Een ziekte zonder begrip

   ZALIGE HOOGDAG VAN PASEN

AAN ALLE BLOGVRIENDEN EN FAMILIE!

Goede Vrijdag is de vrijdag voor Pasen. Op deze dag herdenken christenen de kruisiging en dood van Jezus. Jezus werd volgens de Bijbel veroordeeld tot de kruisdood door de Romeinse stadhouder Pontius Pilatus, op aandrang van het sanhedrin. Deze straf werd voltrokken op de heuvel Golgotha nabij de stad Jeruzalem. Traditiegetrouw herdendenken we dood van Jezus om drie uur in de namiddag en valt alles even stil. Het lijden op deze bijzondere vrijdag zal ons nog meer aangrijpen want met velen dragen we nu wereldwijd Zijn kruis. Maar als gelovigen weten we dat de dood niet het laatste woord heeft, maar de liefde!

Als Nikki's vijftienjarige zoon Jeremy verdwenen is, neemt zij contact op met haar ex-man Sebastian, die sinds de scheiding zeven jaar geleden maar weinig interesse in zijn zoon heeft getoond en zich ontfermd heeft over hun tweelingdochter Camille. Op zoek naar aanwijzingen, vinden zij een kilo cocaïne en een adres van een pokerclub in Jeremy's kamer. En dan ontvangt Nikki ook nog eens een filmpje waarop te zien is hoe Jeremy in een Parijse metro ontvoerd wordt.

Nikki en Sebastian vertrekken halsoverkop van New York naar Parijs om hun zoon te zoeken. Maar daar blijkt niets te zijn wat het lijkt...

HIOE LIEFDE VERBINDT ONDANKS ALLES

Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Al mijn twijfels zijn voorgoed voorbij
Nooit had ik eerder dat fijn gevoel
Jij bent alles wat ik bedoel

In je ogen zie ik dat hemelsblauw
Een warm gevoel waar ik van hou
Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Zo een iemand als jij

Waar ik ook ben jij zult bij me zijn
Met jou vind ik steeds de juiste weg
Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Zo een iemand als jij

Jij zult altijd in mijn gedachten zijn
Wat er ook met ons gebeuren mag
Weet heel zeker dat ik op je wacht
Zelfs in 't midden van de nacht
Jij geeft me vleugels dat vrije gevoel
Dat is het nu juist wat ik bedoel

Ik heb nog nooit iemand zo lief gehad
Zo een iemand als jij

in Coronatijden, dat heeft zo zijn voordelen!

Zonder twijfel schrijven  de gewone mensen vandaag de beslissende gebeurtenissen van onze geschiedenis: artsen, verpleegsters en verplegers, supermarktmedewerkers, schoonmakers, verzorgers, vervoerders, ordehandhavers, vrijwilligers, priesters, religieuzen en vele, zeer vele anderen die begrepen hebben dat niemand zichzelf alleen redt.

nu we ons erge zorrgen moeten maken dat vele oudere mensen

in alle eenzaamheid moeten sterven...

Heer, sta hen bij!

 te zien zoals hier, waar een prachtige kerk met vele kunstwerken

en één van de betere orgels uit ons land verworden

is tot een boerenmarkt!

Ik moest het even kwijt!

 HET BRENGT ONS DCHTER BIJ ELKAAR

Gelukkig Nieuwjaar en een goede gezondheid. Deze wens krijgen we om de oren geslagen bij de jaarwisseling, maar bij het tweede deel van deze wens wordt maar amper stil gestaan tenzij we die richten naar een zwaar ziek persoon uit onze omgeving.

We hadden in het begin van het jaar nooit vermoed hoe gemeend en hoe vaak we de wens voor een goede gezondheid zouden herhalen, bewust dat we elke dag ziek konden en kunnen worden door het Coronavirus. Of we nu jong zijn of oud, gelovig of niet, over alle landen en culturen heen.

Mijn en onze wens voor elk van u en uw geliefden is dan ook meer dan ooit:

IK WENS JE EEN GOEDE GEZONDHEID TOE!

MEER DAN DEZE ZEVEN WOORDEN KUNNEN ZEGGEN!

Het mooie is dat mensen diep in hun hart niet geloven in het einde der tijden. Ondanks alle alarmerende berichten en ongemakken door de nieuwe maatregelen, gaan de meesten gewoon door. Ze maken koffie en dekken de tafel. Ze halen de lakens af en laten de wasmachine draaien. Ze koken soep en bakken frietjes. Ze maken grapjes en stellen hun plannen bij. Ze douchen en strijken, zwaaien naar de buren en verzinnen alternatieven voor wat even niet kan.

Zo sterk zijn mensen. We ervaren dat we sommige dingen best kunnen missen. Dat het essentiële nog steeds overeind blijft: we hebben licht, water en verwarming, onze vuilnis wordt opgehaald. We kunnen koken wat we willen. Er zijn schermpjes om in contact te blijven met wie op afstand moet blijven. We kunnen wandelen en fietsen en misschien hebben we daar zelfs meer tijd voor dan anders.

Dit jaar zullen we de lente van dag tot dag kunnen opvolgen.

 Helaas was dit voor velen een bittere werkelijkheid,

en we zijn nog niet aan het einde van deze crisis.

ZO MAG HET HELEMAAL NIET, WEL N JOUW ELLEBOOG!

In het woon- en zorgcentrum waar mijn ouders verblijven zijn nog veschillende zusters die ondanks hun leefijd dagelijks in de weer zijn om eenzame bewoners te bezoeken, hen helpen bij de maaltijden, hen naar en terug naar hun kamer brengen, en verder geregeld bij vele bewoners even binnenkomen om een babeltje te doen. Het is een deel van hun leven geworden nu ze zich zelf terugtrokken uit hun actieve loopbaan. Ze zijn dan ook graag gezien door de bewoners, maar ook dooor de vele families.

Maar toen de Coronacisis verder uitbreiding nam, heeft de directie beslist met pijn in het hart dat de zusterrs niet langer welkom waren in her rusthuis, zij die vlak naast het rusthuis wonen. Het was voor de zusters een zware klap, maar niet in het minst voor de bewoners die nu hun gezelschap moeten missen.

Toen de zusters de directie lieten weten dat dat ze iedereen misten, heeft men er op een creatrieve manieer op gereageerd. Men heeft een paar grote rode harten gemaakt en die harten van kamer naar kamer gebracht met een grote MERCIE op. De bewoners konden dan hun naam op schrrijven en die harten werden dan aan de zusters bezorgd! Heel mooi!

Zoals ons moeder graag deed!

In deze tijden ben ik altijd blij dat ik een foto zie van mijn ouders nu ik hen niet meer kan bezoeken.