DE HAND VAN ST- EUPHEMIA PIP Vaughan - Hughes

Eén van de meest gewijde, folkloristische broden is dat van Sint Hubertus, patroon van de jagers die zijn feestdag viert op 3 november. Vroeger leidde men jachthonden de kerk in om ze te laten zegenen op Sint Hubertusdag. Dit werd gezien als voorbehoedmiddel tegen hondsdolheid. Om diezelfde reden at men die dag de door de kerk gewijde Sint Hubertusbroodjes.

‘Toen de Heilige Hubertus op zekere dag aan het preken was (ongeveer het jaar 730), begon een vrouw, die door de kwade geest bezeten was, zo te razen en te tieren, dat dit onder het gehoor een grote opschudding verwekte. Toen de Heilige Hubertus merkte, hoe de duivel door deze vrouw zijn bekeringswerk wilde beletten, deed hij haar tot zich komen en, vertrouwende op de almacht Gods, maakte hij over haar het H. Kruisteken en tikte haar tegen de wang zonder daarbij verder een woord te spreken. De vrouw viel als dood ter aarde, doch nadat zij zo enige tijd gelegen had, begon haar een golf etter uit de mond te stromen, waarna de boze geest haar uit het lichaam vlood. Aldus zegt de Legende der Heiligen.'

Wanneer mijn werk gedaan zal zijn,
Mijn adem stil, mijn ogen dicht,
Geneest mij van de laatste pijn
Dit nooit verloren vergezicht:

Er leeft een God, die alles schiep
Wat zichtbaar en onzichtbaar is.
Die mij tot zijn aanschouwing riep
Uit ondoorgrondbre duisternis.

Voorafgetekend loopt zijn pad
Dwars tegen mijn begeerten in,
Doch die ik 't liefst heb liefgehad
Gaf aan mijn heil zijn eerst begin.

 Anton van Duinkerken (1903 – 1968)

JIJ

jij bent onvergetelijk geworden
in ons leven.
Je zult altijd in onze gedachten zijn.
Wij zullen nog van je dromen
en je stem nog horen.
Wij kunnen niet begrijpen
dat jij weg bent voorgoed.

Jij bent onvergetelijk geworden
in ons leven.
Jij zult altijd met ons meegaan
op onze levensweg.
Wij zullen heimwee naar je hebben.
Wij hadden je langer willen vasthouden.
Wij hadden je nog zoveel willen vragen.
Jij blijft een litteken
in ons bestaan.

Jij blijft een teken
van liefde in ons leven.
Aan jou zullen wij ons optrekken.
Jou gedenkend zullen wij groeien
en sterk worden.
Wij zullen proberen om
vol levensmoed verder te gaan.
Jij onzichtbaar bij ons.

HULDE AAN DE THUISZORG-ENGELEN !

Begint de dag nog maar net te krieken,
dan dalen op snelle engelenwieken
de thuiszorg-engelen in ons buurtje neer.
Wat voor dag het mag wezen, ze zijn er weer.

Draai ík me nog eens om in m'n bed,
zíj bestormen al de seniorenflat,
en met een lief woord of gebaar
staan zij altijd voor iedereen klaar.

,,Dag mevrouw Jansen, wat zit u te gapen,
hebt u niet zo goed geslapen ?
zo, eerst maar even de steunkousen aan,
dan kunt u weer een beetje lopen en staan.”

,,Goede morgen, meneer van Dalen, eerst uw pillen,
voordat meneer Parkinson uw handen laat trillen.”
Met raad en daad staan zij paraat,
voor iedereen in de flat en in de straat.

,,Dag meneer Smit, laat ik nou weer niet vergeten,
om eventjes netjes uw bloeddruk te meten.
Hebt u trouwens uw plaspil al op ?
doen hoor, anders loopt de druk teveel op.”

,,En mevrouw van der Linden,
hebt u uw bloedverdunner kunnen vinden ?”
Die thuiszorg-engelen willen er echt voor gaan,
gewoon…helemaal niet, een zware baan.

Zelf zullen zij nooit naar een complimentje hengelen,
dan geef ik het:

HULDE AAN DE THUISZORG-ENGELEN !!!

Deze week nam Divock Origi (24) van Liverpool het in de Champions League op tegen KRC Genk, de ploeg waar hij als jonge snaak uitgroeide tot topvoetballer — ook zijn vader Mike schitterde drie seizoenen bij de Limburgse club. Alle ogen in het stadion waren dus op hem gericht, zo besefte Origi, een Belg van Keniaanse afkomst. Toch liet hij zich absoluuut niet van de wijs brengen.

‘Door mijn geloof kan ik alles een plaats geven. Ik zweef niet als het lekker loopt, maar ik zit ook niet in de put als het vierkant draait’, zei hij in Het Nieuwsblad. ‘Het geloof biedt me stabiliteit. Het is mijn kracht en mijn motor. Ik bid en mediteer elk dag. Omdat ik dankbaar ben voor het leven dat ik kan leiden.’

 dan is het tijd voor lekkere soep en heerlijke groenten toch?! 

Mijn moeder werkte uren voor een smakelijke verse groentensoep!

 dan zat ik nu niet met een grote verkoudheid.

ANTWOORD VAN EEN FRANSE VRIEND TOEN IK HEM VROEG WAAROM HIJ PORTRETTEN VAN GELIEFDEN SCHILDERT:

évoquer la seule chose qui compte vraiment :

l'amour, la sérénité, la complicité, la confiance, l'altérité, le plaisir à être ensemble, le plaisir tout court aussi.

TOCH MOOI!

Ken jij de meest kostbare waterdruppel van de wereld?

Een traan...

Omdat hij gemaakt is van 1% water en 99% gevoelens…

Op zekere dag nam een rijke man zijn zoon mee voor een reisje naar het platteland om hem te laten zien hoe arme mensen leven. Ze brachten een dag en een nacht door op een boerderij van een erg arme familie. Toen ze weer thuis waren, vroeg de vader: “Wel, hoe is de trip je bevallen?” “Heel interessant!”, antwoordde de zoon. “En heb je gezien hoe arm mensen kunnen zijn?” “O ja, vader, dat heb ik gezien.” “Dus, wat heb je geleerd?” wilde de vader weten.

Zijn zoon zei: “Ik heb gezien dat wij een hond hebben en de mensen op de boerderij hebben er vier. Wij hebben een zwembad, die de helft van onze tuin beslaat, en zij hebben een meer waarvan je de overkant niet ziet. Wij hebben lampen in onze tuin, en zij hebben ontelbare sterren aan de hemel. Ons terras gaat tot de voortuin en zij hebben de hele horizon.”

De vader was sprakeloos.
Toen voegde de zoon er nog aan toe: “Ja vader, ik heb gezien hoe arm wij zijn.”

Is het niet typisch christelijk dat we het wezenlijk goede in mensen herkennen en tegelijk ook de wolf in onszelf ontwaren?

Aan dat kwade in ons moeten we als het ware een hand geven, zoals Franciscus doet in het verhaal met de wolf van Gubbio: hij gaat het bloeddorstige beest opzoeken en sluit vrede met hem.

Daar komen ze aan, de kaas- en wijnavonden, heerlijk toch!

WAARBIJ JE BIJ DEZE FOTO TOCH VEEL KAN VINDEN,

EEN STILLEVEN DAT TOCH WAT DOET OPROEPEN.

 KIJK IK ZO GRAAG