Sint-Jozef

We mogen de tijd niet door onze vingers laten glijden zonder enige tijd te spenderen met diegenen die echt voor ons tellen, die het nauwst aan ons hart liggen. 

Als we morgen sterven, zal de onderneming waarvoor we werken ons gemakkelijk vervangen in een paar uur tijd. Maar de familie en vrienden die we achterlaten zullen het verlies voor de rest van hun leven voelen.

Best wishes for a Holi filled with sweetest moments and memories to cherish for long!  

Met 'Devil may care' keren we terug naar de Bond van de beginperiode. Vergeet dus de jongste Bond Daniel Craig en zijn eigentijdse setting. Gek genoeg is dat eerste al een hele opgave, want we betrappen ons erop dat we ons bij Bond voortdurend de blonde Craig voorstellen. En dat terwijl Bond hier duidelijk meer de zwártharige rokkenjager à la Sean Connery is. Het is trouwens weer al Koude Oorlog wat de klok slaat, en Bondbaas M is weer een man. Er is ook nog eens een überslechterik à la Blofeld (herinner je de kaalkop met kat uit de films), een aantal sequenties zijn redelijk over the top en onwaarschijnlijk, en de mooie madammen gooien zich weer aan Bonds voeten. Alleen geeft hij dit keer niet zo gemakkelijk thuis.

Door al die elementen leest de nieuwe Bond als een trein (waar ook als klassieke knipoog op gevochten wordt) en als een kant-en-klaar filmscenario. Faulks heeft duidelijk niet alleen grondige research over de Koude Oorlogperiode gedaan - hoewel we de details niet gecheckt hebben, ademt het boek de zinderende VS vs USSR-sfeer - maar ook van Flemings aanpak. Net als zijn leermeester (toch voor dit boek) schreef Faulks deze Bond in een zestal weken. Dat is eraan te merken: vlot geschreven, vlot gelezen, maar je mag je niet laten hinderen door al te veel realiteitszin. Escapisme dus, zeer plezant op zijn tijd, maar echt blijven hangen zal het boek niet doen. Dat kan de filmversie - mocht die er ooit komen - eventueel wel: daarvoor zijn er genoeg indrukwekkende set pieces.

Liefde is niet het winnen van een ander maar veeleer jezelf verliezen in die ander.

Wanneer je door iemand geliefd wordt heeft dit niets te maken met jouw uitmuntendheid

Maar door de reinheid van je hart.

Liefde kijkt niet met de ogen,

Maar met de geest.

Denk daaraan.

Wie ooit mijn dagboekaantekening zal vinden, zal misschien het volgende wel lezen en aanvoelen.

Als je deze bladzijden omslaat en bekijkt, mijn woorden leest en poogt mijn geest te begrijpen; zet dan alle gedachten aan een gelukkige toekomst opzij.

Altijd alleen, altijd terugkijkend … misschien naar een verleden dat ook niet gelukkig was, maar blijkbaar wel gelukkigmakend was voor anderen.

Wie ook het dagboek van een ander wou schrijven lees je in DE BIOGRAAF  van Andrew Wilson.
Een Kluizenaar in Venetië, een vervallen palazzo vol kunst en een student kunstgeschiedenis met een tomeloze ambitie vorme de elementen van deze thriller, die de lezer telkens op een dwaalspoor zet.

DOOR DE DOOD VAN EEN OUDER
KOMT DE EIGEN STERFELIJKHEID
HEEL DICHTBIJ.

Ken jij de relatie tussen jouw beide ogen? Ze blinken tezamen, ze bewegen tezamen, ze wenen tezamen, ze zien samen de dingen en ze slapen zelfs tezamen, alhoewel ze elkaar nooit zien. Zo zou VRIENDSCHAP moeten zijn, want het leven is een hel zonder vrienden. Wie is voor jou je beste vriend?

Vincent is een advocaat die midden in de nacht van zijn woonst en familie wegtrekt. Waarom is niet helemaal duidelijk. Midlifecrisis? Heeft hij iets op zijn geweten? De New Yorkse nacht lonkt en voor hij het weet staat hij buiten. Met het maximumbedrag dat hij kan afhalen van de bank huurt hij een auto, dumpt alles wat naar hem kan verwijzen (Visa, identiteitskaart...) in de rivier en rijdt vervolgens weg. Met mondjesmaat geeft auteur Victor Frölke hints en suggesties weg naar de beweegredenen van deze vluchtende man.

JE HUIS IS DAAR WAAR

JE AFWEZIGHEID

HET MEEST WORDT

AANGEVOELD.




Toen ik een tijd terug deze mooie bedenking plaatste stond ik er niet bij stil dat dit plots niet zomaar een bedenking was - even denkend aan het geluk dat ik heb nog een eigen thuis te vinden waar ik naar ma en pa mag toe kan gaan bijvoorbeeld,en waar ik nadien echt terug thuis mag komen in eigen woning.

Neen, bovenstaande werd plots pijnlijke waarheid toen ik het overlijdensbericht in de bus vond van een geliefde man die ik gaandeweg leerde kennen. Ooit 'zomaar' de vader van een vriend die ik nabij was in zijn strijd tegen beenderkanker, die hij moest staken, precies 27 jaar terug.
 
Maar ik bleef deze mensen trouw ook al zagen we elkaar maar weinig. En nu wordt dit boek afgesloten, want zijn vrouw, die a.h.w. een goede moeder was, verliet ons al vijftien jaar terug. Maar doorheen deze levens werden wij vrienden, al hebben we dit woord nooit uitgesproken ... tot ik in de aansprkreking op zijn laatste wenskaart aan mij de aanhef las:

"Beste vriend Martin"

Deze woorden hebben me toen, en zeker nu, sterk getrofffen, gericht van een bejaarde man aan mij.

Dan mag je dankbaar zijn dat we er mochten zijn voor elkaar in doodgewone dingen, in liefde en vrieendschap, maar ook in het geloof, zeker na wat deze goede mensen hebben doorstaan, o.a. heet verlies van drie eigen kinderen.

André, dank dat ik je mocht leren kennen!

JA, JE HUIS IS DAAR WAAR JE AFWEZIGHEID HET MEEST WORDT AANGEVOELD.