ONDERHUIDS - Nicci FRENCH

Er is een groot verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn, al kunnen die beiden soms wel samen gaan. Bij deze maak ik van de gelegenheid gebruik om te zeggen dat alles goed gaat met me, want toen ik recent een foto heb geplaatst van een gast die alleen op een trap zat, zich afvragend of hij nog wel vrienden had, waren een paar onder jullie die dachten jullie steun nodig te hebben of in elk geval een goede partner. Het thema blijft me bezig houden omdat ik zo veel dingen lees en zie hoe mensen niet langer lijken mee te tellen als ze alleen zijn, ook al hebben ze zo veel genaamde vrienden op sociale media. Maar het blijft hoe langer hoe moeilijker ook deze mensen van vlees en bloed te ontmoeten, van hart tot hart zodat er misshien wel iets kan groeien! Onderstaande foto was weer eens zo een schreeuw van iemand die wel zegt dat hij mooi en intilligent is, maar weer uitziet naar een Valentijn zonder tegenpool. Misschien zoeken die mensen ook in een vijver die voor hen te jong is... Ik hoop zo aan bepaaalde mensen een antwoord te hebben geboden, want ik voel me als een vis in het water.

Goeie dag!

Zieken en mensen met een beperking krijgen in Lourdes voorrang, altijd en overal! Het is hét voorbeeld van evangelische inzet en diaconie: zien wat jongeren maar ook verpleegkundigen en brancardiers in Lourdes waarmaken, de klok rond en elke dag opnieuw, mét de glimlach. Naast deze inzet trof ons ook de ‘verbondenheid’. Ieder vertrekt met zijn eigen rugzakje. Maar je draagt het nooit alleen in Lourdes. Je beleeft er vriendschap, zorgzaamheid voor elkaar, er worden zalige gesprekken gevoerd, er wordt plezier gemaakt… Het ‘samen’ zorgt ervoor dat je vol vreugde huiswaarts keert, met een verbondenheid die lang, zéér lang zal blijven nazinderen. Als je in Lourdes bent geweest, keer je ‘een beetje anders’ terug. En ik kan dit getuigen, want ik was er drie maal als brancardier en bedevaarder.

 Wie onbetrouwbaar is, gaat aan zijn oneerlijkheid ten onder.

ZO KORT, ZO KOUD, ZO WIT EN NAT, MAAR MET EEN GEUR NAAR LENTE!

Geweld kan ook een schreeuw zijn

van mensen die ten einde raad zijn,uitzichtloos.

Die niet gehoord worden.

Die niet meetellen. Er niet bij horen.

Je oogopslag verraadt verdriet.
Je mond zegt dat soort zaken niet.
Je houdt je flink en strekt je nek
en houdt jezelf weer voor de gek.

Yvonne Mulder

Gelezen op de OLV-kalender. En het raakte me wel... Het raakt heel velen denk ik.

Daarom plaatste ik het hier...

Geschiedenis is ook geschiedenis van bewegingen.
In de negentiende eeuw: de arbeidersbeweging.
In de twintigste eeuw: de Vlaamse beweging, vrouwenemancipatie, burgerrechten, mei68, ...
En telkens waren er "weldenkende" politici die dit niet realistisch of overdreven of te duur vonden. En die dachten, het gaat wel voorbij.

En nu met de klimaatbeweging is het weer van hetzelfde. Een wetenschappelijk wereldwijd ondersteund feit stelt men zelfs ter discussie. Of men zegt dat de jeugd maar braaf moet studeren en het dan maar zelf moet oplossen.
Er is zoiets als de verkeerde kant van de geschiedenis.

Het was hartverwarmend te Brussel zondag. Een waardige manifestatie (pech voor de Brusselse vuilnisdienst, weer geen werk vandaag) met mensen van alle leeftijden, veel gezinnen, veel kinderen. Geen angstige, maar een positieve sfeer. Wel de macht van het aantal tonen en...dit stopt niet.
Er worden geen extreme dingen gevraagd. Alleen dat ons land doet wat zoveel Europese landen al doen.
Er is zoiets als de juiste kant van de geschiedenis.

leven

en als jij toch daarna
en verder en nabijer
bij iemand en bij ons
klinkt het toch niet voorgoed

en dieper en nabij
jij bent toch nog zo levend
en eindeloos onnoembaar
jij bent weer en voorgoed

of als je toch nabij bent
dan klinkt het als een morgen
die onze ochtenden voortaan
zo heerlijk kan verzorgen

en als je er weer bent
die ochtend van weleer –
ben jij dan niet het licht
een stukje van de Heer…

Jan Coghe

Heel herkenbaar! Gelukkig ben ik niet de enige!

Het is helaas een harde realiteit in deze maatschappij, zeker op dagen als Valentijd, en dat terwijl we zot gemaakt worden door de sociale media allerhande. Maar eens de laptop dicht, zitten velen voor zich uit te staren, weliicht  met de grote vraag:waarom word ik niet aanvaard zoals ik ben?! Waarom zijn mensen die alleen zijn om welke omstandigheden dan ook, zelf vaak een voorwerp van spot, haat en pesten? Zo vele vragen. Misschien omdat de verbondenheid is weggevallen daar vereinigingen afsterven, en elk op zich wordt teruggeworpen. het zijn slechts enkele bedenkingen. Ja, zoals in het fotootje: WAAR ZIJN MIJN VRIENDEN GEBLEVEN?!

