Een compliment

Christensoldaten hoeven zich geen zorgen te maken over het afmaken van moslims, zegt men. Een dood voltrokken in de naam van Christus is geen zonde. Maar kan God het leven zo bedoeld hebben dat het onnodig kan worden genomen, al gaat het om een Turk? Ook Turken geloven in die ene God, die net zo goed het leven aan Turken als aan christenen heeft gegeven en die het dus niet goed kan vinden dat Zijn werk wordt vernietigd al is het voor een goede zaak.

Het gekroonde beeld van de Onze-Lieve-Vrouw van DADIZELE(BE),

een zeer populair bedevaartsoord.

 komt alles terug...

 We naderen helaas het einde van deze bijzondere bedevaartsmaand te DADIZELE met heel veel bedevaarders!

Almachtige God, dit is de dag waarop Gij ons voor ogen houdt
dat uw Zoon in heerlijkheid naar U is toegegaan.
Zijn verheffing is onze hoop;
nu reikt de aarde tot de hemel.
Geef dat wij trouw zijn aan zijn opdracht,
dat wij zijn liefde en verlossing
bereikbaar maken voor elkaar.

Vandaag aan de grot in Lourdes geen klimaatspijbelaars noch gele hesjes,

maar 50-tal kinderen uit Parijse klassen zitten op de grond om de Rozenkrans te bidden.

Sta op voor oude mensen en betoon hun respect.

Toon ontzag voor je God. Ik ben de HEER.

Toen ik de eerste zin las, dacht ik meteen aan oudere mensen op de bus, maar toen ik verder las zag ik dat het een bijbeltekst is.

  En zeker in onze dagen nog zeer actueel!

De British Library en de Bibliothèque nationale de France digitaliseerden 800 manuscripten uit hun collecties.

Monnikenwerk verwijst naar monniken die in de scriptoria of ateliers van hun abdij handschriften kopiëerden. De handschriften werden dikwijls verfraaid met versieringen: miniaturen (schilderijtafereel in het klein), initialen (versierde beginletter van een hoofdstuk) en marginalen (decoraties in de rand). Dankzij een samenwerking tussen de British Library en de Bibliothèque nationale de France zijn er maar liefst 800 manuscripten digitaal te bewonderen.

De 800 manuscripten, gedateerd tussen 700 en 1200, zijn online beschikbaar en doorzoekbaar op thema's, auteurs, plaatsen en eeuwen.

Bekijk eens de outfit waarmee een dertiger toen op kraambezoek ging…
Netjes gepoetste schoenen, wit hemd, das, stijlvolle sokken. Als je vandaag aan een materniteit zou gaan staan en de outfits van de papa’s en dooppeters (of hoe noemen ze dat tegenwoordig ?) zou bekijken… dan zie je gescheude jeans en een slobbertrui en zeker geen kousen... O ja, die man dat is mijn vader....

We vernemen vandaag dat de paters Salesianen deze zomer Kortrijk zullen verlaten. Hoe betekenisvol is de Salesiaanse Gemeenschap voor de school, voor Sint-Anna? Hier ademt Don Bosco. Na 91 jaar lijkt het alsof de geschiedenis een wending neemt. Ongetwijfeld zullen zij hun hartelijkheid en warmte achterlaten. Zal het klokje van de kapel nog luiden? We zullen hen missen.
Foto uit de jaren 30 werd ons recentelijk bezorgd door de familie van Frans Picarelle, oud-leerling uitgangsjaar 1942. Zelf heb ik drie jaren doorgebracht als intern, later als lid van de Oud-leerlingenbond. Don Bosco was zo veel meerr dan een school, het was spelen, sporten, bidden en bezinnen, het was opvoeden!

Die appel...

