ONMOGLELIJK

Het feest van Sint Jozef wordt gevierd op 19 maart, het hoogfeest van de Heilige Jozef als bruidegom van de Heilige Maagd Maria.

Jozef was de man van Maria en de (wettige) vader van Jezus. Hij was timmerman in Nazareth. Sint Jozef is de beschermheilige van België en Canada. In Limburg wordt hij vaak liefkozend 'Sint Joep' genoemd. Frans: Saint Joseph, Spaans: San José.

Jozef (bijgenaamd de Timmerman) was volgens de Bijbel de pleegvader van Jezus. Hij was ten tijde van Jezus' geboorte met Maria verloofd, maar had nog geen gemeenschap met haar gehad. Jozef wordt in Mattheus genoemd als zoon van ene Jakob.

De Bijbel vertelt ook dat Jozef een afstammeling was van koning David. Hij was timmerman van beroep. Later wordt hij niet meer genoemd, terwijl Maria dat wel wordt. Mogelijk was hij al overleden toen Jezus optrad. De laatste keer dat hij wordt genoemd in de Bijbel is als Jezus 12 jaar oud is. Maria leefde nog toen Jezus werd gekruisigd. Dit was rond 30 na Christus.

ZALIGE FEESTDAG AAN ALLEN DIE DE NAAM VAN JOZEF DRAGEN OF EEN AFGELEIDE DAARVAN! PROFICIAT!

Een koning lag doodziek in zijn zijden kussens. De artsen stonden om hem heen en ze waren het erover eens dat er slechts één remedie was die redding kon brengen: het hemd van een gelukkig mens moest onder het kussen van de koning worden gelegd. Boodschappers zwermden uit en zochten in iedere stad, in ieder dorp en in iedere hut naar een gelukkig mens. Maar alle mensen die ze ondervroegen hadden niets dan zorgen en ellende. Eindelijk troffen de boodschappers, toen ze de hoop al wilden opgeven, een herder die lachend en zingend zijn kudde hoedde. Of hij gelukkig was? "Ik kan me niemand voorstellen die gelukkiger is dan ik", antwoordde de herder lachend. "Geef ons dan je hemd", riepen de boodschappers.
De herder zei echter: "Ik heb geen hemd." Deze armzalige boodschap, dat de enige gelukkige mens die ze aantroffen geen hemd had, gaf de koning stof tot nadenken. Drie dagen en nachten liet hij niemand aan zijn bed toe. Ten slotte op de vierde dag, liet hij zijn zijden kussens en zijn edelstenen onder het volk verdelen, en, zoals de legende vermeldt, vanaf dat moment was de koning weer gezond en gelukkig.

HET BLIJFT ZO MOEILIJK!

Drie kikkers hielden een wedstrijdje, ze besloten een berg te beklimmen. De hele kikkergemeenschap liep uit om dit te gaan zien. En allemaal riepen ze: “Dat lukt ze nooit!” De eerste kikker die dit allemaal aanhoorde stopte al voordat het startschot klonk, want als iedereen dat riep, dan moest het toch wel waar zijn. De andere twee kikkers begonnen te klimmen. En nog steeds schreeuwde alle kikkers: “Dat lukt jullie nooit, jullie zijn echt dom bezig!” De tweede kikker begon nu ook te twijfelen, zoveel kikkers bij elkaar zouden toch meer weten dan hij in zijn eentje, en ook hij haakte af. Na een tijdje stond de derde kikker aan de top. Hij had zijn klimtocht doorgezet en haalde de top. Iedereen keek elkaar verbaasd aan. De kikker stond boven op de berg in stilte te genieten van het uitzicht. Hij was doof.



 De vierde kikker dat ben ik die op consult bij de speialist ben  in voorbereiding op de operatie.

 FOTOMEDITATIE

1972. De jonge Odran Yates gaat in het klooster, omdat zijn moeder hem ervan overtuigd heeft dat het priesterschap zijn roeping is. Hij begint vol ambitie en hoop aan zijn nieuwe leven, toegewijd aan zijn studie en open voor nieuwe vriendschappen.

Veertig jaar later staat zijn vertrouwen in de Kerk onder grote druk door de vele onthullingen over misbruik. Vrienden van hem zijn voor het gerecht gesleept, collega’s zijn gevangengezet en vele jonge parochianen zijn getekend voor het leven. Odran vermijdt contact met de buitenwereld uit angst voor afkeurende blikken en beledigende opmerkingen. Tot hij gedwongen wordt zijn eigen voetsporen in deze geschiedenis terug te volgen.

Waarschijnlijk één van zijn belangrijkste boeken. Met deze roman gaat Boyne de polemiek die er rond priesterschap is (was) niet uit de weg. De pijnlijke situatie waarin de Kerk de laatste jaren is in verzeild geraakt wordt door op Boyne op een subtiele manier vermeesterlijkt. Via zijn hoofdpersonage (Yates) krijgen we een beeld vanuit een ander perspectief dan bijvoorbeeld; de media. Boyne houdt zich aan zijn door de lezer geliefde vertelstijl en zijn gekende humor, wat dit boek een aangename toets geeft. Zelfs de plotse dood van Johannes-Paulus I, of deze verdacht is of niet, wordt niet geschuwd.

 DAT WENS IK JULIE ALVAST TOE!

