan zijn vrouw en zijn zoon en laat hem kennismaken met een briljante vriend, die zijn leven in een rolstoel slijt.

Maar dan wordt er ingebroken in Thierry’s donkere kamer en komen Thomas en zijn vriendin Kristien langzaam maar zeker in een web van de meest gruwelijke intriges terecht.

TROUWENS alle boeken die ik u hier aanbeveel heb ik zelf eerst uitgelezen, en meestal met het puntje op mijn stoel zoals deze hier!