Noemt men het officieel een loods, voor mijn vader was dit 'het kot', de plaats waar hij altijd bezig was als hij niet op het land was. Het kot stond dan ook vol met allerhande machines, de meeste zelf gemaakt met bv. een gerecycleerde motor. De plaats waar hij laste en zo dingen maakte als poorten. De plaats waar hij jaren doorbracht met het herstellen van wagens voor familie en vrienden. De plaats waar hij aan het foefelen was. Kwam iemand langs, dan was het antwoord van moeder steevast: hij zit wellcht in het kot als je hem niet ziet op het land... Dit alles is nu voorbij en het kot heb ik nooit zo leeg gezien. Amaai de huurders van hun  nieuwe woning die enkel er hun wagen in kwijt kunnen.

Op foto zie je de poort en de rozenboog die hij maakte. een gelijkaardige veel grotere poort bevond zich naast de woning aan de voorkant met een lange oprit. Daar wachten vooral op zaterdagnamiddag vele wagens hun beurt af...

Dromen heeft te maken met geloven.
Geloven in een toekomst.
Geloven dat het beter kan.
Geloven dat het licht wordt na het duister.
Geloven dat er een morgen komt na elke dag.

Dromen zijn als gevleugelde toekomstbeelden.
Ze vliegen soms onbereikbaar voor en boven je uit.
Als fladderende mussen van alledaagse wensen.
Of als sierlijke meeuwen op de wind,
als dagdromen of wensen van geluk.

En soms even,
hoog boven alles uit,
bijna onzichtbaar,
een machtige adelaar gedragen op krachtige vleugels.

Je diepste verlangen
dat boven alle menselijke overwegingen uitstijgt,
soms even duidelijk zichtbaar.

Er was 25 jaar en 1,4 miljoen euro voor nodig, maar de Augustijnenkerk op de campus van het Klein Seminarie aan de Zuidstraat te Roeselare is volledig gerestaureerd. De scholen kozen er indertijd bewust voor de kerk, die dateert uit de eerste helft van de achttiende eeuw, niet om te vormen tot klaslokalen, refter of turnzaal, maar in stand te houden als kerk. Dat blijft haar hoofdbestemming, maar het beschermde gebouw zal voortaan ook worden ingezet voor concerten, lezingen en tentoonstellingen.

Naast de officiële opening, waar onder andere minister-president van de Vlaamse regering Geert Bourgeois en Lieven Boeve, topman van het katholiek onderwijs, aanwezig waren, staan dit weekend nog twee activiteiten gepland in de Augustijnenkerk. Op zaterdag 18 mei was er om 20 uur een eerste concert ‘Resonantie in tijd en ruimte’ en zondag 19 mei werd tijdens de vespers om 17 uur het gerenoveerde glasraam van Sint-Augustinus ingezegend door bisschop van Brugge Lode Aerts.

De foto lokte me de reactie uit : ADAM en EVA of de VERBODEN VRUCHT.

Maar ik hou het zoals een paar dagen terug bij ECHTE LIEFDE!

Het was het woord waar ik nog op hamerde in het begin van mijn bloggen omdat ik in die tijd veel mensen tegenkwam die meer dan gewone aandacht konden gebruiken, denk maar even terug aan de jonge gast die hier even vertoefde, rechtsreeks komende van een instelling..

En ondanks alles zal ik blijven hameren op diezelfde nagel: geef aandacht aan mensen in welke situatie ook mogen verkeren. Onze leefomgeving zou minder verzuurd zijn.

Aandacht, niet enkel voor jongeren, maar ook hoe langer hoe meer voor onze ouders die in een WZC vertoeven, vul maar aan.

AANDACHT wordt dan vertaald in onderstaande benamingen, maar o zo belangrijk!

De tegenkantingen tot grof geweld tegen personen met zelfde geaardheid zijn nog nooit zo groot geweest, en dan beweren we in een vriijere wereld te leven. Terwijl oprechte liefde en vriendschap tussen twee mensen van hetzelfde geslacht zo mooi kan zijn. Een paar bedenkingen toen ik deze mooie foto zag... Toevallig internationale dag tegen homohaat...