Eergisteren belt een kennis aan terwijl ik eindelijk een beetje krachte heb wat kamers mooi te maken na de opname; hij kijkt me een beetje verwonderd aan en dan zegt hij dat hij zijn komst toch had aangekondigd met een smsje. Ik hoef niet te kijken want ik weet dat ik recent geen berichtje heb gekregen. Hij toont zijn gsm en ik lees inderdaad dat hij zou komen, met het uur erbij. Zelf toch even mijn berichtjes gecheckt, maar geen bericht van hem. Ik zeg hem beter op te letten, wetende dat hij nogal verstrooid is.

Gisteren waaide hij blijna letterlijk binnen met al die wind en zegtt dat hij nu wel op tijd is; ik kijk hem vreemd aan en hij zegt dat hij toch een bericht had gestuurd dat hij deze keer om 16.00 u hier zou zijn. Maar ook hier niets te vinden bij me. Hij vindt het verdacht en we zeggen vriendschappelijk tot elkaaar dat we beiden beter onze gsm nakijken, lichtelijk elkaar verdenkend van vergetelheid..

TOT het me te binnen scchiet dat op mijn laatste berichten aan vier mensen niet werden beantwoord, maar dat hoefde ook niet; ik liet heb gewoon weten dat ik geopereerd moest worden. Dan maar één van die gasten opgebeld met de vraag of ze mijn bericht hadden ontvangen, en dat hadden ze en ze hadden ook geantwoord, MAAR dus die antwoorden zijn niet binnengekomen...

IK ZAL DUS MEER GEMIST HEBBEN, en juist in deze periode rond opname en opvvolging! Vandaag dan maar naar een winkel geweest. Ik moet gewoon even mijn gsm hebben uitgeschakeld - wat ik nooit doe - en hups, daar stroomde de vele berichten binnen, de meesten tot steun.

Velen zullen me zeer onbeleefd gevonden hebben dat ik hen niet heb geantwoord!

Hoop is kijken naar morgen,
het droef verleden is voorbij.
Is drang om te zorgen,
soms vechten, zij aan zij.

Hoop is elkaar steeds beleven,
soms een moeilijk samengaan.
Dikwijls is het geven en nemen
en naast elkaar staan.

Hoop dat is het voelen
hetgeen dat in je brandt.
Wat je hart soms doet versnellen,
het is ervaring, ’n strelende hand.

Hoop dat is liefde,
van samen verder gaan.
Nu, morgen, eeuwig,
de handen in elkaar slaan.

beste mensen, zoals je al dan niet kon lezen ... want inderdaad velen lezen nog altijd niet wat er staat, al is een geliefde overleden, ben je op reis, of zelf zwaar ziek ... werd ik verleden week onverwacht maar met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Gisteren werd me bevestigd dat het resultat is dat mijn galblaas moet worden verwijderd, maar dat kan pas half april gebeuren...

ik wou gewoon zeggen dat ik de tientallen mails niet kan beantwoorden die via gastenboek binnnkomen. Dus ik probeer jullie te groeten op tijd al zal het heel wat tijd vergen. Net zoals het tijd zal vergen terug in de kijker te lopen hier via mijn blogs, want je bent zo vlug vergeten! EN de ene zijn dood is oook hier de ander zijn brood, juist daar waar je steun kan gebruiken.

Zes Zaligprijzingen voor de carnavalstijd.

Zalig zij, die om zichzelf kunnen lachen;

zij vermaken zichzelf.

Zalig zij, die zichzelf niet altijd serieus nemen;

zij zullen wijs zijn.

Zalig zij, die zich niet achter een masker hoeven te verbergen: zij worden door hun medemensen zeer gewaardeerd.

Zalig zij, die een muis van een olifant kunnen onderscheiden:

zij zullen in het leven veel bereiken.

Zalig zij, die kleine dingen serieus nemen en grote problemen positief benaderen: zij zullen voor gepieker gespaard blijven.

Zalig zij, die in ieder mens een beeld van God zien: zij zijn mensen met wie men graag te maken heeft.

Hebben zich erge pijnen ontwikkeld die maar niet overgingen, ook niet op zaterdag! Op zondag dan maar naar de apotheker van wacht geweest in de veronderstelling dat ik leed aan zware ontsteking, en dat oploszakjes Movicol de redding zouden brengen., maar niets hielp; het werden slapeloze nachten zo ook op zondag. Vandaar dan naar de huisarts die me doorverwees naar het ziekenhuis waar ik dus tot kort voor deze verbleef! Om er te wachten te wachten, proberen te slapen in helverlichte kamer met snurkend iemand naast me. Om dan op vijf uur gewekt te worden voor bloedafnames en nemen bloedruk. Het enen onderrzoek volgde het andere op, soms wel met anderhalf uur tussentijd. En telkens verrliepen de resultaten negatief af, ook toen er een tweede dokter haast eiste nadat een MRIscan genomen werd, maar nog steeds geen resultaat waar men iets mee aankon. Dan deze morgen nog maar eens echo met mijn vriendelijke vraag of ik aub naar huis mocht... Het is ondertussen weer vrijdagavond laat, en nog altijd geen idee van wat me te wachten staat, of zullen ze dan ook gaan snijden in maag ... Het laatste wat ik hoorde in alle stilte..

De reden dat ik jullie niet kon beantwoorden , want ik kon amper mijn spullen pakken, zo vlug moest ik naarr spoed, en wat heb ik me er verveeld.

Geen woorden vandaag, maar dit beeld zijn we helaas al vergeten...

.Deze Koptische christenen werden onthoofd...

 het dorp waar deze mensen het leven lieten is ondertussen een bedevaartsoord geworden.