Geloof in eigen kunnen!

 FOTOMEDITATIE

1972. De jonge Odran Yates gaat in het klooster, omdat zijn moeder hem ervan overtuigd heeft dat het priesterschap zijn roeping is. Hij begint vol ambitie en hoop aan zijn nieuwe leven, toegewijd aan zijn studie en open voor nieuwe vriendschappen.

Veertig jaar later staat zijn vertrouwen in de Kerk onder grote druk door de vele onthullingen over misbruik. Vrienden van hem zijn voor het gerecht gesleept, collega’s zijn gevangengezet en vele jonge parochianen zijn getekend voor het leven. Odran vermijdt contact met de buitenwereld uit angst voor afkeurende blikken en beledigende opmerkingen. Tot hij gedwongen wordt zijn eigen voetsporen in deze geschiedenis terug te volgen.

Waarschijnlijk één van zijn belangrijkste boeken. Met deze roman gaat Boyne de polemiek die er rond priesterschap is (was) niet uit de weg. De pijnlijke situatie waarin de Kerk de laatste jaren is in verzeild geraakt wordt door op Boyne op een subtiele manier vermeesterlijkt. Via zijn hoofdpersonage (Yates) krijgen we een beeld vanuit een ander perspectief dan bijvoorbeeld; de media. Boyne houdt zich aan zijn door de lezer geliefde vertelstijl en zijn gekende humor, wat dit boek een aangename toets geeft. Zelfs de plotse dood van Johannes-Paulus I, of deze verdacht is of niet, wordt niet geschuwd.

 DAT WENS IK JULIE ALVAST TOE!

Eergisteren belt een kennis aan terwijl ik eindelijk een beetje krachte heb wat kamers mooi te maken na de opname; hij kijkt me een beetje verwonderd aan en dan zegt hij dat hij zijn komst toch had aangekondigd met een smsje. Ik hoef niet te kijken want ik weet dat ik recent geen berichtje heb gekregen. Hij toont zijn gsm en ik lees inderdaad dat hij zou komen, met het uur erbij. Zelf toch even mijn berichtjes gecheckt, maar geen bericht van hem. Ik zeg hem beter op te letten, wetende dat hij nogal verstrooid is.

Gisteren waaide hij blijna letterlijk binnen met al die wind en zegtt dat hij nu wel op tijd is; ik kijk hem vreemd aan en hij zegt dat hij toch een bericht had gestuurd dat hij deze keer om 16.00 u hier zou zijn. Maar ook hier niets te vinden bij me. Hij vindt het verdacht en we zeggen vriendschappelijk tot elkaaar dat we beiden beter onze gsm nakijken, lichtelijk elkaar verdenkend van vergetelheid..

TOT het me te binnen scchiet dat op mijn laatste berichten aan vier mensen niet werden beantwoord, maar dat hoefde ook niet; ik liet heb gewoon weten dat ik geopereerd moest worden. Dan maar één van die gasten opgebeld met de vraag of ze mijn bericht hadden ontvangen, en dat hadden ze en ze hadden ook geantwoord, MAAR dus die antwoorden zijn niet binnengekomen...

IK ZAL DUS MEER GEMIST HEBBEN, en juist in deze periode rond opname en opvvolging! Vandaag dan maar naar een winkel geweest. Ik moet gewoon even mijn gsm hebben uitgeschakeld - wat ik nooit doe - en hups, daar stroomde de vele berichten binnen, de meesten tot steun.

Velen zullen me zeer onbeleefd gevonden hebben dat ik hen niet heb geantwoord!

Hoop is kijken naar morgen,
het droef verleden is voorbij.
Is drang om te zorgen,
soms vechten, zij aan zij.

Hoop is elkaar steeds beleven,
soms een moeilijk samengaan.
Dikwijls is het geven en nemen
en naast elkaar staan.

Hoop dat is het voelen
hetgeen dat in je brandt.
Wat je hart soms doet versnellen,
het is ervaring, ’n strelende hand.

Hoop dat is liefde,
van samen verder gaan.
Nu, morgen, eeuwig,
de handen in elkaar slaan.

beste mensen, zoals je al dan niet kon lezen ... want inderdaad velen lezen nog altijd niet wat er staat, al is een geliefde overleden, ben je op reis, of zelf zwaar ziek ... werd ik verleden week onverwacht maar met spoed opgenomen in het ziekenhuis. Gisteren werd me bevestigd dat het resultat is dat mijn galblaas moet worden verwijderd, maar dat kan pas half april gebeuren...

ik wou gewoon zeggen dat ik de tientallen mails niet kan beantwoorden die via gastenboek binnnkomen. Dus ik probeer jullie te groeten op tijd al zal het heel wat tijd vergen. Net zoals het tijd zal vergen terug in de kijker te lopen hier via mijn blogs, want je bent zo vlug vergeten! EN de ene zijn dood is oook hier de ander zijn brood, juist daar waar je steun kan gebruiken.

Zes Zaligprijzingen voor de carnavalstijd.

Zalig zij, die om zichzelf kunnen lachen;

zij vermaken zichzelf.

Zalig zij, die zichzelf niet altijd serieus nemen;

zij zullen wijs zijn.

Zalig zij, die zich niet achter een masker hoeven te verbergen: zij worden door hun medemensen zeer gewaardeerd.

Zalig zij, die een muis van een olifant kunnen onderscheiden:

zij zullen in het leven veel bereiken.

Zalig zij, die kleine dingen serieus nemen en grote problemen positief benaderen: zij zullen voor gepieker gespaard blijven.