2 februari, Maria Lichtmis.

Opdracht van Jezus in de tempel.

We vieren dat Jezus, zoals elk joods jongetje, toegewijd wordt aan God.
Op de icoon wachten Simeon en Hanna op Jezus in de tempel.
Simeon had van de heilige Geest de belofte ontvangen dat hij niet zou sterven vóór hij de Messias had gezien.
Nu neemt hij het Kind in zijn armen en jubelt van vreugde:
"Nu laat u Heer uw dienaar in vrede heen gaan, zoals u hebt beloofd. Want met eigen ogen heb ik de redding gezien die u bewerkt hebt ten overstaan van alle volken.
Een licht dat geopenbaard wordt aan de heidenen en dat tot eer strekt van Israël uw volk". ( Luc. 2, 29-32 )

Wat is de betekenis vandaag van Maria Lichtmis voor ons?
Maria draagt Jezus, het Licht, letterlijk de wereld in.
Traditioneel worden op Lichtmis kaarsen gewijd voorafgaand aan de Eucharistie, die wij aansluitend in processie naar de kerk dragen.

En natuurlijk worden in de meeste huiskamers pannenkoeken gebakken!

Al-Sisi, de President van Egypte, richt zich tot een groep jongeren met de boodschap : als jullie naar Europa gaan, pas jullie dan aan de lokale gewoontes en de lokale cultuur aan en eis niet dat de Europeanen zich aanpassen aan jullie gewoontes.

Dit zou wereldwijd moeten verspreid worden…

Vandaag is het de officiële feestdag van Don Bosco. Hij werd op 16 augustus 1815 vlakbij Turijn geboren in het Noord-Italiaanse stadje Castelnuovo d'Asti (nu: Castelnuovo Don Bosco). Voor zijn tijd had hij bijzondere opvattingen over zending en apostolaat. Hij maakte gebruik van alle menselijke middelen om het hart van anderen open te maken voor het evangelie. Hij kon goochelen, was acrobaat en atleet: voor een priester destijds bepaald ongewone eigenschappen. Maar hij was ervan overtuigd, dat de kerk van zijn dagen zich teveel richtte tot het verstand van de mensen en te weinig tot het hart.

Vanaf zijn priesterwijding in 1841 werkte hij in de achterbuurten van Turijn. Hij ontpopte zich als een geniaal pedagoog, wist door zijn onvermoeibare hartelijkheid en optimisme jongens aan zich te binden, maakte ze vertrouwd met de waarde van het evangelie en stichtte een plaatselijk bibliotheek, die uit zou groeien tot de Italiaanse jeugdbibliotheek. 

Om nog meer tot uitdrukking te brengen dat de zorg voor de jeugd een uitdrukking was van Gods zorg voor de mensen, stichtte hij voor mannen de Congregatie der Salesianen (1859) en voor vrouwen de Dochters van Maria (1872). Na een liefdevol leven vol inspanning, waarbij hij veel tegenwerking had moeten overwinnen en had moeten oproeien tegen allerhande vormen van onbegrip in de eigen kerk, stierf hij op 72-jarige leeftijd. Hij kreeg de eretitel mee van 'koning van de straatjongens en apostel van de verwaarloosde jeugd'. Naar hem zijn de Don-Boscohuizen voor jongeren genoemd.

Als je elkaar niet begrijpt door te spreken,

kan je alleen maar spreken in tederheid.

Dank je wel aan iedereen die een stukje inspiratie is,
die op zijn of haar unieke manier het leven zoveel mooier maakt,
voor ieder van jullie die liefde laat stromen door het leven,
die energie, kracht, dankbaarheid, warmte, genegenheid,
vriendschap, geborgenheid en nog zoveel meer moois deelt...
Jullie zijn allen een deel van het grote geheel en elk deel is
even belangrijk want wij zijn het met z'n allen die samen
het leven zo mooi en waardevol maken...xxx

EEN GENEZEN MENS IS DIKWIJLS OOK EEN GENEZEN GEZIN.

EN ELKE MENS DIE GENEZEN WORDT MAAKT LIEFDE ZICHTBAAR,

TASTBAAR EN VOELBAAR OP DEZE AARDE.

Nu de nieuwbouw van het WZC, een bijkomend verdiep, eindelijk is afgerond en de bewoners hun kamer hebben betrokken - voor velen een tweede verhuis in zeer korte tijd - was het moment aangebroken om de nieuwe vleugel in te zegenen. Dit gebeurde afgelopen week. Ook al hebben de zusters alles uit handen gegeven aan derden, zijn zowel personeel, bewoners en hun famile blij dat die zusters nog dagelijks over de vloer komen, een handje toesteken of eenzame bejaarden bezoeken! Hierbij een sfeerbeeld. Het is voorwaar een mooi gebaar dat er nog tijd gemaakt wordt deze vleuge in te zegenen met dank aan de pastoor van Dadizlele.

 voor het gedooid is en regent....