LICHT

Op de avond dat Thomas Breens in een café zijn drieënvijftigste verjaardag viert, hoort hij hoe de bekende radiopresentatrice Kathy Ongena tijdens een live-uitzending onverwacht in tranen uitbarst. Kathy is de geheime minnares van een bekende Antwerpenaar. Wanneer ze de volgende dag niet opdaagt in de radiostudio, gaan Thomas en zijn vriendin Kristien naar haar op zoek. Hun speurtocht leidt hen van Oostende naar de Côte d’Azur en terug en naar ontmoetingen met excentrieke kunstenaars, ingehuurde moordenaars en gewetenloze politici.

Dit tiende Thomas Breens-verhaal neemt de lezer mee op een verrassende en spannende odyssee langs de smalle straatjes van Nice, de stadsmuren van Saint-Paul-de-Vence en de coulissen van de Antwerpse politiek, waar de strijd om het burgemeesterschap in volle hevigheid is losgebarsten.

Zullen ze Kathy vinden? Waarom is een serie oude polaroidfoto’s zo belangrijk? En hoe loopt het uiteindelijk af met de hoogst verleidelijke man?

Het hoeft geen carnaval te zijn om een masker op te zetten. Er zijn mensen die moeiteloos dag in dag uit met een masker op lopen. En waarom? Vroeg of laat valt het masker in duigen, eerst thuis en in de binnenkamer van de ziel, maar hoe langer de persoon dat masker draagt, hoe langer er ook barsten in dat masker komen te zitten. De ene 'vriend' na de andere blijft dan achterwege. Want mooie praatjes en plaatjes  blijven niet duren. Alle vertrouwen is geschonden, naakt blijf je alleen tussen jouw weinige spulletjes. Leg dus maar jouw masker af nu het nog kan, misschien ideaal in deze tijd naar de vasten toe! Zo vind je uw echte vrienden terug!

   DAT KAN IK TOCH IN ALLE EERLIJKHEID BEAMEN.

Tot zijn verrassing wordt Thomas Breens eenparig verkozen tot lid van de Moordenaarsclub, een exclusieve vereniging van detectiveschrijvers, die twee keer per jaar bijeenkomen in een Antwerps restaurant. De voorzitster van de club heeft de inwijdingsceremonie tot in de puntjes voorbereid: er knallen revolvers en champagnekurken.

Maar dan gaat er iets fout en gebeurt er een échte moord in de Moordenaarsclub. Als er kort daarna nog een tweede schrijver om het leven komt en Thomas zelf met de dood wordt bedreigd, reist hij met zijn vriendin Kristien naar het zuiden van Frankrijk om de copycat killer te ontmaskeren...

Toch wel één van de beste boeken die ik de laatste tijd heb gelezen, een ware aanrader!

Met de liefde moet gebeuren wat met de hand van een kind gebeurt: als een kindje wordt geboren, houdt het de vuistjes toe. Dit is bijna symbolisch: mijn leven hangt af wat ik kan grijpen. Naarmate een kind groeit, gaat het handje open. Het gaat alsmaar minder grijpen en meer geven. Dat moet ook met de liefde gebeuren, anders overleeft ze de maand september niet.

 na VALENTIJN

Valentinus verwijst naar bisschop Valentinus van Terni,

een stad tussen Rome en Perugia.

Hij stierf rond het jaar 268, precies 1.752 jaar geleden. Op 14 februari van dat jaar werd hij onthoofd omwille van zijn christelijk geloof, later werd hij heiligverklaard. Zijn relieken bevinden zich nog steeds in de Sint-Valentinusbasiliek in Terni.

Lange tijd was er verwarring rond een Romeinse priester, ook Valentinus genaamd, die rond dezelfde tijd was gestorven.

Steeds meer wordt echter geloofd dat het om één en dezelfde persoon gaat.

Wat hij met de liefde en met verliefden te maken heeft? Daarover zijn historici het niet eens. De meest verspreide verklaring is dat de bisschop soldaten en hun geliefde in de echt verbond, ook al was dat verboden door keizer Claudius II. Die belegde nogal eens een veldslag en verkoos ongehuwde soldaten die gefocust waren op de strijd en niet op de liefde.

Valentinus zou tientallen soldaten hebben getrouwd en bekocht dat met zijn leven.

Claudius II zwoer namelijk bij de Romeinse goden en had geen hoge dunk van de God van de christenen. In het oude Rome was 14 februari overigens de dag van Juno, patrones van vrouwen en het huwelijk.

Volgens de legende genas Valentinus de dochter van een cipier van blindheid, waarna tientallen zich bekeerden tot het christendom.

Op 11 februari 1858 verscheen een hemelse gestalte voor het eerst aan de 14-jarige Bernadette Soubirous. Het meisje beschreef de verschijning als een 'mooie dame, gekleed in het wit met een blauwe ceintuur en op beide voeten een gele roos'.

