"Zijn zelfontplooiing en erkenning voorwaarden om gelukkig te zijn?

Er zijn vijf sleutels om je goed te voelen in je vel. Eén: zorg dat je er goed uit ziet. Zie eruit alsof je je goed voelt en voel je alsof je er goed uit ziet. Schoonheid is de spiegel van levensmomenten als vreugde, verdriet en liefde. Het begint diep in je en is de spiegel van je harmonie, je energie, je enthousiasme.

Twee: zorg dat je je ziel voedt. Persoonlijk kan ik me geen leven inbeelden zonder spiritueel welzijn, zonder innerlijke band met het leven of zonder besef dat je deel bent van een groter geheel.
Wie een spiritueel leven leidt, wordt daardoor gesteund in goede en slechte tijden. Je moet daarvoor tijd maken, niet alleen wanneer het slecht gaat. Het geeft je een innerlijke kracht, noem het levenssap. Ik doe dat door gebed, meditatie en yoga. Telkens wanneer ik nu en dan naar de mis ga, kom ik er geïnspireerd uit.
 
Maar ik heb voor mezelf ook techniekjes ontwikkeld om tot inkeer te komen. Zo heb ik een acroniem opgesteld dat ik dagelijks herhaal, botchjan, luidt het. Het staat voor: geen Boosheid, geen Ontgoocheling, Onwetendheid of Ongenoegen, geen Trots, geen Chagrijn, geen Jaloersheid, geen Angst, niet Natrappen. Eigenlijk komt het neer op de evangelische richtlijn ‘Behandel de andere zoals je zelf wil behandeld worden’. Door hier dagelijks bij stil te staan, zit het voortdurend in mijn bewustzijn.

Drie: eet gezond, sport regelmatig, neem voldoende rust, kortom, eer je lichaam. Ook dat is een element om gelukkig en in evenwicht te zijn.

Vier: ontdek je wijsheid. Vooral vrouwen zouden dat meer moeten doen. Vaak hebben ze een gebrek aan zelfvertrouwen. Wijsheid is iets wat je langzaam opbouwt door ouder te worden. Je hebt dan meer humor, meer medeleven, meer geduld.
Ik kan iedereen aanraden om te lezen, schrijven, reizen en zijn verborgen talenten te ontdekken.(laatste heb ikzelf mogen ervaren o.a. door oefenen in seniorennet en combinatie van lezen en schrijven - maarten).
 
En vijf: voel jezelf verbonden met de anderen. Dat is een bron van voortdurend geluk. In Japan worden vrouwen het oudst. Zelf zeggen ze dat dit aan hun yuimara ligt. Letterlijk betekent dat ‘cirkel’.

Erbij horen, belangrijk zijn voor je omgeving, je familie, je netwerk. Dat is vitaal om je goed te voelen.

Je ziet, zelfontplooiing is voor mij dus maar een deel van het geluk. Het draagt er maar toe bij in de mate dat je ze kan inzetten voor anderen."


Deze bedenkingen, blogvrienden, vond ik meer dan de moeite ze met jullie te delen omdat ik er ook mezelf voor een groot stuk in herken maar er nog dagelijks moet aan werken.
Misschien een mooigetuigenis voor iuedereen nu het weekend voor de deur staat.

Goeie Blogvrienden,

Denkend aan het tuinpad van mijn vader bij dit zonnige weer, kijkend naar mijn fiets en dan die zonnegloed op mijn gelaat, was de beslissing vlug genomen.
Vandaag zal ik de stad achter me laten om naar mijn geboortedorp te fietsen, als het ware een lokroep, zeker in deze meimaand, de Mariamaand.
Op enkele km zie ik de ranke toren van de basiliek van Dadizele uitstijgen tussen de bomen over het vlakke land. Jammer genoeg is de weg er naartoe de voorbije jaren één groot autokerkhof geworden waar vooral veel tweedehandswagens worden verhandeld aan mensen uit de voegere Oostbloklanden.
Prachtige nieuwbouwvilla's zijn dan hoog omheind door veiligheidsstaal en bewakingscamera's, maar dat vergeet een mens algauw wanneer je richting centrum Dadizele fietst. Zeker de blauwe vaandels met het Marialogo heten je welkom en ineens voel je dat je weer thuis komt. Thuis nu bij de hemelse moeder en straks bij mijn eigen moeder en vader.
De basiliek is steeds nieuw, al ken ik die van kindertijd, maar met de deuren van het hoofdportaal wijdopen val je in de armen van Onze Lieve Vrouw van Dadizele, zeker nu juist een eucharistieviering op het einde loopt. Ik blijf dus dan maar achteraan staan met de ogen gericht op het miraculeus beeld ginder helemaal voorin met hoog in de lucht een kroon, getooid met witte linten die naar alle zijden naar beneden worden gedrapeerd tussen de vier steunpilaren..
Meteen maak je deel uit van die biddende gemeenschap.Maar ook de Mariale gezangen, de kaarsen, de wierook van de vele missen van vandaag doet je vergeten dat er nog een pc-wereld is en gelukkig maar.
Omwille van die plotse kilte na de fietstocht loop ik dan maar het Rosarium binnen, een mooi bedevaartspark naast de kerk waar ik meteen word meegedragen door een Franstalige groep die in een oase van groen het wesgegroet bemediteren. Klinkt zo anders en niew in een andere taal.
Vanop een afstand aanschouw en beleef ik dit moment .... laat ons hier drie tenten bouwen.
Het park heeft zoveel aan kunst te bieden, aan stilte en natuur.

Maar ik moet haast maken wil ik nog mijn ouders spreken. Toch lonkt een tafeltje op een terras juist voor de basiliek me uitnodigend. Wat kan het leven mooi en eenvoudig zijn.

En dan komt een bejaard koppel naar me toe, vragen of ik bij hen kan zitten .... Ik weet niet of en hoe ik juist nu deze mensen moest ontmoeten, maar op deze plaats heb ik niets anders kunnen doen dan luisteren naar het verdriet van dat koppel dat haast geen enkele band meer heeft met hun kinderen ... Heb me achteraf afgevraagd of precies dat nu "bedevaarten" is.

Bijna aan mijn ouderlijk huis aangekomen, zie ik mijn ma het gras afrijden ... zie ik mijn pa het grasgedeelte tussen zijn fruitbomen ook al afrijden ... en ik keek er naar en dankte voor zo een ouders, denkend aan wat dat ander koppel me daarnet toevertrouwde.

Nog wat bijpraten en dan  rij ik terug naar huis, naar "stad" ... Het was een mooie en zeer intense dag, eens alles loslaten .....