ANDERS

Geachte blogvrienden,

Men noemt me "bedrijfsleider met literaire ambities" of nog misschien "dokter" of "prriester" of "iemand die toch anderen wil helpen".

Allemaal mooie complimenten waar ik mezelf wel ergens in herken en waardoor ik er via het seniorennet nog sterker ga in geloven. Maar het zijn wel levende mensen van dichtbij of veraf die mee gestalte geven aan die droom over vriendschap en liefde.
Alles wat ik noemde vind je terug doorheen de verschillende bijdragen waar ik volledig achtersta, zeker ook achter deze gedachte die ik aangepast  en bijgewerkt doorgeef van onze blogvriedin Karin.

Of ik nu die priester ben , die dokter, de bedrijfsleider, of gewoon een vriend voor jou ... IK WIL ER ZIJN VOOR JOU, zoals ik het hier en ook al elders probeerde

Van elke mens,
die ik in mijn leven ben tegengekomen,
 heb ik mogen leren.
Ik verdien respect en waardering
 van de ander te ontvangen
 en geef dit zelf ook.

Ik verwacht niets van een ander.
Ze kunnen alleen maar zijn wie ze zijn
 en niet wat ik denk
dat ze zouden moeten zijn.
Ik gun de ander de ruimte en
 neem tijd voor de mijne
al heb ik dat laatste moeten leren!

De eenzaamheid is mijn vriend
al mag die eenzaamheid niet te lang duren.
Maar in de gegeven tijd wil ik 
geholpen worden iemand te worden
 zodat ik nog
  meer kan geven dan nemen
en met blijdschap kan genieten en ontvangen.

Het kan zijn, dat er mensen afvallen,
daar zij mij niet accepteren in mijn zijn.
 Er zullen altijd nieuwe en betere komen- of anderen,
om iets van te leren.

Elkaar de ruimte geven
is voor mij iets heel bijzonders 
haast heilig al kan men zich achteraf soms naïef voelen
maar
In een relatie geeft dit
een enorme mogelijkheid tot groei
 en bloeit deze op,
met kleine pasjes.

Soms is dit voor anderen niet goed te begrijpen;
 als zij uit liefde komen
krijgen zij inzicht in mijn gevoel.
Dit hoeven ze niet te begrijpen
 of te volgen,
 maar zullen mij respecteren,
zoals ik ben of wil zijn.

Ieder mens is een eigen ik
en mag op zijn beurt,
 zijn eigen gevoel volgen.
Sluiten wij niet op elkaar aan,
 dan is dit mogelijk en gaat ieder zijn eigen weg.

Ik houd erg veel van mensen,
ondanks dat er enkelen waren,
die mijn vertrouwen
 hebben beschaamd en misbruikt.
Ook dit heb ik zelf in stand gehouden.
Ik ben niet boos op die anderen 
heb het ze ook vergeven,
 omdat ik ervan heb mogen leren.

Het leven is net zo mooi als dat ik dat zelf wil zien,
voelen en genieten.
Maar soms kun je dat pas zeggen na langere tijd
want tijd heelt NIETS.

Toch wil ik ook nog steeds in
de gedachten van anderen meekruipen
om een beetje te begrijpen
hoe zij denken en daardoor
 de band met hen verstevigen.
en ik leef nu.
U ?
sta en leef
in het NU

Beste blogvrienden,

Zij die hier schrijven zijn wellicht ook lezers, gepassionneerd of niet.
Ik beveel deze keer volgend boek aan :

FAMILIEGEHEIMEN
Herinneringen aan een bijzondere jeugd in bezet Nederland
door
MYLENE DRESSLER - 2003


Veel leesplezier, ook bij goede weer!

Misschien moet ik hierover eens uitgebreider schrijven nu het proces tot zijn zaligverklaring aan de gang is.Toch wil ik nog meegeven dat de rechterhand van de missionaris een paar weken terug werd bijgezet in een devotieruimte in zijn geboorteplaats.

... Of hoe een korte fietswandeling kan leiden tot sluimerende ontdekkingen.

Zomaar twee merkwaardige levens aanééngefietst. En nu ga ik eens zelf gaan surfen.

Weet je dan niet, God,
dat kinderen van honger sterven,
en hoe moeilijk zj het hebben
die in de liefde geloven.
God, waar blijf Je? Waarom zwijg Je?
Warom verberg Je je hand en Je gelaat?

Ik zag de man aan het kruis
zachtjes de lippen bewegen en mij onhoorbaar zeggen:
Ik heb geen andere handen, dan die van jou.
Laat jouw hand de mijne zijn,
neem mijn woord op jouw lippen
en ga waar Ik je zend.
Laat Mijn mensen niet langer wachten ...

(gebed in de Graalkapel, Westouter)

Goeie vrienden,


Ik voel nog de warmte op mijn gezicht door die eerste weldoende zonnestralen wanneer ik ,eens niet voor de pc zat, maar heb genoten van een fietstocht van om en bij de 40 km.

Vooral in dit tijdstip van het jaar waar elke bloem je groet, waar struiken en bomen nog getooid zijn met dat frisse lentegroen, dan maakt een uitstap het nog zo aangenaam.

Onderweg zie je eigenlijk alles, wat je wil zien, wat je liever niet tegenkomt of wat onverwacht je aandacht trekt. Over laatste wil ik het even hebben.

Velen kennen wellicht, zeker op landelijke parochies, de houten kruisen die links en rechts op de velden geplaatst worden zo juist voor de aanvang van de vasten. En daar staan dan woorden tot bekering op geschilderd.

Pasen ligt nu al weer efkens achter ons, de kruisen zijn verdwenen en opgeborgen tot volgend jaar, maar op mijn weg deze namiddag kwam ik nog één zo een kruis tegen.
Ik denk dat het er bewust niet weggehaald is, want er staat op te lezen : WEES MILD!

WEES MILD, zo verder fietsende moest ik daar toch over nadenken, Mild in geven als vraag tot de voorbije vastencampagen?
Eigenlijk heb ik gedacht of dit niet juist na de moord op Joe geen kruis was dat opriep tot een persoonlijke verbintenis, misschien te beginnen met MILD TE ZIJN TEGENOVER MEZELF, MEZELF GRAAG TE ZIEN OM ZO ANDEREN TE KUNNEN WAARDEREN.

... En dan opeens,  gedaan met "mediteren", want ik voelde dat ik lek zou rijden ... wat nu, waar naartoe? Nog zoveel km voor de boeg! Ineens schoot me te binnen dat een fietsenmaker op die plaats in de buurt moest wonen. Ik ben er dan maar afgestapt, ergens opgelucht.
De man vroeg hoeveel tijd het mocht duren. Ineens hoorde ik een stem vanbinnen die me zegde "WEES MILD" en ik heb hem in alle rust en vriendelijkheid geantwoord dat hij er zijn tijd mocht voor nemen.

Meteen kwam ik zelf tot rust en zo kan ik in alle rust nog voor de pc deze gedachte achterlaten.

WEES MORGEN OOK MAAR EENS MILD VOOR JEZELF !!!