Onbevlekte Ontvangenis
Bij de zestiende verschijning op 25 maart 1858, kreeg Bernadette antwoord op haar vraag wie de dame was: "Ik vroeg het haar opnieuw, drie keer achter elkaar, steeds bleef zij glimlachen. Tenslotte waagde ik het voor de vierde maal en toen zei zij tegen mij, met de handen op de borst gevouwen, dat zij de Onbevlekte Ontvangenis was" [in het door Bernadette gesproken Occitaans: Qué soï era immaculado councepciou].

De opening van dit bedevaartsjaar werd traditioneel dan ook geopend met een misviering in de ondergrondse basiliek met bisschoppen en bedevaarders van over geheel de wereld.

En dan nog zeggen dat velen hun kindje niet meer laten dopen, zo veel kindjes, toch mooi!

als tussendoortje

Eind verleden week kreeg ik een brief uit INDIA. Eens geopend zag ik dat die de kerstwensen bevatten, ruimschoots te laat dus. Toen ik nog eens naar de omslag keek, zag ik meteen de reden van de late bezorging.

Voornaam en Naam waren correct, ook straat en nummer, zelfs stad correct gespeld, maar dan liep het mis, want postnummer bevatte slechts 1 cijfer: de 8. Het werd erger toen ik 'Germany' las i.p.v. Belgium of zo. Dorrheen die 'Germany' was een lijn getrokken en daarvooor met stylo enkel een 'B'.

Niet te geloven dat deze brief is aangekomen. er zijn dan toch beambten, in Duitsland of hier die meer dan hun werk correct doen. ik denk dat de meesten een brief met zo een adres aan de kant gooien. Nu maar India verwittigen, want kan belangrijk zijn voor de toekomst.

 of toch maar rood zo dicht bij Valentijn?!

Moed houden,
eenvoudig voortgaan als je kunt.
De weg gaan die komt,
met zijn voor en tegen.
Je ogen die een lamp zijn van je ziel
en die meer zeggen dan je mond verwerken kan.
Doen wat voor de hand ligt :
antwoorden geven - als die er zijn -
met een lach, maar ernstig gemeend,
of praten met je allrliefsten
of zwijgen, als het mysterie te groot is.
En intussen niet teveel omzien,
want de weg van het leven gaat soms dwars door je hart.

Moed houden,
eenvoudig voortgaan als je kunt.
En als je niet kunt :
wachten en uitrusten bij wie je zorgen deelt,
of bij een vriend of een vriendin - als die ze is -
zomaar een gesprek, eerlijk en vertrouwd.
En als die er niet is, toch wachten
dan maar alleen
Wacht tot het weer beter gaat, straks.

Als de bekende televisiepresentator Oscar Stellendam de kans krijgt om een live-talkshow te presenteren, grijpt hij die met beide handen aan. Hij vlucht in het werk en probeert zo het trauma in het leven van hem en zijn vrouw te vergeten: de tragische dood van hun zoontje Jimmy. Zijn vrouw Stella doet er juist alles aan om de herinnering aan Jimmy levend te houden, en langzaamaan raken ze steeds verder van elkaar verwijderd. Het grote succes lijkt voor Oscar binnen handbereik, maar als hij door een onbekende wordt bedreigd, verandert zijn leven in een nachtmerrie. De stalker lijkt hem beter te kennen dan wie ook, waardoor Oscar op den duur niemand meer durft te vertrouwen?

Erg fijn boek, prettige schrijfstijl en een geloofwaardig verhaal (zeker voor wat betreft de doofheid van Stella). In sommige literaire thrillers weet je al snel in het verhaal wie het is. In dit boek werd ik steeds op het verkeerde been gezet en had ik steeds weer een andere verdachte voor ogen. De uiteindelijke stalker was niet geheel onverwacht en tóch was het een verrassing.

GELUKKIG BAN IK NIET DE ENIGE

Roddelen

Ze zeggen dat haar vader in de gevangenis heeft gezeten.
Ze zeggen dat zijn moeder is weggelopen.
Ze zeggen dat zij niet te vertrouwen is.
Ze zeggen dat het bij hen armoe troef is.

Zo gaat het overal, in de school, op straat, in het dorpshuis
En het wordt even pijnlijk stil als het slachtoffer binnenkomt.

"Neen, natuurlijk, we roddelen niet," kun je denken, "wij zeggen alleen maar de waarheid. En die mag toch gezegd worden, of niet soms?"

We praten over onze naaste en we verschuilen ons achter een anonieme macht : "Ze".
Daar sta je als mens machteloos tegenover: niemand kan het praatje achterhalen.
Wij, waarheidsmaniakken, ten koste van de anderen. "Ze zeggen..."

Woorden zijn zo gemakkelijk...
Woorden zijn zo gevaarlijk ...
Woorden zijn zo interessant ...
Woorden zijn zo liefdeloos ...

"Ze zeggen..."

om aandacht te vragen voor mensen met kanker...