Zalig zij, die in ieder mens een beeld van God zien: zij zijn mensen met wie men graag te maken heeft.

Hebben zich erge pijnen ontwikkeld die maar niet overgingen, ook niet op zaterdag! Op zondag dan maar naar de apotheker van wacht geweest in de veronderstelling dat ik leed aan zware ontsteking, en dat oploszakjes Movicol de redding zouden brengen., maar niets hielp; het werden slapeloze nachten zo ook op zondag. Vandaar dan naar de huisarts die me doorverwees naar het ziekenhuis waar ik dus tot kort voor deze verbleef! Om er te wachten te wachten, proberen te slapen in helverlichte kamer met snurkend iemand naast me. Om dan op vijf uur gewekt te worden voor bloedafnames en nemen bloedruk. Het enen onderrzoek volgde het andere op, soms wel met anderhalf uur tussentijd. En telkens verrliepen de resultaten negatief af, ook toen er een tweede dokter haast eiste nadat een MRIscan genomen werd, maar nog steeds geen resultaat waar men iets mee aankon. Dan deze morgen nog maar eens echo met mijn vriendelijke vraag of ik aub naar huis mocht... Het is ondertussen weer vrijdagavond laat, en nog altijd geen idee van wat me te wachten staat, of zullen ze dan ook gaan snijden in maag ... Het laatste wat ik hoorde in alle stilte..

De reden dat ik jullie niet kon beantwoorden , want ik kon amper mijn spullen pakken, zo vlug moest ik naarr spoed, en wat heb ik me er verveeld.

Geen woorden vandaag, maar dit beeld zijn we helaas al vergeten...

.Deze Koptische christenen werden onthoofd...

 het dorp waar deze mensen het leven lieten is ondertussen een bedevaartsoord geworden.

Het grootste geschenk

dat je iemand

kan geven

is oprechte aandacht en liefde.

Ben jij ook zo goedgelovig dat je meteen alles laat vallen om in te gaan op de verrlangens en grrillen van een ander, om dan te moeten constateren dat je weer eens bedrogen bent, dat er ook nu weer met jouw gevoelens werd gespeeld, ook al leek de ander nog zo gelovig in zijn bedoelingen en wensen? Ik zal het wel te 'danken' hebben aan mijn goede opvoeding zeker waar ik leerde dat een JA en JA is?!

De meester merkte dat veel inwoners van zijn dorp bezeten waren van geld, en dat deze geldzucht dikwijls ten koste ging van de overige dorpelingen en vele ruzies bracht. Hij riep iedereen bijeen en zei: "Het fortuin van de mens is als een draaiend wiel. Hij die bovenaan zit en lacht is een dwaas, want zodra het wiel begint te draaien, kan hij lager terechtkomen dan degene om wie hij zo lachte. Wie onder aan het wiel ligt en zijn lot beweent, is ook een dwaas. Juist het feit dat hij zich op de laagste plaats bevindt, betekent dat zodra het wiel zich in beweging zet, zijn kansen verbeteren. Beiden zouden zich de gedachte eigen moeten maken dat het fortuin is als een spinnewiel, zonder blijvende waarde voor de mens die zich op de rand van het wiel ophoudt. Alleen de mens die zich in het middelpunt van het wiel bevindt, ontvangt de waarde die eeuwig is.

Wouter Schoutteten (32) uit Sint-Eloois-Winkel kreeg de titel van UNIZO West-Vlaanderen dankzij zijn creatieve vorm van ondernemen met zijn Kortrijks illustratiebedrijf Het Graafschap.

De vroegere Wevelgemnaar maakt unieke illustraties voor grafici, marketeers, communicatiemakers en andere professionals en heeft nog maar sinds oktober 2018 zijn atelier in de Groeningestraat in Kortijk. Tekenen in ‘opdracht van’ is dus de hoofdactiviteit van Wouter, maar daarnaast kan je hem ook aan het werk zien als live-tekenaar tijdens vertelvoorstellingen en organiseert hij groepsworkshops in zijn zeefdrukatelier ‘De Tafel van Zeven’. Wouter maakte indruk met zijn onderneming en werd daarmee beloond tot Starter van het Jaar in West-Vlaanderen. Hij strijkt een cheque op van 500 euro en Het Graafschap stoot als West-Vlaamse laureaat door naar de nationale verkiezing. Op 21 februari wordt die nationale winnaar bekendgemaakt. “Uiteraard hoop ik op de trofee, maar ik ben ook al tevreden dat ik in de provincie erkenning krijg voor mijn werk”, blijft Wouter bescheiden. “Opdrachten waarbij ik mijn stijl mag ontwikkelen doe ik het liefst. Hoe meer vrijheid je krijgt, hoe plezanter. En meestal levert dat ook het beste resultaat op.”

Juryvoorzitter Andreas Verledens verklaart de keuze voor Het Graafschap als West-Vlaamse Starter van het Jaar: “Wouters businessplan zit goed in elkaar en hij heeft potentieel om te blijven groeien. Zijn expertise, enthousiasme en creativiteit zal hopelijk veel kandidaat-starters aanzetten om de stap te zetten naar het ondernemerschap”, aldus Andreas. “Met deze wedstrijd wil UNIZO aandacht vragen voor het economisch belang van sterke en ambitieuze starters. De winnaars vervullen ook een ambassadeursrol waarmee ze andere beginnende ondernemers kunnen inspireren.”

Het was voort mij ontroerend dit op het radionieuws te horen! Ga zeker eens naar zijn website Het graafschap en wie weet heeft hij ideeën voor jou!