Heilig - Hartbeeld

kunnen ook de naturisten terug hun gang gaan!

De bloedstollende thriller Dode lijn van Emma Rowley gaat over de nachtmerrie van iedere moeder. Kate krijgt haar vermiste dochter aan de telefoon, maar weet niet waar ze is. Een verhaal dat doet denken aan het meisje dat al zo vele jaren vermist is en waar men nu blijkbaaar een goed spoor heeft naar de dader.

Kate werkt als vrijwilliger voor een hulplijn voor vermiste jonge mensen die weggelopen zijn van huis. Kate kan hun boodschap doorgeven aan hun familie, zonder te onthullen waar ze zijn. Op een avond krijgt ze een telefoontje van iemand die klinkt als haar eigen dochter Sophie, die al lange tijd vermist is en van wie elk spoor ontbreekt. De verbinding is heel slecht. Ze hoort dat de jonge vrouw bang is, en niet veilig. Kate is vastbesloten om haar dochter op te sporen, maar iedereen om haar heen denkt dat ze spoken ziet. Kate moet alles op alles zetten om haar vermiste dochter terug te vinden.

Het wordt aanpassen aan het nieuwe normaal!

Wat u ook doet,

doe het van harte!

 waar koeien zich niets aantrekken van Corona

Hedendaagser kan het evangelie niet uitgedragen worden.

De tekening komt van een vriend-priester uit en in India.

...en vreesden, gedaan met sparen en nog grotere verliezen

voor hen die een op een appeltje voor de dorst hadden gezorgd!

Lizzie is kapot van de dood van haar man Zach. Ze gaat naar de plek waar hij een fataal auto-ongeluk had om er bloemen neer te leggen. Vlak voor zijn ongeluk had ze hem een pijnlijke brief gestuurd waarin ze zei hem te willen verlaten. Die brief heeft hij nooit te lezen gekregen. Op de plek van het ongeluk blijken al bloemen van iemand anders te liggen. Lizzie moét zich wel afvragen hoe goed ze haar man eigenlijk kende. Is hij echt dood of moet zij dat alleen maar geloven?
Denk aan mij is na Onder je huid wederom een sterke psychologische thriller van Sabine Durrant. Langzaam word je in het verhaal van Lizzie gezogen terwijl je ook de dagboekfragmenten van Zach te zien krijgt. Niets is wat het lijkt.

A: Altijd door goed verlichte, drukke straten lopen.

M: Mobiel en handtas goed bijhouden.

O: Oversteken als je denkt dat je gevolgd wordt, een keer heen een en een keer terug.

U: Uitwijken naar een openbare gelegenheid wanneer je vermoeden wordt bevestigd.

R: Roep "brand" en geen "help" als je wordt lastiggevallen. Dat heeft meer effect.

Indien gij wist hoe men moet wenen
omdat men eenzaam is altijd
dan zoudt gij soms de landweg nemen
die naar mijn woning leidt.

Indien gij wist wat warme blikken
betekenen voor een droevig hart
dan zoudt gij soms naar 't venster blikken
waar ik zo dikwijls op u wacht.

Indien gij wist hoe stil verkwikkend
soms voor een hart een hart kan zijn
dan kwaamt gij op mijn drempel zitten.
Gij zoudt een vader voor mij zijn.

Indien gij wist dat ik u liefheb
vooral indien gij wist hoe diep
dan zoudt gij simpel binnenkomen
alsof 'k u riep ...

OP UW LIEFDE KOMT GEEN 'SLETE'.

Enfin, dit is dus Franciscus. Druk de foto af en zet die bij de mieren ;

je weet nooit dat het werkt !

Geloofd zij broeder Mier voor zijn bescheiden vlijtigheid,

hij is nuttig en toont ons waar het zoet te vinden is...

...en hij zal wel verhuizen als we hem dat vragen.

die gebaseerd is op een prent van een Antilliaanse schone van Maurice Millière

ver voor onze tijd lijkt het wel

Bij het opruimen van het ouderlijk huis deed ik nog een leuke vondst in het keldergat op het bankje waar de vazen en allerlei (lege) flessen staan. Een kleine rumfles (dus : géén kleine fles rum, want ik denk dat er nu olie in zit voor de naaimachine… ) van het illustere merk “Rum Rose Marie”. Dat flesje staat daar al zodanig lang dat je er natuurlijk nooit op let. Maar OK… als rum-liefhebber sprong het mij nu weer in het oog en het smeekte om meegenomen te worden en niet te eindigen in de glasbak.

Het is een merk van rum uit de periode 1950-1960 en wanneer je nu zo’n fles (75 cl) koopt op een veiling, betaal je tussen 110 en 220 euro. Santé !

Maar het was het madammeke op het etiket dat ik zo leuk vind. In piepkleine lettertjes staat er op “d’apres Millière” en ik ben even aan het zoeken gegaan en… bingo ! Het is gebaseerd op een prent van een Antilliaanse schone van Maurice Millière, een kunstenaar die prachtige tekeningen en schilderijen maakte voor o.a. La Vie Parisienne, de Playboy van rond de Eerste Wereldoorlog.  Ik vind die vrouwenfiguurtjes schitterend : beetje de garçonne-look, kleine borstjes, teder figuurtje…

MORGEN VIND JE DIE MOOIE TEKENING

Ik vraag me af aan wie ik, wanneer mijn tijd komt, mijn bezittingen zal nalaten? De klok en het mariabeld uit het huis van mijn ouders, die op mijn schoorsteenmantel staat, mijn bescheiden bibliotheek, mijn cd's, mijn foto's, mijn pc en inhoud? Zal ze iemand in huis nemen, of zal mijn huis worden geruimd door een handelaar en verkocht worden op een reeks vlooien- en rommelmarkten, of erger nog, gedumpt worden op een treurige plek, de oude kleiputten van weleer, zodat de foto's wit worden door de regen, de boeken worden aangevreten door de ratten en mijn mooie kostuum langzaam uiteenvalt bij het donkere en eenzame water?

Wat heb ik nu echt bereikt in mijn leven? Wie zou zich nu eigenlijk herinneren als ik morgen doodga?

van de heilige paus Johannes-Paulus II bij zin  honderdste verjaardag

In "Een klasse apart' heeft het jongensgymnasium St. Oswald een roerig jaar achter de rug: een moord, het vertrek van het schoolhoofd, een rampzalig eindexamenresultaat... Roy Straitley, leraar klassieke talen, had eigenlijk met pensioen zullen gaan maar hij voelt dat hij zijn school nu niet in de steek kan laten. De komst van een nieuw schoolhoofd zal hopelijk rust brengen.
Maar het nieuwe hoofd blijkt een oud-leerling te zijn die zelf het middelpunt was van het schandaal dat de school eerder aan de rand van de afgrond bracht. Straitley wordt verscheurd tussen zijn loyaliteit jegens St. Oswald enerzijds en de angst dat hij zelf de school te gronde zal richten anderzijds. Kan hij zowel zijn geliefde school als zichzelf trouw blijven?

Een briljant plot. Met haar kenmerkende zwarte humor zet Joanne Harris de lezer continu op het verkeerde been. Het einde is zowel buitenissig als goed gevonden; maar het verhaal geeft ook weer hoe er het aan toe gaat in de lerarenkamer, ook hier en  nu!