Niet de kerstman

Dit wou ik toch even kwijt na de ziekenhuisopname van vader die gelukkig terug goed en wel bij moeder is, al was hij op een bepaald moment op stervensna dood.

Wanneer jij valt, van de grond op de grond, van een trap, van je fiets en je houdt daar veel pijn aan over, pijn die maar niet overgaat, dan neem je algauw een besluit naar de dokter te gaan, of anderen zullen je toch aanraden zo vlug mogelijk een afspraak te maken, want je weet maar nooit. Een dokter zal jouw klachten aanhoren, voelen en tasten en kijken en je wellicht doorverwijzen naaar een ziekenhuis om alvast een foto te laten maken op de radiologie.

Maar ben je nu eenmaal oud geworden en ben je gestruikeld en gevallen, dan is de reactie van zowel de verpleegkundigen of de buitenwereld 'dat het wel aan de leeftijd zal liggen' 'hij is ook al oud', of dat de ene partner de ander te veel opjaagde. Waarmee ik bedoel dat die val in vele gevallen niet ernstig genomen wordt, dat de persoon maar verder blijft rondlopen, al dan niet met gebroken ribben, gebroken heup, bloed in de longen. Gelukkig als er dan iemand alert genoeg is om toch nader toe te zien, en een andere dokter op te bellen. Zo geraakt de persoon dan toch in het ziekenhuis en kan erger voorkomen worden.

Ziet men niets op de foto, dan weet men alvast dat er niets ergs aan de hand is, maar aan de andere kant is toch wel een leven gered. Behandel dan ook elke persoon, onafhankleijk van zijn leeftijd, op zelgde manier. Ook oude mensen verdienen zelfde aandacht als jongere menseen. Ze kunnen in beste geval nog zeer lang mee!

De Parijse rechercheur Alice Schafer en de Amerikaanse Gabriel Keyne worden wakker op een bankje in Central Park, aan elkaar geketend met handboeien. De twee kennen elkaar niet en weten niet hoe ze hier terechtgekomen zijn. Het laatste wat Alice zich herinnert is dat ze de avond ervoor met haar vriendinnen uit ging in Parijs en het laatste wat Gabriel nog weet is dat hij pianospeelde in een club in Dublin. Nu heeft Alice een vreemd wapen in de binnenzak van haar jas en bloed op haar shirt. Onmogelijk? En toch…

Central Park’ is een boek dat heel snel leest, heerlijk voor tussendoor. Een spannend verhaal, elk hoofdstuk eindigt met een cliffhanger waardoor je blijft lezen. Musso heeft een boeiende schrijfstijl. De vaart in het verhaal is hoog en net als je denkt dat je weet hoe het plot in elkaar steekt….think again…dat is zo onverwacht en vergezocht dat je dat onmogelijk zelf kunt bedenken. Desalniettemin een aanrader voor een aantal uurtjes fijn leesplezier!

De Franse Riviera, winter 1992
In een ijskoude nacht, wanneer de campus van een elitaire kostschool geteisterd wordt door een sneeuwstorm, verdwijnen de negentienjarige modelleerling Vinca Rockwell en de filosofieleraar met wie zij een geheime relatie had. Voor Vinca is de liefde ‘alles of niets’. Niemand zou haar ooit nog terugzien.

De Franse Riviera, voorjaar 2017
De ooit onafscheidelijke Manon, Thomas en Maxime – Vinca’s beste vrienden – hebben elkaar niet meer gesproken sinds hun afstuderen. Ze zien elkaar voor het eerst weer terug bij de reünie van hun school. Vijfentwintig jaar geleden pleegden de drie onder vreselijke omstandigheden een moord, waarna ze het lichaam verborgen in de muur van hun gymzaal. Dezelfde muur die nu gesloopt gaat worden om plaats te maken voor een ultramodern gebouw.

Wat is er werkelijk gebeurd in die koude nacht, zo lang geleden?

Dit verdient het label thriller dubbel en dwars. Guillaume Musso richt zich opnieuw op een meer klassieke vorm en blijft dicht bij de meesters van de thriller die hem inspireerden, zoals Patricia Highsmith.

EEN BOEK OM AAN DE SINT TE VRAGEN